Lucas 15
Dio Wadarique (TAV) vs ARIB
1 Camaja yere gobiernore niyeru jeebojari maja, aperã caroorã quena Jesu tʉpʉ caejanucuñuparã, cʉ cabuiorijere apigarã.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 To bairi fariseo maja, aperã judío majare cabuerã roorije Jesure cʉ caĩ wada pai coteyuparã:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 To bairo na caĩro apii ocõo bairo na caĩ buio majioñupʉ Jesu:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Jĩcaʉ cien ovejare cacʉgoʉ jĩcaʉ cʉ cabauquẽpata nare noventa y nueve majuu carʉjarãre caroa ta cãni paʉpʉ na cũcõari cayajiricʉre cʉ macaʉ aáboʉmi.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Cʉ maca bʉgacõaripʉ cʉ ne apa, wariñuuboʉmi.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Wariñuuri cʉ ya wiipʉ tunu eja, aperã cʉ yarãre, cʉ mena macanare neñapo rotiboʉmi. “Cʉ yʉ bʉgawʉ yʉ oveja cayajiricʉre. Mʉja quena yʉ wariñuunemorã ajá,” na ĩboʉmi.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 To bairi ocõo bairo mʉñʉja ĩgʉ: Oveja cayajiricʉre cʉ cabʉga wariñuurore bairona, jĩcaʉ ũcʉ caroorije cʉ cátajere cʉ cajʉtiriti wajoa reata ʉmʉrecoopʉre Dio cʉ tʉ macana mena wariñuu netogʉmi. Aperã, “Cañuurã jã ã. Caroorije maa jãra. To bairi jã jʉtiritiquẽe,” caĩ tʉgooñarã macare na jʉgo tʉjʉ wariñuuquetigʉmi Dio cʉ tʉ macana mena, na caĩ buioyupʉ Jesu.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ape wame na caĩ queti buio majioñupʉ Jesu moquena:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ti tiire bʉgacõaripʉ wariñuo aperãre co yarãre, co mena macanare na pi neobomo, yʉ wariñuunemoña mʉja quena na ĩo. “Yʉ niyeru tii cayajirica tiire yʉ bʉgacõawʉ,” na ĩbomo.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Cariapena mʉñʉja ĩ: Co cawariñuurore bairona wariñuu netogʉmi Dio cʉ tʉ macana mena camajocʉ carooʉ caroorije cʉ cátajere jʉtiriticõari cʉ cawajoaro, na caĩñupʉ Jesu.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Ape wame queti buio majiorica wame cabuioyupʉ Jesu moquena:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Cabai maca cʉ pacʉre ocõo bairo cʉ caĩñupʉ: “Caacʉ, mʉ cacʉgorijere mʉ cabai yajiro bero carecomaca yʉ cʉgo ʉjagʉ. To bairi nemoona yʉ ricawoya yʉ cacʉgo ʉjapere,” cʉ caĩñupʉ. To bairo cʉ caĩro na pʉgarãpʉrena na caricawoyupʉ cʉ yere yua.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Noo cãnacã rʉmʉ bero meena cabai maca cʉ ye apeye uniere nipetiro jee, aperopʉ cayoaropʉ cáaáteñaʉ aácoajupʉ. Topʉ cʉ cáaáteñari paʉpʉ cʉ ye niyeru cʉ pacʉ cʉ caricawobatajere caroorije cʉ caboorijerena cawapaye re peticõañupʉ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Cʉ niyeru cʉ cawapaye re petiro bero ti yepapʉ quena caʉgarique peticoajupe. To bairo to cabairo seeto cañigo tamʉo jʉgoyupʉ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Ñigo riabacʉ ti yepa macacʉre capaarique jenii aájupʉ. To bairi ti yepa macacʉ maca cʉ yejeare cʉ canu cote rotiyupʉ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 To bairi na coteipʉ caroorije yejea na caʉgarijerena caʉgaganucuñupʉ, seeto ñigo riabacʉ. Camaja noa aperã cʉ caʉgarique nuquẽjuparã.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 To bairi rooro baibacʉ cʉ yeripʉ ocõo bairo caĩ tʉgooñañupʉ: “Capãarã yʉ pacʉ ʉmʉa na ʉgarique petiquẽto. Yʉ maca ¿nope ĩi atopʉ yʉ ñigo riacʉti yʉa?” caĩ tʉgooñañupʉ.