Romanos 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Ayətma-ɣ! Ǝssanăɣ a-s a-wa s-əkkeɣ tənna-net dăɣ-isălan n-a-wa innă alămăr, wăr has-təžhelăm. A ikkăs ăwadəm iddar-dăɣ, ifraḍ fălla-s amišəl n-alămăr.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Ălmital da ăssiifhămăn a-wen: tamăḍt tădobănăt, a ikka ăhaləs-net iddar, wăr has-t-illa dăɣ-a-wa innă alămăr a dăɣ-s tărkəb eɣăf-net măšan afăl ašăl wa d-ăba ăhaləs-net, təjrăw ya iman-net, ad-ăbas fălla-s ifraḍ a-wa innă alămăr.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Afăl tărkăb eɣăf-net dăɣ-ăhaləs-net, təglă, təjă adubən iyyăn ăynayăn, a-di təzna măšan, afăl ijmaḍ ăhaləs-net ăddunya, təjrăw ya iman-net dăɣ-a-wa iɣtăs alămăr dăɣ-isălan-win-dăɣ. Afăl tolăs adubən ḍarăt iba n-ăhaləs-net, wăr mad-has-umas a-wen əzzəna.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Ămăra, ayətma-ɣ, šund a-wen-dăɣ a jam kăwăneḍ-dăɣ: dăɣ-təssəba n-tassaɣt ta jăm d-taɣəssa n-Ălmasex, tămoosăm i-a-wa innă alămăr ăddinăt s-ăbas əddarăn. Ămoos a-s ənta a kăwăn-ikrăšăn, ənta-i dd-inkărăn jer-inəmmuttan i-ad-tamašalăm erhet n-Măssinăɣ.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Ibda a-s nəlkăm i-erk derhanăn n-tiɣəswen-nănăɣ d-mălayăɣnatăn wi iyyăḍnen, ăllil-anăɣ alămăr s-a-wen ed, wăr săr-năɣ dd-orew a-wen a săl tamăttant măšan,
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 ămăra d-nămmut dăɣ-isălan n-a-wa fălla-năɣ ifrăḍ alămăr-i hanăɣ-ikrădăn dăɣ-tišəm n-tansit n-tiɣəswen-nănăɣ, năddoobăt amišəl n-erhet n-Măssinăɣ s-tasna tăynayăt dăɣ-ixkam Unfas Šăddijăn. Ǝnta-en-dăɣ a-s tărna ta ihăkk, təẓlay d-tărna ta ila alămăr-i s-ălkaḍ ɣas a făll-təktab.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Ma ămoos ălmăɣna n-măjrăd-wen-dăɣ? Adiš alămăr wa n-Mosa, ənta a hanăɣ-isiḍəwăn dăɣ-abăkkaḍ? Xăša! Ănn-ak alămăr-en-dăɣ a hi-issəlmădăn s-abăkkaḍ ed, ənnăr wăr hi-innă alămăr: «Wăr tăsdărhănăd a ila ăwadəm wăr led», wăr ləmmədăɣ s-a-wen.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 A-wen-dăɣ a făl aɣătal-wen-dăɣ hi-ija alămăr a ijrăwăn i-abăkkaḍ tašləlt ta săr-i-dd-torăwăt e d t-illăm erk derhan. Ǝnnăr wăr dd-ixlek alămăr, wăr hi-təjjəš tijya n-a-wa s-itawănna abăkkaḍ.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Ibda, əddarăɣ wăla alămăr măšan, ăzzubbăt-dd a-wa ifrăḍ alămăr ɣas, innăhăḍ dăɣ-i abăkkaḍ, ămoos šund a-s ăbas əddarăɣ.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 Fărəḍ n-alămăr wa s-ănihăjja a-s tămudre a săr-i dd-orăw, tamăttant ɣas a săr-i dd-iwwăy
