Mateus 21
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 Ohăẓ-in Ɣisa d-inəṭṭulab-net Yărussălam, iha ămăra taɣrəmt ta n-Bătfaži, edes i-taḍaɣt ta tăsijătăt ihəškan wi n-əzzăytun, ăšmašăl əssin dăɣ-inəṭṭulab-net,
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, pararam no povoado de Betfagé, que fica perto do monte das Oliveiras. Dali Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 innʼ-asăn: «Ăkkăt tadăbayt ta n-data-wăn, təjjašăm-tăt ɣas, ad-dăɣ-s təjrəwăm tešeḍt təkrafăt s-t-illa ăẓa-net edes-has; arăt-tăt-dd, təlwəyăm-ahi-tăt-dd ənta d-ăẓa.
2 com a seguinte ordem:
3 Ere hawăn-innăn hărăt, ănnăt-as: ‹Ălɣalim a dăɣ-săn ilan əššăɣəl,› afăl has-tənnăm a-wen, ad-hawăn-dd-ăyy tešeḍt hakd d-ăẓa-net.»
3 Se alguém falar alguma coisa, digam que o Mestre precisa deles. Assim deixarão vocês trazerem logo os animais.
4 Ămoos a-wen a ăssiitbătăn a-wa innă ănnăbi n-Măssinăɣ a-s innă:
4 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito:
5 «Ănnăt i-kăl-Yărussălam:
5 “Digam ao povo de Jerusalém: Agora o seu rei está chegando. Ele é humilde e está montado num jumento e num jumentinho, filho de jumenta.”
6 Ǝglăn inəṭṭulab, jăn a-wa hasăn-inna Ɣisa;
6 Então os discípulos foram e fizeram o que Jesus havia mandado.
7 wătăn-as-dd tešeḍt d-ăẓa-net, əstăjăn-asăn isəlsa-năsăn təzzar, inăy Ɣisa ăẓa.
7 Levaram a jumenta e o jumentinho, jogaram as suas capas sobre eles, e Jesus montou.
8 Ad-fattăɣ ya tamətte iket-net, isəlsa făll-tabarăt-ta ija, nakkăḍăn-dd iyyăḍ ileḍleḍăn dăɣ-ihəškan, sănsʼ-en-tăn dăɣ-zăbo-wa ija i-asəmɣar-net.
8 Da grande multidão que ia com eles, alguns estendiam as suas capas no chão, e outros espalhavam no chão ramos que tinham cortado das árvores.
9 Tăseɣărăt tamətte-ta has-tăzzarăt hakd ta has-təlkămăt, janna:
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor! Hosana a Deus nas alturas do céu!
10 Ijjăš-dd Ɣisa Yărussălam ɣas, ămramăr aɣrəm iket-dăɣ-net, hak ăwadəm-dăɣ, ibdad, ijanna i-amidi-net: «Ma ămoos ăwadəm-wa hanăɣ-dd-ijjăšăn?»
10 Quando Jesus entrou em Jerusalém, toda a cidade ficou agitada, e o povo perguntava: — Quem é ele?
11 Ad-janna tamətte ta təlkămăt i-Ɣisa: «A-wa Ɣisa, ănnăbi wa dd-ifălăn Năṣirăt ta n-Galila.»
11 A multidão respondia: — Este é o
12 Ijjăš Ɣisa ḍarăt-a-wen ehăn n-ămudd wa măqqărăn ihăn Yărussălam, ad-dăɣ-s isattăɣ ăttužžar d-imăžănšan-năsăn, ăsbărăɣwăl tisəskar ti n-kăl-amăhaš n-iẓărfan, ijjar-in tisăqqima n-ăttužžar n-tidăberen,
12 Jesus entrou no pátio do Templo e expulsou todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
13 isattăɣ-tăn, ijannʼ-asăn: «Wădden iktab a-s, innă Măssinăɣ:
