Marcos 5
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Ǝwwăḍăn-in ašrut n-ejănš wa iyyăḍăn, a-wen dăɣ-ăkall wa n-Gadara.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Diha-dăɣ dd-izjăr Ɣisa turăft n-aman, ad-has-dd-ilkăḍ amălšon dd-izjarăn tiẓəska.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Dihen-dăɣ ad-izzaɣ, wăr t-illa ăwadəm ăddoben akărad-net wăla-dăɣ s-tišəm.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Akărad has-jăn ăddinăt s-tifren hakd tišəm-dăɣ, ad-tănăt-dd-isăqqətəs, wăr t-illa făw ere ăddoben a dăɣ-s ănnăhăḍ.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Ehăḍ d-ašăl iha tiẓəska, meɣ ošal făll-iḍaɣăn, inaḍḍăw iɣăran, išašar iman-net s-tihun.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Ojja Ɣisa dăɣ-ijəj ɣas, ošăl-dd săr-s, irkăɣ data-s,
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 iḍkăl emăsli-net, innă: «Ɣisa, Rure-s n-Măssinăɣ wa iknăn aḍkul, ma dăɣ-i tărhed? Făl Măssinăɣ, wăr hi-tăqquzzăbed.»
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Alšin wa t-ihăn a ijannen a-wen ed isamăhaḍ Ɣisa fălla-s i-ad-t-izjăr.
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Issəstăn-t Ɣisa, innʼ-as: «Mi isəm-năk?» Innʼ-as ăhaləs: «Isəm-in: ejhăn ed nəjjət.»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ad-laqqădăn alšinăn wi t-hănen Ɣisa i-ad-tăn-wăr-ikkes dăɣ-ăkall.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 A-s ităjj a-wen-dăɣ, iḍan ehăre n-əlxənžărăn făll-tasăja n-taḍaɣt hat attayăn-en-dăɣ.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Ad-laqqădăn alšinăn Ɣisa, jannen-as: «Suk-anăɣ əlxənžărăn i-ad-tăn-nəjjəš.»
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Irḍʼ-asăn s-a-wen. Ǝzjărăn alšinăn ăhaləs, əjjăšăn əlxənžărăn, ad-dd-titrəktərikăn a iwwăḍăn əssin afḍăn n-əlxənžăr, wa-dăɣ n-afălla n-taḍaɣt, tiḍəwăn dăɣ-ejănš, tattăn-tăn aman.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Ǝnhăyăn imăḍanăn n-əlxənžărăn a-wa ijăn ɣas, ăjewăḍăn. Ošălăn, jăn isălan dăɣ-kăl-aɣrəm d-attayăn-net. Ad-dd-tišəl tamətte, tiwnifit-dd a-wa ijăn.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Osăn-dd ăddinăt edăgg wa iha Ɣisa, ogăẓăn-dd amălšon wa s-kăla t-ihʼ ejhăn n-alšinăn, ăqqiima, ijʼ isəlsa, təhʼ-e daɣ tijya n-iman-net.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Jăn dăɣ-săn ăddinăt wi ăjjəyhnen i-a-wa ijrăwăn amălšon d-əlxənžărăn isălan ɣas,
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 ad-təddalăn Ɣisa d-ad-ifəl ăkall-năsăn.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Ălwăqq wa d-itajjăš Ɣisa turăft n-aman, ikkʼ-e-hi-dd ăhaləs wa s-kăla t-hăn alšinăn, ad-t-ilaqqăd d-ad-dăr-s idaw.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Wăr has-irḍa Ɣisa s-a-wen, ănn-ak, innʼ-as: «Ǝgləw, əqqəl ehăn-năk, diha t-əllăn išăqqaɣăn-năk, tăllăɣed-asăn təmɣăre n-a-wa hak-ija Emăli d-əmmək wa s-hak-oḍăn tăhanint.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Iglă, ad-itajj isălan n-təmɣăre n-a-wa has-ija Ɣisa dăɣ-teje ta jăt isəm: «Ta n-măraw iɣărman». Ere has-islăn-dăɣ, ad-dd-iqqəl ɣas ăkun dăɣ-isălan-net.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Izjăr Ɣisa ḍarăt-a-wen s-asălim n-ejănš wa iyyăḍăn, diha-dăɣ dd-ăsjănăn dăɣ-asălim n-aman, ad-săr-s dd-tăddew tamətte tăjjeet.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Osʼ-e-hi-dd dihen iyyăn dăɣ-ălfăqqităn n-ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud n-taɣrəmt-en s-isəm-net Žayrus, inhăy Ɣisa ɣas, irkăɣ data-s,
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 ad-t-itəddal, ijannʼ-as: «Talyaḍt-in, tăbok i-iba, nidawet săr-s, sənsəd fălla-s ifassăn-năk, ad-təzzəy, təddăr.»