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 ed, ămoos-dd fărəḍ-wen-dăɣ ăsaru wa s-hi-ăsjăḍlăt abăkkaḍ dăɣ-tamăttant.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Hakd a-wen-dăɣ, alămăr, wăr t-illa a t-ijrawăn, Măssinăɣ ad-dd-ifal, a-wen-dăɣ a-s: šăddiij, oɣad, ifran.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Adiš, ma n-əmmək n-a-s a-wa olăɣăn, orăw-dd săr-i tamăttant? A-wen ya, wăr ilʼ əmmək. Tidət ənta da: alămăr-en-dăɣ šăddijăn, a săr-i dd-orăwăn ăsaru wa dd-ăwwăyăn asənnəfiləl wa dd-ija abăkkaḍ iman-net dăɣ-i.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Nəssan, ădduuttăt daɣ a-wen, a-s alămăr, Unfas n-Măssinăɣ a-s əssəbab-net măšan ălwăxla a-s năkk-i-dăɣ n-ăgg-adəm, a wăr-iha ălfăyda s-ămešălăɣ a-wa ifrăḍ ed, ăkkileɣ i-abăkkaḍ šund ažənš a hi-ijă.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 A-wa tamašalăɣ, iqqan eɣăf-in, indăr-ahi ad-t-əjrăhăɣ ed a-wa s-ărheɣ amišəl-net, wăr t-təmišilăɣ; a-wa-dăɣ dăr-okăḍăɣ ɣas a tamašalăɣ.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Ɣas, šămad a-wa dăr-okăḍăɣ ɣas a tamašalăɣ, ənta-den-dăɣ a-wa ămoosăn tajuhe ɣur-i n-a-s alămăr-i-dăɣ, wăr t-illa ălɣib t-iwarăn.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Tidət-dăɣ a-s abăkkaḍ wa dăɣ-i ănnihăḍăn a itamašalăn hărătăn-win-dăɣ, wădden năkk
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 ed, əssanăɣ a-s a-wa olăɣăn, năkk-i n-ăgg-adəm, wăr iha taɣəssa-nin. A-wa olăɣăn, ărheeɣ iji-net măšan, indar-ahi. Ijmaḍ-t ăššăk a-s əkfărăɣ dăɣ-amišəl n-a-wen-dăɣ,
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 wăr təmišilăɣ a-wa olăɣăn, wăr təmišilăɣ ɣas ar a-wa lăbasăn dăr-əkneɣ mikḍaw.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Šămad ăbas tamašalăɣ ar a-wa dăr-okăḍăɣ, adiš, ăbas năkk a itamašalăn tăllăbăst-ten-dăɣ, ănn-ak abăkkaḍ wa ḍăɣ-i ănnihăḍăn a t-itamašalăn.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Issəjrăh-ahʼ-in a-wen-dăɣ hărăt iyyăn: ăsidărhănăɣ iji n-a olaɣăn măšan a-wa lăbasăn a făll-i ikarrăšăn ašăl.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Dăɣ-ammas n-ulh-in, ijraẓ-ahi alămăr n-Măssinăɣ
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 măšan, taɣəssa-nin ənta, ihʼ-et alămăr iyyăn săl wa ărheɣ. Alămăr-wen-dăɣ a hi-iknasăn hak ašăl, iṭṭaf-ahi dăɣ-tišəm n-alămăr n-abăkkaḍ wa dăɣ-i ănnihăḍăn.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 Amăskoy năkk-i s-wăr t-illa ălfăyda hi-ihan! Mi hi-e-aḍənăn tăhanint, ikkəs-ahi-dd dăɣ-taɣəssa-ta-dăɣ hi-tăhobet s-tamăttant?
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Təmmal i-Măssinăɣ dăɣ-ăddimmăt n-ƔisaĂlmasex-i n-Emăli-nănăɣ hanăɣ-ijrăwăn ad-dd-nəkkəs errawăn-nănăɣ dăɣ-a-wen-dăɣ. Ămăra, ənniyăt-in, alămăr wa n-Măssinăɣ a-s ăkkiilăt, a-s ija a-wen, taɣəssa-nin ənta, alămăr wa n-abăkkaḍ a-s tăkkilăt.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.