Mateus 21
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Ohăẓ-in Ɣisa d-inəṭṭulab-net Yărussălam, iha ămăra taɣrəmt ta n-Bătfaži, edes i-taḍaɣt ta tăsijătăt ihəškan wi n-əzzăytun, ăšmašăl əssin dăɣ-inəṭṭulab-net,
1 Aproximavam-se de Jerusalém. Quando chegaram a Betfagé, perto do monte das Oliveiras, Jesus enviou dois de seus discípulos,
2 innʼ-asăn: «Ăkkăt tadăbayt ta n-data-wăn, təjjašăm-tăt ɣas, ad-dăɣ-s təjrəwăm tešeḍt təkrafăt s-t-illa ăẓa-net edes-has; arăt-tăt-dd, təlwəyăm-ahi-tăt-dd ənta d-ăẓa.
2 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte. Encontrareis logo uma jumenta amarrada e com ela seu jumentinho. Desamarrai-os e trazei-mos.
3 Ere hawăn-innăn hărăt, ănnăt-as: ‹Ălɣalim a dăɣ-săn ilan əššăɣəl,› afăl has-tənnăm a-wen, ad-hawăn-dd-ăyy tešeḍt hakd d-ăẓa-net.»
3 Se alguém vos disser qualquer coisa, respondei-lhe que o Senhor necessita deles e que ele sem demora os devolverá.
4 Ămoos a-wen a ăssiitbătăn a-wa innă ănnăbi n-Măssinăɣ a-s innă:
4 Assim, neste acontecimento, cumpria-se o oráculo do profeta:
5 «Ănnăt i-kăl-Yărussălam:
5 Dizei à filha de Sião: Eis que teu rei vem a ti, cheio de doçura, montado numa jumenta, num jumentinho, filho da que leva o jugo {Zc 9,9}.
6 Ǝglăn inəṭṭulab, jăn a-wa hasăn-inna Ɣisa;
6 Os discípulos foram e executaram a ordem de Jesus.
7 wătăn-as-dd tešeḍt d-ăẓa-net, əstăjăn-asăn isəlsa-năsăn təzzar, inăy Ɣisa ăẓa.
7 Trouxeram a jumenta e o jumentinho, cobriram-nos com seus mantos e fizeram-no montar.
8 Ad-fattăɣ ya tamətte iket-net, isəlsa făll-tabarăt-ta ija, nakkăḍăn-dd iyyăḍ ileḍleḍăn dăɣ-ihəškan, sănsʼ-en-tăn dăɣ-zăbo-wa ija i-asəmɣar-net.
8 Então a multidão estendia os mantos pelo caminho, cortava ramos de árvores e espalhava-os pela estrada.
9 Tăseɣărăt tamətte-ta has-tăzzarăt hakd ta has-təlkămăt, janna:
9 E toda aquela multidão, que o precedia e que o seguia, clamava: Hosana ao filho de Davi! Bendito seja aquele que vem em nome do Senhor! Hosana no mais alto dos céus!
10 Ijjăš-dd Ɣisa Yărussălam ɣas, ămramăr aɣrəm iket-dăɣ-net, hak ăwadəm-dăɣ, ibdad, ijanna i-amidi-net: «Ma ămoos ăwadəm-wa hanăɣ-dd-ijjăšăn?»
10 Quando ele entrou em Jerusalém, alvoroçou-se toda a cidade, perguntando: Quem é este?
11 Ad-janna tamətte ta təlkămăt i-Ɣisa: «A-wa Ɣisa, ănnăbi wa dd-ifălăn Năṣirăt ta n-Galila.»
11 A multidão respondia: É Jesus, o profeta de Nazaré da Galiléia.
12 Ijjăš Ɣisa ḍarăt-a-wen ehăn n-ămudd wa măqqărăn ihăn Yărussălam, ad-dăɣ-s isattăɣ ăttužžar d-imăžănšan-năsăn, ăsbărăɣwăl tisəskar ti n-kăl-amăhaš n-iẓărfan, ijjar-in tisăqqima n-ăttužžar n-tidăberen,
12 Jesus entrou no templo e expulsou dali todos aqueles que se entregavam ao comércio. Derrubou as mesas dos cambistas e os bancos dos negociantes de pombas,
13 isattăɣ-tăn, ijannʼ-asăn: «Wădden iktab a-s, innă Măssinăɣ:
13 e disse-lhes: Está escrito: Minha casa é uma casa de oração {Is 56,7}, mas vós fizestes dela um covil de ladrões {Jr 7,11}!
