Atos 27
Yang Baklung Ipinagpakigpaig̱u (TBK) vs NTLH
1 Taa numanyan ti Pablo dinisisiunan da ni Gubirnadur Festong ipasaay ang ipaated duun tung Italia, kasiraanami ra kang mga aruman na. Purisu tanya asta yang dumang mga prisu, ipiniar da tung sasang kapitan tung mga sundalu ang nag̱aranan tung ni Julio. Ay tanya sakep yang sasang grupung pag̱aningen ang “Grupung pag̱atuw̱ul mismu ni Maginuung Adi Cesar”.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Kapurisu numanyan, nagsaayami ra tung sasang gulitang darakulu ang tag̱a Adramicio. Ay ya rang ya rang palaud ang yang distinu na duun tung sinakepan yang Asia, ay duun da mag̱ugbay-ugbay ang manakluy-takluy. Pagsaay yamen, dayunami rang nagpalayag ang nagpalaud. Ti Aristarcong tag̱a Tesalonica duun tung sinakepan yang Macedonia yay aruman yamen.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Pagkapangayag, bakluami ra nakaw̱ut duun tung siudad ang Sidon. Naang ti Kapitan Juliong naa, durug kaayen tung ni Pablo. Tinugtan nang mangay tung mga ungkuy nang mga tumatalig ang tag̱a duun ang para masikasu nira.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Numanyan pagliit yamen duun tung Sidon, sigi-sigi yang pagpalayag yamen ang nanirung tung pulung Chipre ay sungsung yang palet.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Pagpalakted yamen tung trabisia duun tung elaan yang Chipre may Asia, nag̱ugbayami ra ilem tung sinakepan yang Cilicia may Pamfilia ang asta nakaw̱utami ra duun tung Mira ang sasang siudad tung sinakepan yang Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Duun may naita yang kapitan ang gulitang sam bilug ang tag̱a Alejandria ang duun da magdistinu tung Italia. Purisu nagkalalangan da ang duunami ra ilem palakted ang manaayan.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Numanyan, tung seled pira-pira rang kaldaw, ya ra ilem agpagpadaliik yang gulita. Imuratami ra ilem ang napatagbu tung siudad ang Kanido. Kumus yami ra ilem ibelw̱elay yang puntanen, nagpabiraami ra ilem ang nagpabalayw̱ay tung palet ang yang rumbu yamen duun tung pulung paggug̱uuyan ang Creta ang para kung masaliw̱eran da yamen yang tandul ang atiang pagug̱uuyan ang Salmone, limbengan da yang pag̱ugbay yamen tung sirung yang pulu.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Numanyan, nag̱ugbaygami ra ka man ang nag̱imurat da ilem ang asta nakaw̱utami ra tung sasang leek ang paggug̱uuyan ang Matinlung Purunduan ang alenget ilem tung lansangan ang Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 — ausente —
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 — ausente —
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Piru ti Kapitan Julio, mas ang pinakdulan na ta kantidad yang inaning yang arais na may yang may anya tung gulita kay tung inaning ni Pablo.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Ay yang leek ang atiing pinamunduan yamen, belag̱an unung matinlung paralimbengan kung timpung mga igbaralyu. Purisu yang disisiun yang kadaklan ay magpalayag̱ami ra ang basi pa ra ilem ang maingaw̱us da yamen yang Fenix. Ay duun unu may sasang leek ang matinlung paralimbengan, ay yag tatalunga tung kasalpan ang yang tandul nang sam bilug ampir tung abag̱at ig yang tung sambelak ampir tung puntanen.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Taa numanyan pag̱eyep-eyep da yang salatan, kanisip nira ang kayanan nira yang planu nirang atia. Purisu, pagbatak yang pundu, nagpalayag̱ami rang nagpaugbay tung pulung atiang Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Piru indi pa ka ilem nag̱abuay, binungsaranami ra ta palet ang durug ketel ang yay pag̱aningen nirang daplak ang duun liit tung kaw̱anwaan na.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Pagsampi na tung gulita, indi ra kinayanan yamen ta pag̱ugbay. Purisu yang palet, ya ra ilem ay pinanuntan yamen.