Mateus 22
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 Issăɣlăy Ɣisa daɣ tamətte tangalen dăɣ-isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, innă:
1 De novo Jesus usou parábolas para falar ao povo. Ele disse:
2 «Təmmənəya ta n-Măssinăɣ, ăddoobăt ăwadəm ad-tăt-isənnəfăqq d-tanfust n-ămănokal isidubunăn rure-s. Ašăl wa d-ităjj a-wen, ăsmăjarăt-dd ăddinăt ăjjootnen s-ehăn-net.
2 — O
3 Ămmujnăt-dd hărăt iket-net ɣas, ăšmašăl inaxdimăn-net s-ăddinăt wi dd-iɣra s-aẓli ašăl-wen-dăɣ; măšan, unjăyăn iket-dăɣ-năsăn s-ad-dd-asən.
3 Depois mandou os empregados chamarem os convidados, mas eles não quiseram vir.
4 Olăs săr-săn ašəmmišəl n-eklan săl winnin-dăɣ ăzzarnen, innʼ-asăn: ‹Ăglăt, ănnăt i-ăddinăt: tăwwăɣăm-ahi, imənsiwăn, ămmujnen, əssănɣăɣ-awăn a-wa iddăren iket-net jer-wa n-iwan hakd wa n-taɣsiwen; əyyăwăt šik, kăwăneḍ ɣas a-s iqqal aẓli ămăra.›
4 Então mandou outros empregados com o seguinte recado: “Digam aos convidados que tudo está preparado para a festa. Já matei os bezerros e os bois gordos, e tudo está pronto. Que venham à festa!”
5 Wăr jen teɣăre ta tăn-dd-ija hărăt, iglă hak iyyăn dăɣ-əššăɣəl-net: wa ikkăn ašəkrəš-net, wa ikkăn mamăla-net;
5 — Mas os convidados não se importaram com o convite e foram tratar dos seus negócios: um foi para a sua fazenda, e outro, para o seu armazém.
6 əggădăn-dd iyyăḍ făw, ərmăsăn hărăt dăɣ-inaxdimăn wi dd-ăšmašăl ămănokal, ăsmăḍrăyăn iyyăḍ, jăn iman n-iyyăḍ.
6 Outros agarraram os empregados, bateram neles e os mataram.
7 Ǝjjăšăn isălan ămănokal ɣas, ijjăš-t ălhăm, iɣră-dd ejhăn n-əssărdusa-net, issəglʼ-en i-ad-əlhəsăn imăjjan n-iman-win-dăɣ, səntəsăn aɣrəm-năsăn.
7 O rei ficou com tanta raiva, que mandou matar aqueles assassinos e queimar a cidade deles.
8 Innă ḍarăt-a-wen i-inaxdimăn-net iyyăḍ: ‹Imənsiwăn wi n-aẓli, əskărăn-dd, măšan ăddinăt wi dd-ăsmăjareɣ săr-săn, wăr dăr-săn ănhăjjăn,
8 Depois chamou os seus empregados e disse: “A minha festa de casamento está pronta, mas os convidados não a mereciam.
9 ăglăt ămăra, ilalăt tišarriten n-aɣrəm ti dăɣ-tažămmaɣăn ăddinăt, ere dăr-tămmoqqăsăm-dăɣ, səmməjurum-t-dd s-ehăn-in.›
9 Agora vão pelas ruas e convidem todas as pessoas que vocês encontrarem.”
10 Ăllilăn inaxdimăn tišarriten iket-dăɣ-năsnăt, ăsdăwăn-dd a-wa əjrăwăn dăɣ-ăddinăt iket-net jer-wi n-erk ăddinăt hakd-dăɣ wi n-iməssorha, iḍnăy ehăn tamətte.
10 — Então os empregados saíram pelas ruas e reuniram todos os que puderam encontrar, tanto bons como maus. E o salão de festas ficou cheio de gente.
11 Ijjăš-dd ămănokal făll-tamətte i-ad-tăt-isəbbărrək. Ăzjăzza tamətte, ijrăh-in a-s ihʼ-et ăhaləs wărăn ija isəlsa wi s-ănihăjja s-ad-tăn-ăj ere ihan aẓli, wăr-ăssahăɣ ašăl.