13 Ele lhes disse:
14 Iha Ɣisa ehăn n-ămudd-en-dăɣ a-s t-dd-osăn iməddorɣal d-inəbdan, ăzozăy-tăn.
14 Cegos e coxos iam encontrar Jesus no pátio do Templo, e ele os curava.
15 Ǝggădăn aratăn hanen ehăn n-ămudd-en-dăɣ, ad-saɣăren, jannen:
15 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ficaram zangados quando viram as coisas maravilhosas que ele fazia e ouviram as crianças gritando no pátio do Templo: —
16 Ǝggădăn-dd săr-s, ənnăn-as: «Ajăn kăyy, wăr səlləd i-a-wa jannen aratăn-wi-dăɣ?» Innʼ-asăn Ɣisa: «Sallăɣ-asăn.» Olăs, innʼ-asăn: «Ajăn wăr tăɣrem a-wa innă Măssinăɣ dăɣ-əlkəttab-net, a-s innă:
16 E eles disseram a Jesus: — Você está ouvindo o que estão dizendo? Jesus respondeu:
17 Ifăl Ɣisa edăgg-en ɣas, odwa tadăbayt ta n-Bitanya.
17 Então Jesus os deixou, saiu da cidade e foi para o povoado de Betânia. E passou a noite ali.
18 Ăffăw, iqqăl Ɣisa Yărussălam dăɣ-a-s ălluẓ.
18 No dia seguinte, quando estava voltando para a cidade, Jesus teve fome.
19 Dăɣ-tekle-net, inhăy ahəšk n-ašar iɣtan dăɣ-asălim n-zăbo, ikkʼ-e-hi-dd măšan, wăr fălla-s ijrew ar ifărketăn, wăr t-hen aratăn. Imməjrăd i-ahəšk, innʼ-as: «Ija Măssinăɣ a-s wăr-ilkem ad-torawăd!» Ăqqur-in ahəšk-en s-iyyăt ălwăqq-wen-dăɣ.
19 Ele viu uma figueira na beira da estrada e foi até lá, mas não encontrou nada; só folhas. Aí disse para a figueira: E na mesma hora a figueira secou.
20 Ǝnhăyăn inəṭṭulab a-wen ɣas, ăqqănăn iɣăfawăn-năsăn ad-jannen: «Ǝndek əmmək wa s-hin-ăqqur ašar wa-dăɣ s-iyyăt?»
20 Os discípulos viram isso, ficaram muito admirados e disseram: — Como a figueira secou depressa!
21 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ăsidătteɣ-awăn a-s afăl itbat immun-năwăn, wăr t-illa ăššăk t-ihan, ad-tudabem iji n-a-wa jeɣ i-ašar-wa-dăɣ, təgləm făw har afăl tənnăm i-aḍaɣ wa-dăɣ: ‹Tălbăy-dd dăɣ-edăgg wa hed, tăɣtəd dăɣ-ejărew wa səmmăn dihen›, ad-ăj a-wa tənnăm.
21 Então Jesus disse:
22 A dăɣ-dălăm Măssinăɣ s-ulh omanăn-dăɣ, ad-hawăn-t-ăkf.»
22 Se crerem, receberão tudo o que pedirem em oração.
23 Ijjăš Ɣisa ehăn n-ămudd wa măqqărăn, isaɣra tamətte dihen a-s t-dd osăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-inušămăn n-Iṣrayil, ənnăn-as: «Mi kăy-ikfăn turhajăt n-amišəl n-tikunen-ti-dăɣ? Mi kăy-ikfăn tărna-ta-dăɣ s-tăjjăd a-wa tăjjăd?»
23 Jesus chegou ao Templo, e, quando já estava ensinando, alguns chefes dos sacerdotes e alguns líderes judeus chegaram perto dele e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu essa autoridade?
24 Ăwwežăb-asăn Ɣisa, innʼ-asăn: «Ad-hawăn-ăjăɣ năkk-dăɣ asəstan iyyăn, afăl hi-tăwwežăbăm, ad-hawăn-ăllăɣeɣ năkk-dăɣ ere wa hi-ikfăn turhajăt ta s-tamašalăɣ a-wa tăjjăɣ.»
