Marcos 5

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ǝwwăḍăn-in ašrut n-ejănš wa iyyăḍăn, a-wen dăɣ-ăkall wa n-Gadara.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Diha-dăɣ dd-izjăr Ɣisa turăft n-aman, ad-has-dd-ilkăḍ amălšon dd-izjarăn tiẓəska.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Dihen-dăɣ ad-izzaɣ, wăr t-illa ăwadəm ăddoben akărad-net wăla-dăɣ s-tišəm.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Akărad has-jăn ăddinăt s-tifren hakd tišəm-dăɣ, ad-tănăt-dd-isăqqətəs, wăr t-illa făw ere ăddoben a dăɣ-s ănnăhăḍ.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Ehăḍ d-ašăl iha tiẓəska, meɣ ošal făll-iḍaɣăn, inaḍḍăw iɣăran, išašar iman-net s-tihun.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Ojja Ɣisa dăɣ-ijəj ɣas, ošăl-dd săr-s, irkăɣ data-s,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 iḍkăl emăsli-net, innă: «Ɣisa, Rure-s n-Măssinăɣ wa iknăn aḍkul, ma dăɣ-i tărhed? Făl Măssinăɣ, wăr hi-tăqquzzăbed.»
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Alšin wa t-ihăn a ijannen a-wen ed isamăhaḍ Ɣisa fălla-s i-ad-t-izjăr.
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Issəstăn-t Ɣisa, innʼ-as: «Mi isəm-năk?» Innʼ-as ăhaləs: «Isəm-in: ejhăn ed nəjjət.»
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ad-laqqădăn alšinăn wi t-hănen Ɣisa i-ad-tăn-wăr-ikkes dăɣ-ăkall.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 A-s ităjj a-wen-dăɣ, iḍan ehăre n-əlxənžărăn făll-tasăja n-taḍaɣt hat attayăn-en-dăɣ.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Ad-laqqădăn alšinăn Ɣisa, jannen-as: «Suk-anăɣ əlxənžărăn i-ad-tăn-nəjjəš.»
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Irḍʼ-asăn s-a-wen. Ǝzjărăn alšinăn ăhaləs, əjjăšăn əlxənžărăn, ad-dd-titrəktərikăn a iwwăḍăn əssin afḍăn n-əlxənžăr, wa-dăɣ n-afălla n-taḍaɣt, tiḍəwăn dăɣ-ejănš, tattăn-tăn aman.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Ǝnhăyăn imăḍanăn n-əlxənžărăn a-wa ijăn ɣas, ăjewăḍăn. Ošălăn, jăn isălan dăɣ-kăl-aɣrəm d-attayăn-net. Ad-dd-tišəl tamətte, tiwnifit-dd a-wa ijăn.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Osăn-dd ăddinăt edăgg wa iha Ɣisa, ogăẓăn-dd amălšon wa s-kăla t-ihʼ ejhăn n-alšinăn, ăqqiima, ijʼ isəlsa, təhʼ-e daɣ tijya n-iman-net.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Jăn dăɣ-săn ăddinăt wi ăjjəyhnen i-a-wa ijrăwăn amălšon d-əlxənžărăn isălan ɣas,
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 ad-təddalăn Ɣisa d-ad-ifəl ăkall-năsăn.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Ălwăqq wa d-itajjăš Ɣisa turăft n-aman, ikkʼ-e-hi-dd ăhaləs wa s-kăla t-hăn alšinăn, ad-t-ilaqqăd d-ad-dăr-s idaw.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Wăr has-irḍa Ɣisa s-a-wen, ănn-ak, innʼ-as: «Ǝgləw, əqqəl ehăn-năk, diha t-əllăn išăqqaɣăn-năk, tăllăɣed-asăn təmɣăre n-a-wa hak-ija Emăli d-əmmək wa s-hak-oḍăn tăhanint.»
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Iglă, ad-itajj isălan n-təmɣăre n-a-wa has-ija Ɣisa dăɣ-teje ta jăt isəm: «Ta n-măraw iɣărman». Ere has-islăn-dăɣ, ad-dd-iqqəl ɣas ăkun dăɣ-isălan-net.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Izjăr Ɣisa ḍarăt-a-wen s-asălim n-ejănš wa iyyăḍăn, diha-dăɣ dd-ăsjănăn dăɣ-asălim n-aman, ad-săr-s dd-tăddew tamətte tăjjeet.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Osʼ-e-hi-dd dihen iyyăn dăɣ-ălfăqqităn n-ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud n-taɣrəmt-en s-isəm-net Žayrus, inhăy Ɣisa ɣas, irkăɣ data-s,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 ad-t-itəddal, ijannʼ-as: «Talyaḍt-in, tăbok i-iba, nidawet săr-s, sənsəd fălla-s ifassăn-năk, ad-təzzəy, təddăr.»