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Ăddew dăr-s Ɣisa, təlkam-as daɣ tamətte tăjjeet t-tăsinăkmămăt.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Tamətte-en, hʼ-et tamăḍt ijammăḍ ašni a ilan măraw iwətyan d-əssin,
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 təkna ahănay n-aɣăna jer-ifassăn n-lăxturtăn, tăsmălkăw-in a-wa təla iket-net măšan, wăr t-illa făw a-hin-ifnaẓăn dăɣ-turhənna-net, ănn-ak, tiwwaḍt ɣas ad-dd-tajj fălla-s.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Təslʼ isălan n-Ɣisa ɣas, təjjăš-dd tamətte s-ḍarăt, ḍăs erăswăy-net,
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 ed a-s tăjj a-wen-dăɣ, janna: «Wăla erăswăy-net, kud-t-ḍăsăɣ, ad-əzzəyăɣ.»
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Diha-dăɣ d-ḍăs erăswăy-net, ad-iktăl ašni wa tăt-dd-izajjărăn, tofrăy ăssaɣăt-wen-dăɣ dăɣ-taɣəssa-net a-s təzzăy dăɣ-tiẓẓurt-net.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net, ălwăqq-wen-dăɣ, făl tărna ta t-dd-təjmăḍăt, innăḍ-dd s-tamətte, innă: «Mi iḍăsăn isəlsa-nin?»
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Ǝnnăn-as inəṭṭulab-net: «Ajăn wăr hənnəyăd tamətte ta kăy-tăsinăkmămăt a-s jănned: ‹Mi hi-iḍăsăn?› »
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Issăɣlăy-tăn-dd akăyad-net i-ad-inhəy ta t-təḍăsăt.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Tənhăy tamăḍt ălafu wa təjrăw ɣas, təkkʼ-e-hi-dd, tăšikăḍkăḍ a-wa-dăɣ has-ja tarəmmeɣt, toḍa data-s, tənnʼ-as tidət iket-net.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Innʼ-as Ɣisa: «Talyaḍt, ăzozăy-kăm immun-năm, əgləw dăɣ-ălxer, təzzeyăd dăɣ-tiẓẓurt-năm.»
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Ămmiijrăd Ɣisa hărwa a-s dd-osăn ăddinăt dd-falnen eɣewən n-ălfăqqi n-ehăn wa n-ăddin, ənnăn-as: «Elle-k, ăba-tăt. Ma s-salăyyaɣăd Ălɣalim daɣ?»
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Wăr hin-ijreh Ɣisa a-wa jănnen, innă i-ălfăqqi n-ehăn wa n-ăddin: «Wăr tărmeɣăd, amən ɣas.»
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Igdăl Ɣisa i-ăddinăt iket-năsăn ad-dăr-s idawăn a-s təggădăd Bəṭrus d-Yaqub d-Exya wa n-ăŋŋa-s.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 A-s hin-əwwăḍăn eɣewən n-emănnăhăḍ n-ehăn wa n-ăddin, wăr hin-ogeẓăn ar tamətte tədgaẓăt; ăsikălăl, ăššurša a-wen-dăɣ, dăɣ-išənnawăn.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Ijjăš-in fălla-săn, innʼ-asăn: «Ma kăwăn-idgaẓăn, hallăm? Tarat, wăr tăt-ăba, eḍəs ɣas a ja.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Jăn-t tekăškăšt. Izzəzjăr-tăn iket-dăɣ-năsăn, wăr dd-ăqqima dihen ar d-ti-s d-ma-s n-talyaḍt, d-inəṭṭulab wi dăr-dd-ăddew. Ijjăš ḍarăt-a-wen edăgg wa dăɣ-tənsa talyaḍt,
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 irmăs-tăt-dd s-ăfuss, innʼ-as: «Talita kumi», a-wen ălmăɣna-net: «Talyaḍt, ənneɣ-am, ənkăr-dd.»
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Təbdăd talyaḍt ăssaɣăt-wen-dăɣ, tărjăš. Talyaḍt-en-dăɣ, la măraw iwətyan d-əssin. Ǝqqălăn-dd ăddinăt ɣas oran imawăn făl tihusay n-a-wa-dăɣ ijăn.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Iknʼ-en-dăɣ Ɣisa asəmmətăr i-ad-wăr jen isălan n-a-wa ijăn dăɣ-ăwadəm wălʼ iyyăn təzzar, innʼ-asăn ad-tăt-əkfən a təkša.
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.