14 Iha Ɣisa ehăn n-ămudd-en-dăɣ a-s t-dd-osăn iməddorɣal d-inəbdan, ăzozăy-tăn.
14 Os cegos e os coxos vieram a ele no templo e ele os curou,
15 Ǝggădăn aratăn hanen ehăn n-ămudd-en-dăɣ, ad-saɣăren, jannen:
15 com grande indignação dos príncipes dos sacerdotes e dos escribas que assistiam a seus milagres e ouviam os meninos gritar no templo: Hosana ao filho de Davi!
16 Ǝggădăn-dd săr-s, ənnăn-as: «Ajăn kăyy, wăr səlləd i-a-wa jannen aratăn-wi-dăɣ?» Innʼ-asăn Ɣisa: «Sallăɣ-asăn.» Olăs, innʼ-asăn: «Ajăn wăr tăɣrem a-wa innă Măssinăɣ dăɣ-əlkəttab-net, a-s innă:
16 Disseram-lhe eles: Ouves o que dizem eles? Perfeitamente, respondeu-lhes Jesus. Nunca lestes estas palavras: Da boca dos meninos e das crianças de peito tirastes o vosso louvor {Sl 8,3}?
17 Ifăl Ɣisa edăgg-en ɣas, odwa tadăbayt ta n-Bitanya.
17 Depois os deixou e saiu da cidade para hospedar-se em Betânia.
18 Ăffăw, iqqăl Ɣisa Yărussălam dăɣ-a-s ălluẓ.
18 De manhã, voltando à cidade, teve fome.
19 Dăɣ-tekle-net, inhăy ahəšk n-ašar iɣtan dăɣ-asălim n-zăbo, ikkʼ-e-hi-dd măšan, wăr fălla-s ijrew ar ifărketăn, wăr t-hen aratăn. Imməjrăd i-ahəšk, innʼ-as: «Ija Măssinăɣ a-s wăr-ilkem ad-torawăd!» Ăqqur-in ahəšk-en s-iyyăt ălwăqq-wen-dăɣ.
19 Vendo uma figueira à beira do caminho, aproximou-se dela, mas só achou nela folhas; e disse-lhe: Jamais nasça fruto de ti!
20 Ǝnhăyăn inəṭṭulab a-wen ɣas, ăqqănăn iɣăfawăn-năsăn ad-jannen: «Ǝndek əmmək wa s-hin-ăqqur ašar wa-dăɣ s-iyyăt?»
20 E imediatamente a figueira secou. À vista disto, os discípulos ficaram estupefatos e disseram: Como ficou seca num instante a figueira?!
21 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ăsidătteɣ-awăn a-s afăl itbat immun-năwăn, wăr t-illa ăššăk t-ihan, ad-tudabem iji n-a-wa jeɣ i-ašar-wa-dăɣ, təgləm făw har afăl tənnăm i-aḍaɣ wa-dăɣ: ‹Tălbăy-dd dăɣ-edăgg wa hed, tăɣtəd dăɣ-ejărew wa səmmăn dihen›, ad-ăj a-wa tənnăm.
21 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos declaro que, se tiverdes fé e não hesitardes, não só fareis o que foi feito a esta figueira, mas ainda se disserdes a esta montanha: Levanta-te daí e atira-te ao mar, isso se fará...
22 A dăɣ-dălăm Măssinăɣ s-ulh omanăn-dăɣ, ad-hawăn-t-ăkf.»
22 Tudo o que pedirdes com fé na oração, vós o alcançareis.
23 Ijjăš Ɣisa ehăn n-ămudd wa măqqărăn, isaɣra tamətte dihen a-s t-dd osăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-inušămăn n-Iṣrayil, ənnăn-as: «Mi kăy-ikfăn turhajăt n-amišəl n-tikunen-ti-dăɣ? Mi kăy-ikfăn tărna-ta-dăɣ s-tăjjăd a-wa tăjjăd?»
23 Dirigiu-se Jesus ao templo. E, enquanto ensinava, os príncipes dos sacerdotes e os anciãos do povo aproximaram-se e perguntaram-lhe: Com que direito fazes isso? Quem te deu esta autoridade?
24 Ăwwežăb-asăn Ɣisa, innʼ-asăn: «Ad-hawăn-ăjăɣ năkk-dăɣ asəstan iyyăn, afăl hi-tăwwežăbăm, ad-hawăn-ăllăɣeɣ năkk-dăɣ ere wa hi-ikfăn turhajăt ta s-tamašalăɣ a-wa tăjjăɣ.»
24 Respondeu-lhes Jesus: Eu vos proporei também uma questão. Se responderdes, eu vos direi com que direito o faço.
25 Innʼ-asăn: «Mi dd-ăšmašălăn Exya wa n-Enəsselmăɣ i-ad-isəlmăɣ ăddinăt dăɣ-aman? Ak Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn meɣ dăgg-adəm ɣas?» Innʼ-asăn a-wen ɣas, əqqălăn-dd, ămmiizăɣăn jer-iman-năsăn, jannen: «Afăl has-nənna: ‹Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn›, ad-hanăɣ-ănn: ‹Adiš, mafăl wăr tomenăm s-a-wa hawăn-innă.›
25 Donde procedia o batismo de João: do céu ou dos homens? Ora, eles raciocinavam entre si: Se respondermos: Do céu, ele nos dirá: Por que não crestes nele?