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ăddew dăr-s Ɣisa, təlkam-as daɣ tamətte tăjjeet t-tăsinăkmămăt.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Tamətte-en, hʼ-et tamăḍt ijammăḍ ašni a ilan măraw iwətyan d-əssin,
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 təkna ahănay n-aɣăna jer-ifassăn n-lăxturtăn, tăsmălkăw-in a-wa təla iket-net măšan, wăr t-illa făw a-hin-ifnaẓăn dăɣ-turhənna-net, ănn-ak, tiwwaḍt ɣas ad-dd-tajj fălla-s.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Təslʼ isălan n-Ɣisa ɣas, təjjăš-dd tamətte s-ḍarăt, ḍăs erăswăy-net,
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 ed a-s tăjj a-wen-dăɣ, janna: «Wăla erăswăy-net, kud-t-ḍăsăɣ, ad-əzzəyăɣ.»
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Diha-dăɣ d-ḍăs erăswăy-net, ad-iktăl ašni wa tăt-dd-izajjărăn, tofrăy ăssaɣăt-wen-dăɣ dăɣ-taɣəssa-net a-s təzzăy dăɣ-tiẓẓurt-net.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net, ălwăqq-wen-dăɣ, făl tărna ta t-dd-təjmăḍăt, innăḍ-dd s-tamətte, innă: «Mi iḍăsăn isəlsa-nin?»
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Ǝnnăn-as inəṭṭulab-net: «Ajăn wăr hənnəyăd tamətte ta kăy-tăsinăkmămăt a-s jănned: ‹Mi hi-iḍăsăn?› »
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Issăɣlăy-tăn-dd akăyad-net i-ad-inhəy ta t-təḍăsăt.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Tənhăy tamăḍt ălafu wa təjrăw ɣas, təkkʼ-e-hi-dd, tăšikăḍkăḍ a-wa-dăɣ has-ja tarəmmeɣt, toḍa data-s, tənnʼ-as tidət iket-net.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Innʼ-as Ɣisa: «Talyaḍt, ăzozăy-kăm immun-năm, əgləw dăɣ-ălxer, təzzeyăd dăɣ-tiẓẓurt-năm.»
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Ămmiijrăd Ɣisa hărwa a-s dd-osăn ăddinăt dd-falnen eɣewən n-ălfăqqi n-ehăn wa n-ăddin, ənnăn-as: «Elle-k, ăba-tăt. Ma s-salăyyaɣăd Ălɣalim daɣ?»
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Wăr hin-ijreh Ɣisa a-wa jănnen, innă i-ălfăqqi n-ehăn wa n-ăddin: «Wăr tărmeɣăd, amən ɣas.»
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Igdăl Ɣisa i-ăddinăt iket-năsăn ad-dăr-s idawăn a-s təggădăd Bəṭrus d-Yaqub d-Exya wa n-ăŋŋa-s.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 A-s hin-əwwăḍăn eɣewən n-emănnăhăḍ n-ehăn wa n-ăddin, wăr hin-ogeẓăn ar tamətte tədgaẓăt; ăsikălăl, ăššurša a-wen-dăɣ, dăɣ-išənnawăn.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Ijjăš-in fălla-săn, innʼ-asăn: «Ma kăwăn-idgaẓăn, hallăm? Tarat, wăr tăt-ăba, eḍəs ɣas a ja.»
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Jăn-t tekăškăšt. Izzəzjăr-tăn iket-dăɣ-năsăn, wăr dd-ăqqima dihen ar d-ti-s d-ma-s n-talyaḍt, d-inəṭṭulab wi dăr-dd-ăddew. Ijjăš ḍarăt-a-wen edăgg wa dăɣ-tənsa talyaḍt,
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 irmăs-tăt-dd s-ăfuss, innʼ-as: «Talita kumi», a-wen ălmăɣna-net: «Talyaḍt, ənneɣ-am, ənkăr-dd.»
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Təbdăd talyaḍt ăssaɣăt-wen-dăɣ, tărjăš. Talyaḍt-en-dăɣ, la măraw iwətyan d-əssin. Ǝqqălăn-dd ăddinăt ɣas oran imawăn făl tihusay n-a-wa-dăɣ ijăn.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Iknʼ-en-dăɣ Ɣisa asəmmətăr i-ad-wăr jen isălan n-a-wa ijăn dăɣ-ăwadəm wălʼ iyyăn təzzar, innʼ-asăn ad-tăt-əkfən a təkša.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.