Marcos 4
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA
1 Olăs Ɣisa daɣ asəɣăr n-tamətte dăɣ-asălim n-ejănš wa n-Galila. Tăddew-dd săr-s tamətte tăjjeet, ijjăš-as turăft n-aman, ăqqima dăɣ-s, tăqqimă-dd tamətte ənta təbdad dăɣ-asălim n-aman, tăsijăd-as.
1 Jesus começou a ensinar outra vez à beira-mar. E uma numerosa multidão se reuniu em volta dele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 Issăɣra ăddinăt hărătăn ăjjootnen s-tangalen. Dăɣ-a-wa tăn-issăɣra, innʼ-asăn ašăl iyyăn:
2 Assim, ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e, durante o seu ensino, dizia:
3 «Săjdăt! Kăla izjăr ănăsdamu iyyăn i-ad-iddumət ašəkrəš-net.
3 — Escutem! Eis que o semeador saiu a semear.
4 Ălwăqq wa d-itidumut, oḍănăt tiblalen tiyyăḍ dăɣ-ăbara, ăkkukăren-tănăt-dd igḍaḍ, əkšăn-tănăt.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Oḍa ašăr iyyăn jer-tihun, ăffoqqăt-dd šik ed wăr-intem dăɣ-ăkall,
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 tăsmăqqăt-dd tăfukt jənnəj-s, təssărɣa isəffuqqa, ăqqur-in a-di iket-net ed wăr-əntemăn ikewăn-net dăɣ-hărăt.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Oḍa ašăr iyyăn dăɣ-tabəŋŋənt, tədwăl-dd fălla-s tabəŋŋənt, təẓmăd-as, iɣrăy-in.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Oḍa ašăr wa iyyăḍăn dăɣ-ăkall olaɣăn, ikrăš aratăn; ijă tibolăsen s-tiyyăḍ kăraḍăt timərwen n-tablalt a tănăt-iwarăn, tiyyăḍ săḍisăt timərwen, tiyyăḍ temeḍe.»
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto; a semente brotou, cresceu e produziu a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Ere ilăn timəẓẓujen s-islă-dăɣ, isăjdet!»
9 E Jesus acrescentou:
10 Izjăr-dd Ɣisa ălžămaɣăt ɣas, əssəstănăn-t inəṭṭulab-net wi n-măraw d-əssin, d-ăddinăt wi săr-s dd-saɣlaynen d-ălmăɣna n-tangalen ti ija.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze começaram a lhe fazer perguntas a respeito das parábolas.
11 Innʼ-asăn: «Kăwăneḍ, təjrawăm turhajăt n-ujreh n-əddăraj wa ămoosăn isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ măšan, ăddinăt wi iyyăḍnen n-ajăma, a-wa s-e-əslən iket-net, tangalen a dăɣ-has-e-əslən i-innin:
11 Jesus disse a eles:
12 ‹Ad-əswaḍăn, wăr hənnəyăn,
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se e sejam perdoados.
13 Innʼ-asăn daɣ: «Ɣas ta-dăɣ tangalt, wăr tăt-təjrehăm? Adiš əndek əmmək wa s-mad-təjrăhăm tangalen ti iyyăḍnen?
13 Então Jesus lhes perguntou:
14 Ănăsdamu, ənta a-s ănaxṭab n-măjrăd n-Măssinăɣ.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Ăddinăt iyyăḍ, olăhăn d-ăbara wa dăɣ-oḍănăt tiblalen. E-d əslăn i-măjrăd n-Măssinăɣ, šik a-s tăn-dd-itis Iblis, isəttəw-asăn-t-in.
15 Estes são os da beira do caminho, onde a palavra é semeada: quando a ouvem, logo Satanás vem e tira a palavra semeada neles.
16 Ăddinăt iyyăḍ, olăhăn d-tihun-ti jer-oḍănăt tiblalen; e-d əslăn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-əhləyləyăn, ăqbəlăn-t šik
16 E estes são os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 măšan, wăr t-təyyən ikraš ikewăn dăɣ-ulhawăn-năsăn, ad-əjən ăzzăman ənḍărrăn ăkoyădăn dăɣ-s măšan afăl dd-tosa tissust meɣ osă-dd ălɣizabăt dăɣ-təssəba n-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-hin-əbbuṭṭəlăn a-wa s-omănăn.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Ăddinăt iyyăḍ, əntăneḍ a-s tabəŋŋənt ta jer-oḍănăt tiblalen, ad-əslən i-măjrăd n-Măssinăɣ
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 măšan, ad-has-əẓmədăn dăɣ-ulhawăn-năsăn s-tărha n-wălăt-ăddunya d-eylăl n-tărha n-ajmur-net d-derhanăn iyyăḍ ăjjootnen, wăr t-illa a săr-săn dd-isaɣsal.
19 mas as preocupações deste mundo, a fascinação da riqueza e outras ambições aparecem e sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
20 Ăddinăt wi iyyăḍnen, əntăneḍ a-s ăkall wa olăɣăn dăɣ-oḍănăt tiblalen. Ǝntăneḍ a-s e-d əslăn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-t-ăqbəlăn, ijjəš-asăn-t ălfăyda; tarəw-dd săr-săn tablalt tiyyăt kăraḍăt timərwen n-tablalt, tiyyăt săḍisăt timərwen, tiyyăt temeḍe n-tablalt.»
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Innʼ-asăn Ɣisa daɣ: «Ăwadəm, wăr-isărmis tefătelt təzzar, ăjʼ-et daw-ăkoss meɣ daw-tešejit, ănn-ak, edăgg iḍkalăn a făll-tăt-e-isăns.
