Mateus 22
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ACF
1 Issăɣlăy Ɣisa daɣ tamətte tangalen dăɣ-isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, innă:
1 Então Jesus, tomando a palavra, tornou a falar-lhes em parábolas, dizendo:
2 «Təmmənəya ta n-Măssinăɣ, ăddoobăt ăwadəm ad-tăt-isənnəfăqq d-tanfust n-ămănokal isidubunăn rure-s. Ašăl wa d-ităjj a-wen, ăsmăjarăt-dd ăddinăt ăjjootnen s-ehăn-net.
2 O reino dos céus é semelhante a um certo rei que celebrou as bodas de seu filho;
3 Ămmujnăt-dd hărăt iket-net ɣas, ăšmašăl inaxdimăn-net s-ăddinăt wi dd-iɣra s-aẓli ašăl-wen-dăɣ; măšan, unjăyăn iket-dăɣ-năsăn s-ad-dd-asən.
3 E enviou os seus servos a chamar os convidados para as bodas, e estes não quiseram vir.
4 Olăs săr-săn ašəmmišəl n-eklan săl winnin-dăɣ ăzzarnen, innʼ-asăn: ‹Ăglăt, ănnăt i-ăddinăt: tăwwăɣăm-ahi, imənsiwăn, ămmujnen, əssănɣăɣ-awăn a-wa iddăren iket-net jer-wa n-iwan hakd wa n-taɣsiwen; əyyăwăt šik, kăwăneḍ ɣas a-s iqqal aẓli ămăra.›
4 Depois, enviou outros servos, dizendo: Dizei aos convidados: Eis que tenho o meu jantar preparado, os meus bois e cevados já mortos, e tudo já pronto; vinde às bodas.
5 Wăr jen teɣăre ta tăn-dd-ija hărăt, iglă hak iyyăn dăɣ-əššăɣəl-net: wa ikkăn ašəkrəš-net, wa ikkăn mamăla-net;
5 Eles, porém, não fazendo caso, foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio;
6 əggădăn-dd iyyăḍ făw, ərmăsăn hărăt dăɣ-inaxdimăn wi dd-ăšmašăl ămănokal, ăsmăḍrăyăn iyyăḍ, jăn iman n-iyyăḍ.
6 E os outros, apoderando-se dos servos, os ultrajaram e mataram.
7 Ǝjjăšăn isălan ămănokal ɣas, ijjăš-t ălhăm, iɣră-dd ejhăn n-əssărdusa-net, issəglʼ-en i-ad-əlhəsăn imăjjan n-iman-win-dăɣ, səntəsăn aɣrəm-năsăn.
7 E o rei, tendo notícia disto, encolerizou-se e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles homicidas, e incendiou a sua cidade.
8 Innă ḍarăt-a-wen i-inaxdimăn-net iyyăḍ: ‹Imənsiwăn wi n-aẓli, əskărăn-dd, măšan ăddinăt wi dd-ăsmăjareɣ săr-săn, wăr dăr-săn ănhăjjăn,
8 Então diz aos servos: As bodas, na verdade, estão preparadas, mas os convidados não eram dignos.
9 ăglăt ămăra, ilalăt tišarriten n-aɣrəm ti dăɣ-tažămmaɣăn ăddinăt, ere dăr-tămmoqqăsăm-dăɣ, səmməjurum-t-dd s-ehăn-in.›
9 Ide, pois, às saídas dos caminhos, e convidai para as bodas a todos os que encontrardes.
10 Ăllilăn inaxdimăn tišarriten iket-dăɣ-năsnăt, ăsdăwăn-dd a-wa əjrăwăn dăɣ-ăddinăt iket-net jer-wi n-erk ăddinăt hakd-dăɣ wi n-iməssorha, iḍnăy ehăn tamətte.
10 E os servos, saindo pelos caminhos, ajuntaram todos quantos encontraram, tanto maus como bons; e a festa nupcial foi cheia de convidados.
11 Ijjăš-dd ămănokal făll-tamətte i-ad-tăt-isəbbărrək. Ăzjăzza tamətte, ijrăh-in a-s ihʼ-et ăhaləs wărăn ija isəlsa wi s-ănihăjja s-ad-tăn-ăj ere ihan aẓli, wăr-ăssahăɣ ašăl.
