Mateus 22
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Issăɣlăy Ɣisa daɣ tamətte tangalen dăɣ-isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, innă:
1 Jesus tornou a falar-lhes por meio de parábolas:
2 «Təmmənəya ta n-Măssinăɣ, ăddoobăt ăwadəm ad-tăt-isənnəfăqq d-tanfust n-ămănokal isidubunăn rure-s. Ašăl wa d-ităjj a-wen, ăsmăjarăt-dd ăddinăt ăjjootnen s-ehăn-net.
2 The kingdom of the heavens has become like a king who made a wedding feast for his son,
3 Ămmujnăt-dd hărăt iket-net ɣas, ăšmašăl inaxdimăn-net s-ăddinăt wi dd-iɣra s-aẓli ašăl-wen-dăɣ; măšan, unjăyăn iket-dăɣ-năsăn s-ad-dd-asən.
3 and sent his bondmen to call the persons invited to the wedding feast, and they would not come.
4 Olăs săr-săn ašəmmišəl n-eklan săl winnin-dăɣ ăzzarnen, innʼ-asăn: ‹Ăglăt, ănnăt i-ăddinăt: tăwwăɣăm-ahi, imənsiwăn, ămmujnen, əssănɣăɣ-awăn a-wa iddăren iket-net jer-wa n-iwan hakd wa n-taɣsiwen; əyyăwăt šik, kăwăneḍ ɣas a-s iqqal aẓli ămăra.›
4 Again he sent other bondmen, saying, Say to the persons invited, Behold, I have prepared my dinner; my oxen and my fatted beasts are killed, and all things ready; come to the wedding feast.
5 Wăr jen teɣăre ta tăn-dd-ija hărăt, iglă hak iyyăn dăɣ-əššăɣəl-net: wa ikkăn ašəkrəš-net, wa ikkăn mamăla-net;
5 But they made light of it, and went, one to his own land, and another to his commerce.
6 əggădăn-dd iyyăḍ făw, ərmăsăn hărăt dăɣ-inaxdimăn wi dd-ăšmašăl ămănokal, ăsmăḍrăyăn iyyăḍ, jăn iman n-iyyăḍ.
6 And the rest, laying hold of his bondmen, ill-treated and slew {them}.
7 Ǝjjăšăn isălan ămănokal ɣas, ijjăš-t ălhăm, iɣră-dd ejhăn n-əssărdusa-net, issəglʼ-en i-ad-əlhəsăn imăjjan n-iman-win-dăɣ, səntəsăn aɣrəm-năsăn.
7 And {when} the king {heard of it he} was wroth, and having sent his forces, destroyed those murderers and burned their city.
8 Innă ḍarăt-a-wen i-inaxdimăn-net iyyăḍ: ‹Imənsiwăn wi n-aẓli, əskărăn-dd, măšan ăddinăt wi dd-ăsmăjareɣ săr-săn, wăr dăr-săn ănhăjjăn,
8 Then he says to his bondmen, The wedding feast is ready, but those invited were not worthy;
9 ăglăt ămăra, ilalăt tišarriten n-aɣrəm ti dăɣ-tažămmaɣăn ăddinăt, ere dăr-tămmoqqăsăm-dăɣ, səmməjurum-t-dd s-ehăn-in.›
9 go therefore into the thoroughfares of the highways, and as many as ye shall find invite to the wedding feast.
10 Ăllilăn inaxdimăn tišarriten iket-dăɣ-năsnăt, ăsdăwăn-dd a-wa əjrăwăn dăɣ-ăddinăt iket-net jer-wi n-erk ăddinăt hakd-dăɣ wi n-iməssorha, iḍnăy ehăn tamətte.
10 And those bondmen went out into the highways, and brought together all as many as they found, both evil and good; and the wedding feast was furnished with guests.
11 Ijjăš-dd ămănokal făll-tamətte i-ad-tăt-isəbbărrək. Ăzjăzza tamətte, ijrăh-in a-s ihʼ-et ăhaləs wărăn ija isəlsa wi s-ănihăjja s-ad-tăn-ăj ere ihan aẓli, wăr-ăssahăɣ ašăl.
11 And the king, having gone in to see the guests, beheld there a man not clothed with a wedding garment.
12 Issăɣrʼ-e-hi-dd, innʼ-as: ‹Măndam! Ǝndek əmmək wa s-dd-təjjăšăd edăgg-wa-dăɣ a-s wăr tăssahăɣăd ašăl?› Wăr t-illa a has-inna ăhaləs-en.