21 Jesus também lhes disse:
22 Wăr t-illa a iffarăn s-wădden ad-dd-infiləl, wăr t-təlla takše s-wădden ad-dd-təffukkăr.
22 Porque não há nada oculto, senão para ser manifesto; e nada escondido, senão para ser revelado.
23 Ere dăɣ-wăn ilăn timəẓẓujen s-islă-dăɣ, isăjdet!
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Ăjăt ənniyăt i-a-wa s-sallăm făl-a-s, a-wa dăr-ogdăh asjəd wa tăjjăm i-Măssinăɣ ad-dăr-mad-agdăh daɣ ajăraw-năwăn ɣur-s.
24 Então lhes disse:
25 Ăwadəm wa s-išwăr ifhăm hărăt, ad-has-iwwaḍ musnăt har isəssikəy măšan, wa s-wăr t-illa a ijrah, wăr t-in-ikka hărăt, ănn-ak, ad-dăɣ-s ămahăɣ wăla a-wa ənḍărrăn iṭṭăf.»
25 Pois ao que tem, mais será dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Innʼ-asăn daɣ: «Sănto n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, olăh d-a-wa s-e-d ăddomăt ăwadəm ašəkrəš-net,
26 Jesus disse ainda:
27 jer-iṭṭas wăla okay, jer-ehăḍ wălʼ ašăl, ad-idaggăl ădomm dăɣ-ašəkrəš, itifăqqut-dd, dăɣ-a-s, wăr təha tijya n-a-wen măssi-s ed,
27 Ele dorme e acorda, de noite e de dia, e a semente germina e cresce, sem que ele saiba como.
28 ăkall a dd-madăn-arəw d-iman-net teyəšše s-tizarăt, ḍara-s teɣăɣănt, təzjăr-dd tejent n-ălkăma teɣăɣănt.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro aparece a planta, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Diha-dăɣ d-mad-inhəy măssi-s n-ašəkrəš a-s iŋŋa ălkăma, ad-dd-mad-iḍkəl ălgori-net i-illuy-net.»
29 E, quando o fruto já está maduro, logo manda cortar com a foice, porque chegou a colheita.
30 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Ma dăr-mad-nəsəssilăh sănto n-Təmmənəya n-Măssinăɣ? Ǝndek ɣas tangalt tăsisăjrăhăt sănto-net?
30 Disse mais:
31 Sănto n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, olăh d-temătăwt ta tojărăt təmmətkit dăɣ-idommăn. A-s tăt-itidumut ăwadəm, wăr t-təlla temătăwt dăɣ-ăddunya tăt-tojărăt təmmətkit,
31 Ele é como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 măšan, hakd a-wen-dăɣ, afăl tăt-ăddomăt ăwadəm, ad-dd-tăjj tadăwla-i-dăɣ măqqărăt, tajăr tiyəššawen iket-năsnăt təššəjrət, təkrəš iləktan-i-dăɣ măqqornen har wăla-dăɣ igḍaḍ, kallăn daw-tele-net.»
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças; cria ramos tão grandes, que as aves do céu podem se aninhar à sua sombra.
33 Tangalen ăjjootnen olăhnen d-ti-dăɣ, s-ălxal ăsisăjrăhăn a-s issăɣra Ɣisa ăddinăt;
33 E com muitas parábolas semelhantes Jesus lhes expunha a palavra, conforme podiam compreendê-la.
34 wăr t-illa a inna i-tamətte s-wădden tangalen a dăɣ-hasăn-t-innă măšan, e-d ănmăjrăw d-inəṭṭulab-net dăɣ-edăgg iṣtarăn, ad-hasăn-ăffăssăr ălmăɣna n-tangalen-tin-dăɣ iket-năsnăt.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Toḍa tăfukt ɣas, innă i-inəṭṭulab-net: «Nəjləyet ejănš s-ašrut wa n-emăynăj.»
35 Naquele dia, sendo já tarde, Jesus disse aos discípulos:
36 Fălăn tamətte, əglăn dăr-s inəṭṭulab dăɣ-turăft n-aman ta dăɣ-ăqqiima, ăddeewnăt dăr-săn daɣ turfen n-aman tiyyăḍ.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Ǝglan a-s dd-inkăr aḍu-i-dăɣ ăṣṣoohen, ad-tibhilbəhilnăt tinăzzămăren i-turăft har išwar təḍnay aman.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava se enchendo de água.
38 A-s ităjj a-wen, ăssoomăt Ɣisa adăfor, iṭṭas dăɣ-ajilal n-turăft n-aman. Ǝssənkărăn-t inəṭṭulab dăɣ-eḍəs, ənnăn-as: «Ălɣalim! Ajăn wăr kăy-təssărmăɣ tamăttant-nănăɣ?»
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro. Os discípulos o acordaram e lhe disseram: — Mestre, o senhor não se importa que pereçamos?
39 Inkăr-dd, ăsmăhăḍ făll-aḍu, innă i-ejănš: «Ismaḍ! Ǝzjəw!» Ibdăd-in aḍu, sămmeḍ-in a-wen-dăɣ iket-net.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: O vento se aquietou, e tudo ficou bem calmo.
40 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Ma-kăwăn ăssiirmăɣăn? Ma ija immun-năwăn?»
40 Então Jesus lhes perguntou:
41 Jăn inəṭṭulab tarəmmeɣt-ta-dăɣ făl dd-əqqălăn ɣas, tinmənnin: «Ma ămoos ăwadəm-wa-dăɣ s-wăla aḍu d-ejănš, sajadăn-as?»
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: — Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.