24 Jesus respondeu:
25 Innʼ-asăn: «Mi dd-ăšmašălăn Exya wa n-Enəsselmăɣ i-ad-isəlmăɣ ăddinăt dăɣ-aman? Ak Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn meɣ dăgg-adəm ɣas?» Innʼ-asăn a-wen ɣas, əqqălăn-dd, ămmiizăɣăn jer-iman-năsăn, jannen: «Afăl has-nənna: ‹Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn›, ad-hanăɣ-ănn: ‹Adiš, mafăl wăr tomenăm s-a-wa hawăn-innă.›
25 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas? Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
26 Afăl has-nənna daɣ dăgg-adəm ɣas a t-dd-ăšmašălnen, ad-fălla-năɣ tiḍəw tamətte-ta-dăɣ ed təkkas iket-net ăššăk a-s Exya ănnăbi n-Măssinăɣ a ămoos.»
26 Mas, se dissermos que foram pessoas, temos medo do que o povo pode fazer, pois todos acham que João era profeta .
27 Ǝqqălăn-t-dd, ənnăn-as: «Wăr nəssen.» Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš năkk-dăɣ, wăr hawăn-e-ăllăɣeɣ ere wa hi-ikfăn tărna ta s-tăjjăɣ a-wa tăjjăɣ.»
27 Por isso responderam: — Não sabemos.
28 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-ăddinăt wi has-ăsijădnen: «Ma tənnăm dăɣ-tanfust-ta-dăɣ? Ătwănna, kăla t-illa ăhaləs ilan əssin aratăn. Ašăl iyyăn, iɣră-dd dăɣ-săn wa iššămăn, innʼ-as: ‹Alyaḍ-in, ašăl-i, ăkk ašəkrəš wa n-lăɣnăb, tăxdəmăn dăɣ-s.›
28 Jesus continuou:
29 Innʼ-as rure-s, wăr-igla măšan, a ənḍărrăn ḍarăt-a-wen, ămmujrăẓ, ikkʼ ašəkrəš, ixdăm dăɣ-s.
29 — Ele respondeu: “Eu não quero ir.” Mas depois mudou de ideia e foi.
30 Iɣră-dd daɣ wa s-əssin, innʼ-as a ənnin-dăɣ innă i-wa ăzzarăn. Innʼ-as rure-s, igla măšan, a-s dd-təšrăy tanfust, wăr-igla.
30 — O pai foi e deu ao outro filho a mesma ordem. E este disse: “Sim, senhor.” Mas depois não foi.
31 Ămăra, əndek dăɣ-săn wa ămešălăn erhet n-abba-net?» Ǝnnăn-as ăddinăt: «Un, wa ăzzarăn.» Innʼ-asăn Ɣisa: «Ăsidătteɣ-awăn a-s kăwăneḍ-i hannăyăɣ, ad-hawăn-izarăn kăl-tiwse d-tălkăxbaten ujəš n-Təmmənəya n-Măssinăɣ.
31 — Qual deles fez o que o pai queria? — perguntou Jesus. E eles responderam: — O filho mais velho. Então Jesus disse a eles:
32 Exya, a-s kăwăn-dd-osa, issəknʼ-iwăn tabarăt ta n-iqqud măšan, tunjăyăm tomănăm s-a-wa hawăn-innă, a-s ija a-wen kăl-tiwse d-tălkăxbaten, omănăn săr-s; tăjjihăm i-a-wen-dăɣ iket-net măšan, wăr tătubăm, tamənăm s-a-wa hawăn-innă.»
32 Pois João Batista veio para mostrar a vocês o caminho certo, e vocês não creram nele; mas os cobradores de impostos e as prostitutas creram. Porém, mesmo tendo visto isso, vocês não se arrependeram e não creram nele.
33 Issăɣlăy Ɣisa tamətte tangalt tiyyăt dăɣ-innă: «Săjdăt! Kăla t-illa ăhaləs ilan təfărre-net, ijʼ-as afăraj, ija dăɣ-s ašəkrəš n-lăɣnăb, ija daɣ dăɣ-ašrut-net iyyăn, edăgg wa dăɣ-iẓimməw lăɣnăb, iday dăɣ-s edăgg n-soro i-ămagaẓ-net; ifăr-t ḍarăt-a-wen i-inəsduma iyyăḍ təzzar, ikkʼ ăkall iyyăn.