12 And he says to him, {My} friend, how camest thou in here not having on a wedding garment? But he was speechless.
13 Inna ămănokal i-inaxdimăn-net iyyăḍ: ‹Ărməsăt-t, təkrədăm iḍarăn-net hakd ifassăn-net, təjrəm-t-in dăɣ-tihay ti n-ajăma i-ad-ihall, iẓiməkărkiẓ isenăn făl tămujriẓt.›
13 Then said the king to the servants, Bind him feet and hands, and take him away, and cast him out into the outer darkness: there shall be the weeping and the gnashing of teeth.
14 Tidət, ătwăɣrăn-dd ăddinăt ăjjootnen măšan, wăr əjjətăn wi ənnəfrănnen.»
14 For many are called ones, but few chosen ones.
15 Ănmăkkăsăn kăl-faris s-takše ḍarăt-a-wen, ad-tattărăn əmmək s-ăswănnăn Ɣisa a wărăn itətwənn i-ad-t-səttărməsăn.
15 — ausente —
16 Ăšmašălăn-dd săr-s hărăt dăɣ-inəṭṭulab-năsăn ăddewnen d-iyyăḍ la taggayt ta n-kăl-Harudəs; osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s tidət ɣas a janned, wăr săɣrid ar tabarăt ta n-tuksəḍa n-Măssinăɣ, wăr tăkkulăd d-a-wa jănnen ăddinăt, wăr tăn-tăẓmăẓlăyăd;
16 And they send out to him their disciples with the Herodians, saying, Teacher, we know that thou art true and teachest the way of God in truth, and carest not for any one, for thou regardest not men's person;
17 ămăra, lăɣăt-anăɣ, dăɣ-a-wa hannăyăd: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-ămănokal wa măqqărăn Qăyṣăr meɣ?»
17 tell us therefore what thou thinkest: Is it lawful to give tribute to Caesar, or not?
18 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net erk ənniyăt n-asəstan wa t-jăn ɣas, innʼ-asăn: «Ălmunafeɣăn yaden! Mafăl hi-tižărrubum?»
18 But Jesus, knowing their wickedness, said, Why tempt ye me, hypocrites?
19 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Săknăt-ahi-dd ărriyal n-aẓrəf wa s-təẓẓalăm tiwse», əkfăn-as-t-dd.
19 Shew me the money of the tribute. And they presented to him a denarius.
20 Innʼ-asăn: «Mi lăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?»
20 And he says to them, Whose {is} this image and superscription?
21 Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.» Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-ămănokal wa măqqărăn a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.»
21 They say to him, Caesar's. Then he says to them, Pay then what is Caesar's to Caesar, and what is God's to God.
22 Iqqăn ălwižab-wen-dăɣ tăn-ikfa iɣăfawăn n-ăddinăt. Fălăn Ɣisa ḍarăt-a-wen, əglăn.
22 And when they heard {him}, they wondered, and left him, and went away.
23 Ašăl-wen-dăɣ iman-net ad-dd-əbdădăn data-s ăddinăt la taggayt ta n-kăl-sadus-i jannănen a-s wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan, afăl ăba ăwadəm, əmdăn isălan-net; əssəstănăn-t,
23 — ausente —
24 ənnăn-as: «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ădobăn ăhaləs, ăba-t wăr-oher ara d-hănne-s, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba, i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.›
24 saying, Teacher, Moses said, If any one die, not having children, his brother shall marry his wife and shall raise up seed to his brother.
25 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf. Kăla hanăɣ-hăn əssa ayətma; ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar, ăba-t wăr ikreš ara. Tăqqimă-dd hănne-s i-ăŋŋa-s wa has-ilkămăn
25 Now there were with us seven brethren; and the first having married died, and not having seed, left his wife to his brother.
26 măšan, ăba-t ənta-dăɣ wăr-oherăn ara, tăqqimă-dd i-wa s-kăraḍ ḍarăt-a-wen; təgla tanfust s-əmmək-wen-dăɣ har wa n-əssa.
26 In like manner also the second and the third, unto the seven.
27 Ḍarăt iba-năsăn iket-năsăn, ăba tamăḍt ənta-dăɣ.
27 And last of all the woman also died.
28 Năssistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-əssa ayətma-win-dăɣ wa s-mad-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən iket-năsăn?»
28 In the resurrection therefore of which of the seven shall she be wife, for all had her?
29 Innʼ-asăn Ɣisa: «Tidət-dăɣ a-s kăwăneḍ toškam ed a-wa ənnăn əlkəttabăn hakd-dăɣ a-wa dăr-togdăh tărna n-Măssinăɣ, wăr t-illa a dăɣ-s təfhamăm.
