Lucas 15
Dio Wadarique (TAV) vs ACF
1 Camaja yere gobiernore niyeru jeebojari maja, aperã caroorã quena Jesu tʉpʉ caejanucuñuparã, cʉ cabuiorijere apigarã.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 To bairi fariseo maja, aperã judío majare cabuerã roorije Jesure cʉ caĩ wada pai coteyuparã:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 To bairo na caĩro apii ocõo bairo na caĩ buio majioñupʉ Jesu:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 —Jĩcaʉ cien ovejare cacʉgoʉ jĩcaʉ cʉ cabauquẽpata nare noventa y nueve majuu carʉjarãre caroa ta cãni paʉpʉ na cũcõari cayajiricʉre cʉ macaʉ aáboʉmi.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Cʉ maca bʉgacõaripʉ cʉ ne apa, wariñuuboʉmi.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Wariñuuri cʉ ya wiipʉ tunu eja, aperã cʉ yarãre, cʉ mena macanare neñapo rotiboʉmi. “Cʉ yʉ bʉgawʉ yʉ oveja cayajiricʉre. Mʉja quena yʉ wariñuunemorã ajá,” na ĩboʉmi.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 To bairi ocõo bairo mʉñʉja ĩgʉ: Oveja cayajiricʉre cʉ cabʉga wariñuurore bairona, jĩcaʉ ũcʉ caroorije cʉ cátajere cʉ cajʉtiriti wajoa reata ʉmʉrecoopʉre Dio cʉ tʉ macana mena wariñuu netogʉmi. Aperã, “Cañuurã jã ã. Caroorije maa jãra. To bairi jã jʉtiritiquẽe,” caĩ tʉgooñarã macare na jʉgo tʉjʉ wariñuuquetigʉmi Dio cʉ tʉ macana mena, na caĩ buioyupʉ Jesu.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ape wame na caĩ queti buio majioñupʉ Jesu moquena:
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ti tiire bʉgacõaripʉ wariñuo aperãre co yarãre, co mena macanare na pi neobomo, yʉ wariñuunemoña mʉja quena na ĩo. “Yʉ niyeru tii cayajirica tiire yʉ bʉgacõawʉ,” na ĩbomo.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Cariapena mʉñʉja ĩ: Co cawariñuurore bairona wariñuu netogʉmi Dio cʉ tʉ macana mena camajocʉ carooʉ caroorije cʉ cátajere jʉtiriticõari cʉ cawajoaro, na caĩñupʉ Jesu.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ape wame queti buio majiorica wame cabuioyupʉ Jesu moquena:
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Cabai maca cʉ pacʉre ocõo bairo cʉ caĩñupʉ: “Caacʉ, mʉ cacʉgorijere mʉ cabai yajiro bero carecomaca yʉ cʉgo ʉjagʉ. To bairi nemoona yʉ ricawoya yʉ cacʉgo ʉjapere,” cʉ caĩñupʉ. To bairo cʉ caĩro na pʉgarãpʉrena na caricawoyupʉ cʉ yere yua.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Noo cãnacã rʉmʉ bero meena cabai maca cʉ ye apeye uniere nipetiro jee, aperopʉ cayoaropʉ cáaáteñaʉ aácoajupʉ. Topʉ cʉ cáaáteñari paʉpʉ cʉ ye niyeru cʉ pacʉ cʉ caricawobatajere caroorije cʉ caboorijerena cawapaye re peticõañupʉ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Cʉ niyeru cʉ cawapaye re petiro bero ti yepapʉ quena caʉgarique peticoajupe. To bairo to cabairo seeto cañigo tamʉo jʉgoyupʉ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ñigo riabacʉ ti yepa macacʉre capaarique jenii aájupʉ. To bairi ti yepa macacʉ maca cʉ yejeare cʉ canu cote rotiyupʉ.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 To bairi na coteipʉ caroorije yejea na caʉgarijerena caʉgaganucuñupʉ, seeto ñigo riabacʉ. Camaja noa aperã cʉ caʉgarique nuquẽjuparã.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 To bairi rooro baibacʉ cʉ yeripʉ ocõo bairo caĩ tʉgooñañupʉ: “Capãarã yʉ pacʉ ʉmʉa na ʉgarique petiquẽto. Yʉ maca ¿nope ĩi atopʉ yʉ ñigo riacʉti yʉa?” caĩ tʉgooñañupʉ.