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Numanyan pagpalimbeng-limbeng yamen duun tung sirung yang sasang pulung gesye ang paggug̱uuyan ang Cauda, yang buti yamen ang pag̱aguyuran, imurat da ilem ang napatayu yamen.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Numanyan pagkatapus nira ta batak, dayun dang pinangelet nira yang mga kabli yang gulita ang asan ang lag̱i agtataked ang para indi mabasbasan. Durung eled nira ang muya ikapwasami ra ilem ang isampa duun tung malapad ang pelaan ang paggug̱uuyan ang Sirte. Purisu yang layag ang darakulu, inaria ra nira. Maning tia, yami ra ilem agpabalayw̱ay tung palet ang ariami pa isampetay na.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Numanyan kumus nag̱aliwag̱anami ra ta mupia natetenged tung ketel yang balyung atia, pagkapangayag ipinamlek da nira yang mga kargamintung duma.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Pagkapangayag si, yang dumang mga kasangkapan yang gulita ang midyu belag̱an masyadung impurtanti, ipinamlek da ka nira.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Atii, pira-pira rang kaldaw, indi ra ka namayeng-mayeng yamen yang kaldaw may yang mga dumakel. Sigi ra ilem yang ketel yang balyu. Purisu yang mga isip nirang kadaklan amat-amat dang nagluw̱ay ang nagluw̱ay ang asta anda ray pintu pa nira ang malibriami pa.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Atiing nabuay ra yang pamlek nira tung pagparanganen nira, ti Pablo kumindeng da tung pinagtaralungaan nirang tanan ang nagbitala ang mag̱aning, “Ay mga putulu, kisira rin pinamatiaw ra numyu ang indiita ra rin nagliit tung pinamunduan ta duun tung Creta, intunsis, nalibriita pa rin tung karisguan tang naang dakulung kapirdian.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Ug̱aring, maskin bitalaw tii, piru aningenamu ra ka yeen ang indiamu enged magpaluw̱ay. Kipurki anday maplek tung yaten may sam bilug. Ultimung maplek yang gulita.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Umpag indiamu aningenu, kipurki tan law̱ii, yang Dios ang yay may anya tung yeen, ang ya kay nag̱atuuanu, pinaangayanaw anya tung sasang angil.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Mag̱aning tung yeen, ‘Pablo, india ra meled, kipurki kaministiran ang manalungaa pa ka enged tung Adi Cesar. Pinakdulana ra ka yang Dios yang pinag̱ingaluk mu tung anya. Yang tanan ang mga kaarumanan mu taa tung gulitang naa mangalibri kang luw̱us,’ ag̱aaning tung yeen.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Purisu mga putulu, paiseg̱en mi ra yang mga isip mi ay kipurki pagtalig̱aw tung Dios ang ita magkamaningan da ka man ang katulad ka yang inaning nang atia tung yeen.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Ug̱aring, kaministiran ang isampaita enged tung sasang pulu,” mag̱aning duun ti Pablo tung nira.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Taa numanyan, pagpanaw ra ta sam puluk may epat ang kaldaw yang ililiiten yamen duun tung Matinlung Purunduan, sigi ra ilem yang padagsa yamen duun tung alauran ang pag̱aningen ang Adriatico. Pagtenganan ta law̱ii, yang mga tripulanti nangasiman da ang midyu nag̱alenget-lengetami ra ta banwa.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Kapurisu, dayun dang namagsunda. Pagsunda nira, naa pala bainti brasas yang kaadalem na. Buay-w̱uay ra ta gesye, duun da tung tukaw-tukawan, sinundaan si nirang uman, kinsi brasas da ilem yang dalem na.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Atii, kumus durung eled nirang muya duun isampaay yang gulita tung bag̱unbun, namamugsu ra ta pundung epat ang bilug tung buli. Pagbugsu nira, durung pagpakbat nirang makali rang mangayag.