11 Quando o rei entrou para ver os convidados, notou um homem que não estava usando roupas de festa
12 Issăɣrʼ-e-hi-dd, innʼ-as: ‹Măndam! Ǝndek əmmək wa s-dd-təjjăšăd edăgg-wa-dăɣ a-s wăr tăssahăɣăd ašăl?› Wăr t-illa a has-inna ăhaləs-en.
12 e perguntou: “Amigo, como é que você entrou aqui sem roupas de festa?”
13 Inna ămănokal i-inaxdimăn-net iyyăḍ: ‹Ărməsăt-t, təkrədăm iḍarăn-net hakd ifassăn-net, təjrəm-t-in dăɣ-tihay ti n-ajăma i-ad-ihall, iẓiməkărkiẓ isenăn făl tămujriẓt.›
13 Então o rei disse aos empregados: “Amarrem os pés e as mãos deste homem e o joguem fora, na escuridão. Ali ele vai chorar e ranger os dentes de desespero.”
14 Tidət, ătwăɣrăn-dd ăddinăt ăjjootnen măšan, wăr əjjətăn wi ənnəfrănnen.»
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Ănmăkkăsăn kăl-faris s-takše ḍarăt-a-wen, ad-tattărăn əmmək s-ăswănnăn Ɣisa a wărăn itətwənn i-ad-t-səttărməsăn.
15 Os fariseus saíram e fizeram um plano para conseguir alguma prova contra Jesus.
16 Ăšmašălăn-dd săr-s hărăt dăɣ-inəṭṭulab-năsăn ăddewnen d-iyyăḍ la taggayt ta n-kăl-Harudəs; osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s tidət ɣas a janned, wăr săɣrid ar tabarăt ta n-tuksəḍa n-Măssinăɣ, wăr tăkkulăd d-a-wa jănnen ăddinăt, wăr tăn-tăẓmăẓlăyăd;
16 Então mandaram que alguns dos seus seguidores e alguns membros do partido de Herodes fossem dizer a Jesus: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto, ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige e não se importa com a opinião dos outros, nem julga pela aparência.
17 ămăra, lăɣăt-anăɣ, dăɣ-a-wa hannăyăd: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-ămănokal wa măqqărăn Qăyṣăr meɣ?»
17 Então o que o senhor acha: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
18 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net erk ənniyăt n-asəstan wa t-jăn ɣas, innʼ-asăn: «Ălmunafeɣăn yaden! Mafăl hi-tižărrubum?»
18 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
19 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Săknăt-ahi-dd ărriyal n-aẓrəf wa s-təẓẓalăm tiwse», əkfăn-as-t-dd.
19 Tragam a moeda com que se paga o imposto! Trouxeram a moeda,
20 Innʼ-asăn: «Mi lăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?»
20 e ele perguntou:
21 Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.» Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-ămănokal wa măqqărăn a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.»
21 Eles responderam: — São do Imperador. Então Jesus disse:
22 Iqqăn ălwižab-wen-dăɣ tăn-ikfa iɣăfawăn n-ăddinăt. Fălăn Ɣisa ḍarăt-a-wen, əglăn.
22 Eles ficaram admirados quando ouviram isso. Então deixaram Jesus e foram embora.
23 Ašăl-wen-dăɣ iman-net ad-dd-əbdădăn data-s ăddinăt la taggayt ta n-kăl-sadus-i jannănen a-s wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan, afăl ăba ăwadəm, əmdăn isălan-net; əssəstănăn-t,
23 Naquele mesmo dia chegaram perto de Jesus alguns saduceus , afirmando que ninguém ressuscita.
24 ənnăn-as: «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ădobăn ăhaləs, ăba-t wăr-oher ara d-hănne-s, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba, i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.›
24 Eles disseram a Jesus: — Mestre, Moisés ensinou assim: “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
25 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf. Kăla hanăɣ-hăn əssa ayətma; ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar, ăba-t wăr ikreš ara. Tăqqimă-dd hănne-s i-ăŋŋa-s wa has-ilkămăn
25 Acontece que havia entre nós sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos. Assim, ele deixou a viúva para o segundo irmão.
26 măšan, ăba-t ənta-dăɣ wăr-oherăn ara, tăqqimă-dd i-wa s-kăraḍ ḍarăt-a-wen; təgla tanfust s-əmmək-wen-dăɣ har wa n-əssa.
26 A mesma coisa aconteceu com este, e também com o terceiro, e, finalmente, com todos os sete.
27 Ḍarăt iba-năsăn iket-năsăn, ăba tamăḍt ənta-dăɣ.