29 And Jesus answering said to them, Ye err, not knowing the scriptures nor the power of God.
30 Ašăl wa ilkămăn, meddən hakd tiḍeḍen, ad-ăbas tidubunăn ed ad-talăh tămudre-năsăn d-ta n-ănjălosăn wi hănen išənnawăn.
30 For in the resurrection they neither marry nor are given in marriage, but are as angels of God in heaven.
31 Ămăra, dăɣ-isălan wi n-tanăkra n-inəmmuttan, ajăn wăr tăɣrem a-wa hawăn-inna Măssinăɣ, a-s innă:
31 Quanto à ressurreição dos mortos, não lestes o que Deus vos disse:
32 ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub›? A-wen, ălmăɣna-net a-s ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr-ədderăn, wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen.»
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Ex 3,6}? Ora, ele não é Deus dos mortos, mas Deus dos vivos.
33 Ijrăẓ a-wen-dăɣ issăɣra Ɣisa i-tamətte ta has-tăsijădăt.
33 E, ouvindo esta doutrina, as turbas se enchiam de grande admiração.
34 Ǝslăn kăl-faris i-əmmək wa s-ăssoḍăf Ɣisa kăl-sadus imawăn-năsăn ɣas, əžžəmmăɣăn-dd əntăneḍ-dăɣ săr-s.
34 Sabendo os fariseus que Jesus reduzira ao silêncio os saduceus, reuniram-se
35 Iggăd-dd iyyăn dăɣ-săn n-ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt, ija i-Ɣisa asəstan dăɣ-otas irrum-net.
35 e um deles, doutor da lei, fez-lhe esta pergunta para pô-lo à prova:
36 Innʼ-as: «Ălɣalim, ma ămoos ɣur-Măssinăɣ alămăr wa ojărăn?»
36 Mestre, qual é o maior mandamento da lei?
37 Innʼ-as Ɣisa: «Alămăr wa ojărăn da:
37 Respondeu Jesus: Amarás o Senhor teu Deus de todo teu coração, de toda tua alma e de todo teu espírito {Dt 6,5}.
38 Ǝnta-den-dăɣ alămăr wa ăzzarăn dăɣ-alămărăn, ənta daɣ a ojărăn dăɣ-alămărăn.
38 Este é o maior e o primeiro mandamento.
39 Illʼ-ee daɣ wa s-əssin wărăn dăr-s iẓley:
39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás teu próximo como a ti mesmo {Lv 19,18}.
40 Alămărăn-win-dăɣ n-əssin a iṭṭafăn a-wa innă alămăr n-Măssinăɣ d-a-wa ənnăn ănnăbităn iket-net.»
40 Nesses dois mandamentos se resumem toda a lei e os profetas.
41 Inhăy Ɣisa ažəmmăɣ wa fălla-s dd-jăn kăl-faris ɣas, issəstăn-tăn, innʼ-asăn:
41 Como os fariseus se agrupassem, Jesus interrogou-os:
42 «Ak ma tordam, Ălmasex, mi iqqal? Mi s-ămoos Rure-s?» Ǝnnăn-as: «Dawəd.»
42 Que pensais vós de Cristo? De quem é filho? Responderam: De Davi!
43 Innʼ-asăn Ɣisa: «Kunta Ălmasex rure-s n-Dawəd, adiš, mafăl has-ijanna Dawəd s-măjrăd ija Unfas Šăddijăn dăɣ-emm-net: ‹Emăli?›
43 Como então, prosseguiu Jesus, Davi, falando sob inspiração do Espírito, chama-o Senhor, dizendo:
44 Dawəd en-dăɣ a imməjrădăn s-tărna n-Unfas Šăddijăn, innă:
44 O Senhor disse a meu Senhor: Senta-te à minha direita, até que eu ponha teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}?
45 Ɣas kunta Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm ‹Emăli›, əndek əmmək wa s-ăddoobăt ad-umas rure-s?»
45 Se, pois, Davi o chama Senhor, como é ele seu filho?
46 Wăr tăn-ijješ ere t-ikfan ălwižab n-asəstan-wen-dăɣ hasăn-ija; ijrăw dăɣ-săn ălɣafyăt ɣur-ašăl-wen-dăɣ, ăbas t-illa-i dăɣ-săn ihălăn asəstan-net ḍarăt-a-wen.
46 Ninguém pôde responder-lhe nada. E, depois daquele dia, ninguém mais ousou interrogá-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.