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Taa numanyan, yang mga tripulanti, kumus gustu ra nirang mamamutwan tung gulita ang mamampalibri, yang buti nag̱ituntun da nira. Ay yang baliw̱ad nira, saayan ilem unu nirang mamamugsu si ta mga pundu tung dulung buat.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Numanyan pagkaita ni Pablo tia, dayun na rang inaning ti Kapitan Julio may yang mga sundalu na ang, “Yang mga tripulanting atia, kung indi ra mamagpameneng taa tung gulita, pati yamu, indiamu ra ka malibri,” mag̱aning.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Purisu dayun da ilem ang tinabtab yang mga sundalu yang mga kanyamung kedked yang buti ang pinabugsu ra ilem tung teeb ang pinabeek.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Numanyan, alenget da mangayag, tanirang tanan pinangamu-amu ni Pablong mamamangan da. Mag̱aning tung nira, “Tung seled durua rang linggu yang elat-elat mi tung balyung naang magpuas ang anday pangan-pangan mi maskin unu pa.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Mupia pa, mamanganamu ra kanay para kung unu pay mapasaran mi, masarangan mi ka yang mga tinanguni ming ilibri. Indi nganing maplek yang mga bua mi may sam bilug, yamu pa?” mag̱aning.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pagkaaning na tia, dayun dang namisik ta tinapay ang pagkatapus pinasalamatan na tung Dios tung pinagtaralaungaan nirang tanan. Pagpingas-pingas na, dayun dang nag̱impisang namangan.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Pagteleng nira tung anyang pamangan da, asan da kumintel yang mga isip nirang namamangan da ka.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Yaming tanan-tanan duun tung gulitang atii, duruang gatus may pitung puluk may enem nga tauan (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Atiing nagkarabial da tanirang tanan, yang duma namamlek da yang kargamintung trigu tung teeb ang para lumakan da yang gulita.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Pagkapangayag, bandawen nira yang banwang atia, indi ra nailala nira kung unu pang banwaay. Piru may nabandaw nirang sasang leek ang may kenay yang bakayan na. Ya ray gustu nirang ingaw̱usun ang basi pa ra ilem duun da ilem ipasanglaray nira yang gulita.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Kapurisu numanyan yang binuat nira, yang mga pundu pinanabtab da ilem nirang pinamutwanan tung teeb. Yang mga timun derengan da ka nirang pinamadbaran ang ipinamugsu tung teeb ang para tumawad da. Yang puuk binatak da ka nirang pinasabakan ta palet. Duun da parumbuay nira yang gulita tung bakayan ang atiing nabandaw ra nira.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Piru tung pagpalaksu nira tung gulita, yang pisan napanawan nira yang lugmuk ang napalw̱un ang ya ngaknga tung tiw̱ing magtimbang. Yang dulung na nanampak da ta mupia tung lugmuk ang numinutnut ig yang buli tanya pagkararusdak da ilem ta parumpag tung lakun ang pamuslay.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Numanyan yang mga sundalu, pag̱atima ra nira ang pangimatayen da ilem nirang luw̱us yang mga prisu ay muya mamagkarapayan dang mamampadiskapa tung bakayan ang mamampalibri.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Piru ti Kapitan Julio yay nagsambeng tung nira ay gustu nang ipalibri ti Pablo tung malain. Purisu nagkalalangan da ang yang tanan unung makdek ang magkapay yay tukaw ang mamampakpa tung teeb ang para mamampadiskapa ra tung bakayan.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Yang kadaklan unung indi mangaskeng mamagkapay, mamanikad da ilem. Mamamges da ilem unu tung mga tabla pati mga kasangkapan yang gulitang nagkarapukis-pukis da, ang puiding buaten ang gaw̱ayan. Tung maning ka man tiang papanaw nadampatami ra kang tanan tung bakayan ang anda kay nalsik tung yamen, may sam bilug.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.