26 Afăl has-nənna daɣ dăgg-adəm ɣas a t-dd-ăšmašălnen, ad-fălla-năɣ tiḍəw tamətte-ta-dăɣ ed təkkas iket-net ăššăk a-s Exya ănnăbi n-Măssinăɣ a ămoos.»
26 E se dissermos: Dos homens, é de temer-se a multidão, porque todo o mundo considera João como profeta.
27 Ǝqqălăn-t-dd, ənnăn-as: «Wăr nəssen.» Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš năkk-dăɣ, wăr hawăn-e-ăllăɣeɣ ere wa hi-ikfăn tărna ta s-tăjjăɣ a-wa tăjjăɣ.»
27 Responderam a Jesus: Não sabemos. Pois eu tampouco vos digo, retorquiu Jesus, com que direito faço estas coisas.
28 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-ăddinăt wi has-ăsijădnen: «Ma tənnăm dăɣ-tanfust-ta-dăɣ? Ătwănna, kăla t-illa ăhaləs ilan əssin aratăn. Ašăl iyyăn, iɣră-dd dăɣ-săn wa iššămăn, innʼ-as: ‹Alyaḍ-in, ašăl-i, ăkk ašəkrəš wa n-lăɣnăb, tăxdəmăn dăɣ-s.›
28 Que vos parece? Um homem tinha dois filhos. Dirigindo-se ao primeiro, disse-lhe: - Meu filho, vai trabalhar hoje na vinha.
29 Innʼ-as rure-s, wăr-igla măšan, a ənḍărrăn ḍarăt-a-wen, ămmujrăẓ, ikkʼ ašəkrəš, ixdăm dăɣ-s.
29 Respondeu ele: - Não quero. Mas, em seguida, tocado de arrependimento, foi.
30 Iɣră-dd daɣ wa s-əssin, innʼ-as a ənnin-dăɣ innă i-wa ăzzarăn. Innʼ-as rure-s, igla măšan, a-s dd-təšrăy tanfust, wăr-igla.
30 Dirigindo-se depois ao outro, disse-lhe a mesma coisa. O filho respondeu: - Sim, pai! Mas não foi.
31 Ămăra, əndek dăɣ-săn wa ămešălăn erhet n-abba-net?» Ǝnnăn-as ăddinăt: «Un, wa ăzzarăn.» Innʼ-asăn Ɣisa: «Ăsidătteɣ-awăn a-s kăwăneḍ-i hannăyăɣ, ad-hawăn-izarăn kăl-tiwse d-tălkăxbaten ujəš n-Təmmənəya n-Măssinăɣ.
31 Qual dos dois fez a vontade do pai? O primeiro, responderam-lhe. E Jesus disse-lhes: Em verdade vos digo: os publicanos e as meretrizes vos precedem no Reino de Deus!
32 Exya, a-s kăwăn-dd-osa, issəknʼ-iwăn tabarăt ta n-iqqud măšan, tunjăyăm tomănăm s-a-wa hawăn-innă, a-s ija a-wen kăl-tiwse d-tălkăxbaten, omănăn săr-s; tăjjihăm i-a-wen-dăɣ iket-net măšan, wăr tătubăm, tamənăm s-a-wa hawăn-innă.»
32 João veio a vós no caminho da justiça e não crestes nele. Os publicanos, porém, e as prostitutas creram nele. E vós, vendo isto, nem fostes tocados de arrependimento para crerdes nele.
33 Issăɣlăy Ɣisa tamətte tangalt tiyyăt dăɣ-innă: «Săjdăt! Kăla t-illa ăhaləs ilan təfărre-net, ijʼ-as afăraj, ija dăɣ-s ašəkrəš n-lăɣnăb, ija daɣ dăɣ-ašrut-net iyyăn, edăgg wa dăɣ-iẓimməw lăɣnăb, iday dăɣ-s edăgg n-soro i-ămagaẓ-net; ifăr-t ḍarăt-a-wen i-inəsduma iyyăḍ təzzar, ikkʼ ăkall iyyăn.
33 Ouvi outra parábola: havia um pai de família que plantou uma vinha. Cercou-a com uma sebe, cavou um lagar e edificou uma torre. E, tendo-a arrendado a lavradores, deixou o país.