11 E o rei, entrando para ver os convidados, viu ali um homem que não estava trajado com veste de núpcias.
12 Issăɣrʼ-e-hi-dd, innʼ-as: ‹Măndam! Ǝndek əmmək wa s-dd-təjjăšăd edăgg-wa-dăɣ a-s wăr tăssahăɣăd ašăl?› Wăr t-illa a has-inna ăhaləs-en.
12 E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo veste nupcial? E ele emudeceu.
13 Inna ămănokal i-inaxdimăn-net iyyăḍ: ‹Ărməsăt-t, təkrədăm iḍarăn-net hakd ifassăn-net, təjrəm-t-in dăɣ-tihay ti n-ajăma i-ad-ihall, iẓiməkărkiẓ isenăn făl tămujriẓt.›
13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-o de pés e mãos, levai-o, e lançai-o nas trevas exteriores; ali haverá pranto e ranger de dentes.
14 Tidət, ătwăɣrăn-dd ăddinăt ăjjootnen măšan, wăr əjjətăn wi ənnəfrănnen.»
14 Porque muitos são chamados, mas poucos escolhidos.
15 Ănmăkkăsăn kăl-faris s-takše ḍarăt-a-wen, ad-tattărăn əmmək s-ăswănnăn Ɣisa a wărăn itətwənn i-ad-t-səttărməsăn.
15 Então, retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam nalguma palavra;
16 Ăšmašălăn-dd săr-s hărăt dăɣ-inəṭṭulab-năsăn ăddewnen d-iyyăḍ la taggayt ta n-kăl-Harudəs; osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s tidət ɣas a janned, wăr săɣrid ar tabarăt ta n-tuksəḍa n-Măssinăɣ, wăr tăkkulăd d-a-wa jănnen ăddinăt, wăr tăn-tăẓmăẓlăyăd;
16 E enviaram-lhe os seus discípulos, com os herodianos, dizendo: Mestre, bem sabemos que és verdadeiro, e ensinas o caminho de Deus segundo a verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas a aparência dos homens.
17 ămăra, lăɣăt-anăɣ, dăɣ-a-wa hannăyăd: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-ămănokal wa măqqărăn Qăyṣăr meɣ?»
17 Dize-nos, pois, que te parece? É lícito pagar o tributo a César, ou não?
18 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net erk ənniyăt n-asəstan wa t-jăn ɣas, innʼ-asăn: «Ălmunafeɣăn yaden! Mafăl hi-tižărrubum?»
18 Jesus, porém, conhecendo a sua malícia, disse: Por que me experimentais, hipócritas?
19 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Săknăt-ahi-dd ărriyal n-aẓrəf wa s-təẓẓalăm tiwse», əkfăn-as-t-dd.
19 Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um dinheiro.
20 Innʼ-asăn: «Mi lăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?»
20 E ele diz-lhes: De quem é esta efígie e esta inscrição?
21 Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.» Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-ămănokal wa măqqărăn a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.»
21 Dizem-lhe eles: De César. Então ele lhes disse: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
22 Iqqăn ălwižab-wen-dăɣ tăn-ikfa iɣăfawăn n-ăddinăt. Fălăn Ɣisa ḍarăt-a-wen, əglăn.
22 E eles, ouvindo isto, maravilharam-se, e, deixando-o, se retiraram.
23 Ašăl-wen-dăɣ iman-net ad-dd-əbdădăn data-s ăddinăt la taggayt ta n-kăl-sadus-i jannănen a-s wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan, afăl ăba ăwadəm, əmdăn isălan-net; əssəstănăn-t,
23 No mesmo dia chegaram junto dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram,
24 ənnăn-as: «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ădobăn ăhaləs, ăba-t wăr-oher ara d-hănne-s, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba, i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.›
24 Dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer alguém, não tendo filhos, casará o seu irmão com a mulher dele, e suscitará descendência a seu irmão.
25 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf. Kăla hanăɣ-hăn əssa ayətma; ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar, ăba-t wăr ikreš ara. Tăqqimă-dd hănne-s i-ăŋŋa-s wa has-ilkămăn
25 Ora, houve entre nós sete irmãos; e o primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher a seu irmão.
26 măšan, ăba-t ənta-dăɣ wăr-oherăn ara, tăqqimă-dd i-wa s-kăraḍ ḍarăt-a-wen; təgla tanfust s-əmmək-wen-dăɣ har wa n-əssa.
26 Da mesma sorte o segundo, e o terceiro, até ao sétimo;
27 Ḍarăt iba-năsăn iket-năsăn, ăba tamăḍt ənta-dăɣ.