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 “Yʉ pacʉ tʉpʉ catunu aápaʉ yʉ ãcʉ. Tunu ejaʉ ocõo bairo cʉ yʉ ĩgʉ: ‘Caacʉ, rooro mʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ. Dio quenare to bairona rooro cʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Mʉ macʉre bairo yʉ cʉgoqueticõaña yucʉra yua. Jĩcaʉ mʉ ʉmʉ mʉre capaabojari majocʉre bairo yʉ cʉgoya,’ yʉ pacʉre cʉ yʉ ĩgʉ,” caĩ tʉgooñañupʉ.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 ’To bairo ĩ tʉgooñari cʉ pacʉ tʉpʉ catunucoajupʉ yua. Topʉ cʉ catunu aáto jõpʉna cʉ catʉja ató cʉ pacʉ maca cʉ catʉjʉjoyupʉ. Topʉna cʉ tʉjʉjori, cʉ atʉ boca, cʉ wamo ñe, cʉ capabarioyupʉ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 To bairo cʉ caboca tʉjʉro, “Caacʉ, rooro mʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ. Dio quenare rooro cʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ. To bairi, ‘Yʉ macʉ ãmi,’ yʉ ĩqueticõaña yucʉra yua,” cʉ caĩñupʉ cʉ pacʉre.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 To bairo cʉ caĩrije to nibao joroquena cʉ pacʉ na caĩñupʉ cʉ ʉmʉare: “Uwaro jutii caroare jeerãja cʉ cajañapere. Wamo jãrica beto cʉ cajãpa beto, rʉpo jutii cʉ cacʉtape jeerãja,” na caĩñupʉ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 “Wecʉre cʉ jĩarã aája, caroaro caricʉcʉ mari canunucuecʉre. Yʉ macʉ cʉ catunu ejarijere boje rʉmʉ mari áato, yʉ macʉ cʉ catunu ejarijere wariñuurã.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Ani yʉ macʉre, ‘Bai yajiricʉmi,’ yʉ ĩ tʉgooñanucubapʉ. Bai yajiquẽjupi. Catiyupi. Cáaá yajiricʉre yʉ macʉre cʉ yʉ tʉjʉ bʉga,” na caĩ wariñuuñupʉ cʉ pacʉ cʉ ʉmʉare. To bairi boje rʉmʉ cáti wariñuuñuparã.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ’To bairo na cáti ani paʉ cʉ jʉgocʉ wejepʉ capaaricʉ tunu acʉ́ na cabajarijere caapi tunu ajupʉ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Tiere apiri cʉ pacʉ ʉmʉ jĩcaʉre cʉ capijoyupʉ. Cʉ pijo, cʉ cajeniñañupʉ. “¿Dope bairo to baiti wiipʉre?” cʉ caĩ jeniñañupʉ.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 To bairo cʉ caĩ jeniñaro, “Mʉ bai tirʉmʉpʉ cáaáteñaʉ aátacʉ tunu ejami. To bairi, ‘Bai yajiquẽjupi yʉ macʉ ĩri boje rʉmʉ mari áato,’ ĩmi mʉ pacʉ, mʉ bai cʉ catunu ejaro tʉjʉri. To bairi wecʉ caroaʉ caricʉcʉre mari canunucuecʉre jĩa rotimi, boje rʉmʉ átigʉ,” cʉ caĩñupʉ cʉ pacʉ ʉmʉ.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 To bairo cʉ caĩ buiorijere apii punijini, cajãagaquẽjupʉ. To bairo cʉ cabairo tʉjʉʉ cʉ pacʉ maca cʉ capii buti ajupʉ.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 To bairi, “Caacʉ, yoaro majuu caroaro mʉre yʉ capaanemonucuwʉ. Yʉ mʉ carotirijere mʉ yʉ ĩ botioquetinucu. To bairo mʉ yʉ cabairije to nibao joroquena jĩcaʉ nuricʉ ũcʉacãre yʉ mʉ jooquetinucu, yʉ mena macana mena boje rʉmʉ yʉ cáti ʉgabopaʉre.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ani mʉ macʉ macare aperopʉ mʉ ye niyerure cáti bate rei aátacʉ cʉ catunu ejaro tʉjʉʉ wecʉ caroaʉ caricʉcʉre na mʉ jĩa roti, cʉ̃re boje rʉmʉ yʉ áti wariñuugʉ ĩi. To bairi caroaro cʉ mʉ átiboja mʉ niyeru cʉ mʉ cajoobatajere caroorã romiri mena cáti recõaricʉ cʉ nibao joroquena,” cʉ caĩñupʉ.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 To bairo cʉ caĩro, “Macʉ, yʉ mena ato mʉ aninucu mʉa. Atie yʉ cacʉgorije mʉ ye jeto ãno bai.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ani mʉ bai cáaáteñaʉ aátacʉ, ‘Bai yajicoatacʉmi,’ yʉ caĩ tʉgooñanucubapʉ. Catiyupi. Tunu ejami. Cáaá yajiricʉre mʉ baire cʉ mari tʉjʉ bʉga moquena. To bairi cʉ̃re wariñuurã boje rʉmʉ cátipe ã,” cʉ caĩñupʉ cʉ pacʉ, na caĩ buioyupʉ Jesu camajare.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.