33 Jesus disse:
34 Tăwwăḍ-dd tăqqăn n-amili n-ašəkrəš ɣas, ăšmašăl-dd s-inəsduma inaxdimăn-net, i-ad-has-dd-awəyăn folăt-net dăɣ-a-wa dd-orăw ašəkrəš;
34 Quando chegou o tempo da colheita, o dono mandou alguns empregados a fim de receber a parte dele.
35 măšan, ănaxdim săr-săn dd-ăšmašăl-dăɣ, ad-t-ărməsăn, ad-tithəkken meɣ jăn iman-net meɣ t-əkfăn sămmăjori n-tihun.
35 Mas os lavradores agarraram os empregados, bateram num, assassinaram outro e mataram ainda outro a pedradas.
36 Olăs-dd daɣ ašəmmišəl n-inaxdimăn iyyăḍ săr-săn, issəlkăm-asăn-dd daɣ i-ăjjootnen ojărnen wi săr-săn ăšmašăl s-tizarăt; jăn-asăn a ənnin-dăɣ jăn i-wi hasăn-dd-ăzzarnen.
36 Aí o dono mandou mais empregados do que da primeira vez. E os lavradores fizeram a mesma coisa.
37 A-s təšrăy tanfust, rure-s iman-net a săr-săn dd-ăšmašăl ed, inna dăɣ-iman-net: ‹Ǝnta ya i n-rure-ɣ, ănihăjja s-ad-t-səmɣărăn.›
37 Depois de tudo isso, ele mandou o seu próprio filho, pensando: “O meu filho eles vão respeitar.”
38 Măšan, ənhăyăn inəsduma rure-s wa dd-imalăn ɣas, ănmănnăn jer-iman-năsăn: ‹Ǝnhəywăt-ak, amăkkasu-net; əyyăwăt, năjet iman-net i-ad-hanăɣ-dd-tăqqəl tăkasit-net.›
38 Mas, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
39 Osă-dd ɣas, ərmăsăn-t, əzjărăn dăr-s ašəkrəš, ănɣăn-t kərəf.»
39 — Então agarraram o filho, e o jogaram para fora da plantação, e o mataram.
40 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ma tordam, wi-dăɣ inaxdimăn, ma hasăn-mad-ăj măssi-s n-ašəkrəš afăl tăn-dd-osa, ənta iman-net?»
40 Aí Jesus perguntou:
41 Ǝnnăn-as ăddinăt: «Adiš, afăl dd-osa iməkkərukaḍ-wi-dăɣ, wăr hasăn-e-aḍən tăhanint, ad-tăn-ilhəs iket-dăɣ-năsăn, aləs tefert n-ašəkrəš-net i-iyyăḍ t-e-əkfənen folăt-net afăl dd-ăwwăḍ ăzzăman wa n-amili n-ašəkrəš.»
41 Eles responderam: — Com certeza ele vai matar aqueles lavradores maus e vai arrendar a plantação a outros. E estes lhe darão a parte da colheita no tempo certo.
42 Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš kăwăneḍ, kăla wăr tăɣrem edăgg wa innăn dăɣ-əlkəttab n-Măssinăɣ a-s:
42 Jesus então perguntou:
43 Innʼ-asăn Ɣisa: «Janneɣ-awăn ămăra a-s dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ a făl, Təmmənəya n-Măssinăɣ, ad-dăɣ-wăn tăttărmăs, tətwəkf i-tamətte tiyyăt madăt-tămašăl a-wa hasăn-tənnă dăɣ-erhet n-Măssinăɣ.» [
43 E Jesus terminou:
44 Tăhunt-ta-hi, ere fălla-s oḍăn, ad-ărrăẓrăẓ; ere făll-toḍa daɣ, ad-t-təlkəẓ.]
44 Quem cair em cima dessa pedra ficará em pedaços. E, se a pedra cair sobre alguém, essa pessoa vai virar pó.
45 Ǝslăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-kăl-faris i-tangalen-tin-dăɣ tăn-issăɣlăy Ɣisa ɣas, əlmădăn a-s əntăneḍ-en-dăɣ a-s iha ti-năsăn.
45 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus ouviram as parábolas que Jesus contou e sabiam que ele estava falando a respeito deles.
46 Ǝttărăn ad-t-ərməsăn măšan, ăksuḍăn tamətte ed, təkkas ăššăk a-s Ɣisa, ănnăbi a ămoos.
46 Por isso queriam prendê-lo, mas tinham medo da multidão porque o povo achava que Jesus era profeta .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.