27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Năssistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-əssa ayətma-win-dăɣ wa s-mad-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən iket-năsăn?»
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, visto que todos a possuíram?
29 Innʼ-asăn Ɣisa: «Tidət-dăɣ a-s kăwăneḍ toškam ed a-wa ənnăn əlkəttabăn hakd-dăɣ a-wa dăr-togdăh tărna n-Măssinăɣ, wăr t-illa a dăɣ-s təfhamăm.
29 Jesus, porém, respondendo, disse-lhes: Errais, não conhecendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30 Ašăl wa ilkămăn, meddən hakd tiḍeḍen, ad-ăbas tidubunăn ed ad-talăh tămudre-năsăn d-ta n-ănjălosăn wi hănen išənnawăn.
30 Porque na ressurreição nem casam nem são dados em casamento; mas serão como os anjos de Deus no céu.
31 Ămăra, dăɣ-isălan wi n-tanăkra n-inəmmuttan, ajăn wăr tăɣrem a-wa hawăn-inna Măssinăɣ, a-s innă:
31 E, acerca da ressurreição dos mortos, não tendes lido o que Deus vos declarou, dizendo:
32 ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub›? A-wen, ălmăɣna-net a-s ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr-ədderăn, wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen.»
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó? Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos.
33 Ijrăẓ a-wen-dăɣ issăɣra Ɣisa i-tamətte ta has-tăsijădăt.
33 E, as turbas, ouvindo isto, ficaram maravilhadas da sua doutrina.
34 Ǝslăn kăl-faris i-əmmək wa s-ăssoḍăf Ɣisa kăl-sadus imawăn-năsăn ɣas, əžžəmmăɣăn-dd əntăneḍ-dăɣ săr-s.
34 E os fariseus, ouvindo que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se no mesmo lugar.
35 Iggăd-dd iyyăn dăɣ-săn n-ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt, ija i-Ɣisa asəstan dăɣ-otas irrum-net.
35 E um deles, doutor da lei, interrogou-o para o experimentar, dizendo:
36 Innʼ-as: «Ălɣalim, ma ămoos ɣur-Măssinăɣ alămăr wa ojărăn?»
36 Mestre, qual é o grande mandamento na lei?
37 Innʼ-as Ɣisa: «Alămăr wa ojărăn da:
37 E Jesus disse-lhe: Amarás o Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu pensamento.
38 Ǝnta-den-dăɣ alămăr wa ăzzarăn dăɣ-alămărăn, ənta daɣ a ojărăn dăɣ-alămărăn.
38 Este é o primeiro e grande mandamento.
39 Illʼ-ee daɣ wa s-əssin wărăn dăr-s iẓley:
39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
40 Alămărăn-win-dăɣ n-əssin a iṭṭafăn a-wa innă alămăr n-Măssinăɣ d-a-wa ənnăn ănnăbităn iket-net.»
40 Destes dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.
41 Inhăy Ɣisa ažəmmăɣ wa fălla-s dd-jăn kăl-faris ɣas, issəstăn-tăn, innʼ-asăn:
41 E, estando reunidos os fariseus, interrogou-os Jesus,
42 «Ak ma tordam, Ălmasex, mi iqqal? Mi s-ămoos Rure-s?» Ǝnnăn-as: «Dawəd.»
42 Dizendo: Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Eles disseram-lhe: De Davi.
43 Innʼ-asăn Ɣisa: «Kunta Ălmasex rure-s n-Dawəd, adiš, mafăl has-ijanna Dawəd s-măjrăd ija Unfas Šăddijăn dăɣ-emm-net: ‹Emăli?›
43 Disse-lhes ele: Como é então que Davi, em espírito, lhe chama Senhor, dizendo:
44 Dawəd en-dăɣ a imməjrădăn s-tărna n-Unfas Šăddijăn, innă:
44 Disse o Senhor ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita,Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés?
45 Ɣas kunta Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm ‹Emăli›, əndek əmmək wa s-ăddoobăt ad-umas rure-s?»
45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é seu filho?
46 Wăr tăn-ijješ ere t-ikfan ălwižab n-asəstan-wen-dăɣ hasăn-ija; ijrăw dăɣ-săn ălɣafyăt ɣur-ašăl-wen-dăɣ, ăbas t-illa-i dăɣ-săn ihălăn asəstan-net ḍarăt-a-wen.
46 E ninguém podia responder-lhe uma palavra; nem desde aquele dia ousou mais alguém interrogá-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.