27 Depois de todos eles, a mulher também morreu.
28 Năssistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-əssa ayətma-win-dăɣ wa s-mad-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən iket-năsăn?»
28 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
29 Innʼ-asăn Ɣisa: «Tidət-dăɣ a-s kăwăneḍ toškam ed a-wa ənnăn əlkəttabăn hakd-dăɣ a-wa dăr-togdăh tărna n-Măssinăɣ, wăr t-illa a dăɣ-s təfhamăm.
29 Jesus respondeu:
30 Ašăl wa ilkămăn, meddən hakd tiḍeḍen, ad-ăbas tidubunăn ed ad-talăh tămudre-năsăn d-ta n-ănjălosăn wi hănen išənnawăn.
30 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
31 Ămăra, dăɣ-isălan wi n-tanăkra n-inəmmuttan, ajăn wăr tăɣrem a-wa hawăn-inna Măssinăɣ, a-s innă:
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, será que vocês nunca leram o que Deus disse? Ele afirmou:
32 ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub›? A-wen, ălmăɣna-net a-s ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr-ədderăn, wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen.»
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.” E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos.
33 Ijrăẓ a-wen-dăɣ issăɣra Ɣisa i-tamətte ta has-tăsijădăt.
33 Quando a multidão ouviu isso, ficou admirada com o ensinamento dele.
34 Ǝslăn kăl-faris i-əmmək wa s-ăssoḍăf Ɣisa kăl-sadus imawăn-năsăn ɣas, əžžəmmăɣăn-dd əntăneḍ-dăɣ săr-s.
34 Os fariseus se reuniram quando souberam que Jesus tinha feito os saduceus calarem a boca.
35 Iggăd-dd iyyăn dăɣ-săn n-ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt, ija i-Ɣisa asəstan dăɣ-otas irrum-net.
35 E um deles, que era mestre da Lei , querendo conseguir alguma prova contra Jesus, perguntou:
36 Innʼ-as: «Ălɣalim, ma ămoos ɣur-Măssinăɣ alămăr wa ojărăn?»
36 — Mestre, qual é o mais importante de todos os mandamentos da Lei ?
37 Innʼ-as Ɣisa: «Alămăr wa ojărăn da:
37 Jesus respondeu:
38 Ǝnta-den-dăɣ alămăr wa ăzzarăn dăɣ-alămărăn, ənta daɣ a ojărăn dăɣ-alămărăn.
38 Este é o maior mandamento e o mais importante.
39 Illʼ-ee daɣ wa s-əssin wărăn dăr-s iẓley:
39 E o segundo mais importante é parecido com o primeiro: “Ame os outros como você ama a você mesmo.”
40 Alămărăn-win-dăɣ n-əssin a iṭṭafăn a-wa innă alămăr n-Măssinăɣ d-a-wa ənnăn ănnăbităn iket-net.»
40 Toda a Lei de Moisés e os ensinamentos dos
41 Inhăy Ɣisa ažəmmăɣ wa fălla-s dd-jăn kăl-faris ɣas, issəstăn-tăn, innʼ-asăn:
41 Quando os fariseus estavam reunidos, Jesus perguntou a eles:
42 «Ak ma tordam, Ălmasex, mi iqqal? Mi s-ămoos Rure-s?» Ǝnnăn-as: «Dawəd.»
42 — O que vocês pensam sobre o — De Davi! — responderam eles.
43 Innʼ-asăn Ɣisa: «Kunta Ălmasex rure-s n-Dawəd, adiš, mafăl has-ijanna Dawəd s-măjrăd ija Unfas Šăddijăn dăɣ-emm-net: ‹Emăli?›
43 Jesus tornou a perguntar:
44 Dawəd en-dăɣ a imməjrădăn s-tărna n-Unfas Šăddijăn, innă:
44 “O Senhor Deus disse ao meu Senhor:
45 Ɣas kunta Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm ‹Emăli›, əndek əmmək wa s-ăddoobăt ad-umas rure-s?»
45 Portanto, se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
46 Wăr tăn-ijješ ere t-ikfan ălwižab n-asəstan-wen-dăɣ hasăn-ija; ijrăw dăɣ-săn ălɣafyăt ɣur-ašăl-wen-dăɣ, ăbas t-illa-i dăɣ-săn ihălăn asəstan-net ḍarăt-a-wen.
46 Ninguém podia responder mais nada, e daquele dia em diante não tiveram coragem de lhe fazer mais perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.