34 Tăwwăḍ-dd tăqqăn n-amili n-ašəkrəš ɣas, ăšmašăl-dd s-inəsduma inaxdimăn-net, i-ad-has-dd-awəyăn folăt-net dăɣ-a-wa dd-orăw ašəkrəš;
34 Vindo o tempo da colheita, enviou seus servos aos lavradores para recolher o produto de sua vinha.
35 măšan, ănaxdim săr-săn dd-ăšmašăl-dăɣ, ad-t-ărməsăn, ad-tithəkken meɣ jăn iman-net meɣ t-əkfăn sămmăjori n-tihun.
35 Mas os lavradores agarraram os servos, feriram um, mataram outro e apedrejaram o terceiro.
36 Olăs-dd daɣ ašəmmišəl n-inaxdimăn iyyăḍ săr-săn, issəlkăm-asăn-dd daɣ i-ăjjootnen ojărnen wi săr-săn ăšmašăl s-tizarăt; jăn-asăn a ənnin-dăɣ jăn i-wi hasăn-dd-ăzzarnen.
36 Enviou outros servos em maior número que os primeiros, e fizeram-lhes o mesmo.
37 A-s təšrăy tanfust, rure-s iman-net a săr-săn dd-ăšmašăl ed, inna dăɣ-iman-net: ‹Ǝnta ya i n-rure-ɣ, ănihăjja s-ad-t-səmɣărăn.›
37 Enfim, enviou seu próprio filho, dizendo: Hão de respeitar meu filho.
38 Măšan, ənhăyăn inəsduma rure-s wa dd-imalăn ɣas, ănmănnăn jer-iman-năsăn: ‹Ǝnhəywăt-ak, amăkkasu-net; əyyăwăt, năjet iman-net i-ad-hanăɣ-dd-tăqqəl tăkasit-net.›
38 Os lavradores, porém, vendo o filho, disseram uns aos outros: Eis o herdeiro! Matemo-lo e teremos a sua herança!
39 Osă-dd ɣas, ərmăsăn-t, əzjărăn dăr-s ašəkrəš, ănɣăn-t kərəf.»
39 Lançaram-lhe as mãos, conduziram-no para fora da vinha e o assassinaram.
40 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ma tordam, wi-dăɣ inaxdimăn, ma hasăn-mad-ăj măssi-s n-ašəkrəš afăl tăn-dd-osa, ənta iman-net?»
40 Pois bem: quando voltar o senhor da vinha, que fará ele àqueles lavradores?
41 Ǝnnăn-as ăddinăt: «Adiš, afăl dd-osa iməkkərukaḍ-wi-dăɣ, wăr hasăn-e-aḍən tăhanint, ad-tăn-ilhəs iket-dăɣ-năsăn, aləs tefert n-ašəkrəš-net i-iyyăḍ t-e-əkfənen folăt-net afăl dd-ăwwăḍ ăzzăman wa n-amili n-ašəkrəš.»
41 Responderam-lhe: Mandará matar sem piedade aqueles miseráveis e arrendará sua vinha a outros lavradores que lhe pagarão o produto em seu tempo.
42 Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš kăwăneḍ, kăla wăr tăɣrem edăgg wa innăn dăɣ-əlkəttab n-Măssinăɣ a-s:
42 Jesus acrescentou: Nunca lestes nas Escrituras: A pedra rejeitada pelos construtores tornou-se a pedra angular; isto é obra do Senhor, e é admirável aos nossos olhos {Sl 117,22}?
43 Innʼ-asăn Ɣisa: «Janneɣ-awăn ămăra a-s dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ a făl, Təmmənəya n-Măssinăɣ, ad-dăɣ-wăn tăttărmăs, tətwəkf i-tamətte tiyyăt madăt-tămašăl a-wa hasăn-tənnă dăɣ-erhet n-Măssinăɣ.» [
43 Por isso vos digo: ser-vos-á tirado o Reino de Deus, e será dado a um povo que produzirá os frutos dele.
44 Tăhunt-ta-hi, ere fălla-s oḍăn, ad-ărrăẓrăẓ; ere făll-toḍa daɣ, ad-t-təlkəẓ.]
44 {Aquele que tropeçar nesta pedra, far-se-á em pedaços; e aquele sobre quem ela cair será esmagado.}
45 Ǝslăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-kăl-faris i-tangalen-tin-dăɣ tăn-issăɣlăy Ɣisa ɣas, əlmădăn a-s əntăneḍ-en-dăɣ a-s iha ti-năsăn.
45 Ouvindo isto, os príncipes dos sacerdotes e os fariseus compreenderam que era deles que Jesus falava.
46 Ǝttărăn ad-t-ərməsăn măšan, ăksuḍăn tamətte ed, təkkas ăššăk a-s Ɣisa, ănnăbi a ămoos.
46 E procuravam prendê-lo; mas temeram o povo, que o tinha por um profeta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.