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 “Yʉ pacʉ tʉpʉ catunu aápaʉ yʉ ãcʉ. Tunu ejaʉ ocõo bairo cʉ yʉ ĩgʉ: ‘Caacʉ, rooro mʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ. Dio quenare to bairona rooro cʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Mʉ macʉre bairo yʉ cʉgoqueticõaña yucʉra yua. Jĩcaʉ mʉ ʉmʉ mʉre capaabojari majocʉre bairo yʉ cʉgoya,’ yʉ pacʉre cʉ yʉ ĩgʉ,” caĩ tʉgooñañupʉ.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 ’To bairo ĩ tʉgooñari cʉ pacʉ tʉpʉ catunucoajupʉ yua. Topʉ cʉ catunu aáto jõpʉna cʉ catʉja ató cʉ pacʉ maca cʉ catʉjʉjoyupʉ. Topʉna cʉ tʉjʉjori, cʉ atʉ boca, cʉ wamo ñe, cʉ capabarioyupʉ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 To bairo cʉ caboca tʉjʉro, “Caacʉ, rooro mʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ. Dio quenare rooro cʉ yʉ caoca apipajeequẽpʉ. To bairi, ‘Yʉ macʉ ãmi,’ yʉ ĩqueticõaña yucʉra yua,” cʉ caĩñupʉ cʉ pacʉre.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 To bairo cʉ caĩrije to nibao joroquena cʉ pacʉ na caĩñupʉ cʉ ʉmʉare: “Uwaro jutii caroare jeerãja cʉ cajañapere. Wamo jãrica beto cʉ cajãpa beto, rʉpo jutii cʉ cacʉtape jeerãja,” na caĩñupʉ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 “Wecʉre cʉ jĩarã aája, caroaro caricʉcʉ mari canunucuecʉre. Yʉ macʉ cʉ catunu ejarijere boje rʉmʉ mari áato, yʉ macʉ cʉ catunu ejarijere wariñuurã.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Ani yʉ macʉre, ‘Bai yajiricʉmi,’ yʉ ĩ tʉgooñanucubapʉ. Bai yajiquẽjupi. Catiyupi. Cáaá yajiricʉre yʉ macʉre cʉ yʉ tʉjʉ bʉga,” na caĩ wariñuuñupʉ cʉ pacʉ cʉ ʉmʉare. To bairi boje rʉmʉ cáti wariñuuñuparã.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’To bairo na cáti ani paʉ cʉ jʉgocʉ wejepʉ capaaricʉ tunu acʉ́ na cabajarijere caapi tunu ajupʉ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Tiere apiri cʉ pacʉ ʉmʉ jĩcaʉre cʉ capijoyupʉ. Cʉ pijo, cʉ cajeniñañupʉ. “¿Dope bairo to baiti wiipʉre?” cʉ caĩ jeniñañupʉ.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 To bairo cʉ caĩ jeniñaro, “Mʉ bai tirʉmʉpʉ cáaáteñaʉ aátacʉ tunu ejami. To bairi, ‘Bai yajiquẽjupi yʉ macʉ ĩri boje rʉmʉ mari áato,’ ĩmi mʉ pacʉ, mʉ bai cʉ catunu ejaro tʉjʉri. To bairi wecʉ caroaʉ caricʉcʉre mari canunucuecʉre jĩa rotimi, boje rʉmʉ átigʉ,” cʉ caĩñupʉ cʉ pacʉ ʉmʉ.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 To bairo cʉ caĩ buiorijere apii punijini, cajãagaquẽjupʉ. To bairo cʉ cabairo tʉjʉʉ cʉ pacʉ maca cʉ capii buti ajupʉ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 To bairi, “Caacʉ, yoaro majuu caroaro mʉre yʉ capaanemonucuwʉ. Yʉ mʉ carotirijere mʉ yʉ ĩ botioquetinucu. To bairo mʉ yʉ cabairije to nibao joroquena jĩcaʉ nuricʉ ũcʉacãre yʉ mʉ jooquetinucu, yʉ mena macana mena boje rʉmʉ yʉ cáti ʉgabopaʉre.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Ani mʉ macʉ macare aperopʉ mʉ ye niyerure cáti bate rei aátacʉ cʉ catunu ejaro tʉjʉʉ wecʉ caroaʉ caricʉcʉre na mʉ jĩa roti, cʉ̃re boje rʉmʉ yʉ áti wariñuugʉ ĩi. To bairi caroaro cʉ mʉ átiboja mʉ niyeru cʉ mʉ cajoobatajere caroorã romiri mena cáti recõaricʉ cʉ nibao joroquena,” cʉ caĩñupʉ.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 To bairo cʉ caĩro, “Macʉ, yʉ mena ato mʉ aninucu mʉa. Atie yʉ cacʉgorije mʉ ye jeto ãno bai.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ani mʉ bai cáaáteñaʉ aátacʉ, ‘Bai yajicoatacʉmi,’ yʉ caĩ tʉgooñanucubapʉ. Catiyupi. Tunu ejami. Cáaá yajiricʉre mʉ baire cʉ mari tʉjʉ bʉga moquena. To bairi cʉ̃re wariñuurã boje rʉmʉ cátipe ã,” cʉ caĩñupʉ cʉ pacʉ, na caĩ buioyupʉ Jesu camajare.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.