Marcos 2
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Hărăt n-išilan ḍarăt-a-wen, olăs-dd Ɣisa uɣəl n-Qăfărnaxum. Ǝslăn ăddinăt a-s ihʼ ehăn wa dăɣ-itizəbbut ɣas,
1 Alguns dias depois entrou Jesus outra vez em Cafarnaum, e soube-se que ele estava em casa.
2 əkkăn-t-dd s-əjut har ăbas t-illa edăgg wăla-dăɣ dat-emm n-ehăn.
2 Ajuntaram-se, pois, muitos, a ponta de não caberem nem mesmo diante da porta; e ele lhes anunciava a palavra.
3 Ămmiijrăd-asăn dihen-dăɣ a-s t-dd-osăn əkkoẓ meddən ămisawăynen anăbdon iyyăn,
3 Nisso vieram alguns a trazer-lhe um paralítico, carregado por quatro;
4 măšan, igdăl-asăn əjut n-tamətte ad-t-sănsən dat-Ɣisa. Ăɣlăyăn, ăwwănăn afălla n-ehăn, əkkăsăn-in ajobăn-wi ăsiităxnen ehăn dăɣ-tanămhăla n-edăgg wa dăɣ-ibdăd Ɣisa, ăstărarăn-dd s-axăbabu wa jăn anăbdon, insa făll-asəftăɣ-net.
4 e não podendo aproximar-se dele, por causa da multidão, descobriram o telhado onde estava e, fazendo uma abertura, baixaram o leito em que jazia o paralítico.
5 Inhăy Ɣisa immun-năsăn ɣas, innă i-anăbdon: «Alyaḍ, ătwănšăn-ak ibăkkaḍăn-năk.»
5 E Jesus, vendo-lhes a fé, disse ao paralítico: Filho, perdoados são os teus pecados.
6 Edăgg-en, han-t hărăt dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt. Ǝslăn i-a-wa inna ɣas, ăbjănjănăn,
6 Ora, estavam ali sentados alguns dos escribas, que arrazoavam em seus corações, dizendo:
7 ad-jannen: «Wa ma t-ăsihălăn măjrăd-wa-dăɣ? Ăskafăr! Mi ăddoben tenăšše n-ibăkkaḍăn săl Măssinăɣ?»
7 Por que fala assim este homem? Ele blasfema. Quem pode perdoar pecados senão um só, que é Deus?
8 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net ălwăqq-wen-dăɣ a-wa dăɣ-zinəzjumăn, innʼ-asăn: «Mafăl tajjăšăn erk inəzjam šund-wi-dăɣ ulhawăn-năwăn?
8 Mas Jesus logo percebeu em seu espírito que eles assim arrazoavam dentro de si, e perguntou-lhes: Por que arrazoais desse modo em vossos corações?
9 Ma ojărăn tărăɣse jer-ad-tənnəd i-anăbdon: ‹Ătwănšăn-ak ibăkkaḍăn-năk,› d-ad-has-tənnəd: ‹Ǝbdəd, əḍkəl asəftăɣ-năk, ărjəš.›
9 Qual é mais fácil? dizer ao paralítico: Perdoados são os teus pecados; ou dizer: Levanta-te, toma o teu leito, e anda?
10 Ašăl-i, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s Ăgg-ăgg-adəm, ijraw făll-ărori n-ăkall turhajăt n-tenăšše n-ibăkkaḍăn.» Innă Ɣisa i-anăbdon ḍarăt-a-wen:
10 Ora, para que saibais que o Filho do homem tem sobre a terra autoridade para perdoar pecados { disse ao paralítico },
11 «Ǝnneɣ-ak, əbdəd, əḍkəl asəftăɣ-năk, əqqəl ehăn-năk.»
11 a ti te digo, levanta-te, toma o teu leito, e vai para tua casa.
12 Ibdăd, iḍkăl asəftăɣ-net ăssaɣăt-wen-dăɣ, iglă hannăyăn-t ăddinăt iket-dăɣ-năsăn. Ăqqiimăn-dd ɣas, tofʼ-en tăkunt n-a-wa ijăn, tiimələn Măssinăɣ, jannen: «A-wa ijăn ašăl-i-dăɣ, wăr kăla t-nənhăy.»
12 Então ele se levantou e, tomando logo o leito, saiu à vista de todos; de modo que todos pasmavam e glorificavam a Deus, dizendo: Nunca vimos coisa semelhante.
13 Olăs Ɣisa azăjor, ikkʼ asălim n-ejănš wa n-Galila, ad-t-dd-takkăn ăddinăt ăjjootnen, isaɣrʼ-en.
13 Outra vez saiu Jesus para a beira do mar; e toda a multidão ia ter com ele, e ele os ensinava.
14 Igla dăɣ-a-wen-dăɣ a-s inhăy Lewi ăgg Ălfa, ăqqiima dăɣ-edăgg n-ălxidmăt-net, ămoos ănarmas n-tiwse, innʼ-as Ɣisa: «Ǝlkəm-ahi!» Ibdăd Lewi, ilkăm-as.
14 Quando ia passando, viu a Levi, filho de Alfeu, sentado na coletoria, e disse-lhe: Segue-me. E ele, levantando-se, o seguiu.
15 Ḍarăt-a-wen, ăsmăjărăt Lewi Ɣisa s-ehăn-net. Itaɣăyma Ɣisa dăɣ-edăgg wa n-imənsiwăn a-s erk ăddinăt han inarmasăn n-tiwse ăjjootnen has-əlkamnen da-dăɣ; osăn-dd, ănɣăymăn dăr-s ənta d-inəṭṭulab-net.
15 Ora, estando Jesus à mesa em casa de Levi, estavam também ali reclinados com ele e seus discípulos muitos publicanos e pecadores; pois eram em grande número e o seguiam.
16 Ǝnhăyăn ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt n-taggayt ta n-kăl-faris a-s ohar Ɣisa d-erk ăddinăt d-inarmasăn n-tiwse ɣas, ənnăn i-inəṭṭulab-net: «Mafăl itihăr ălɣalim-năwăn imənsiwăn d-inarmasăn n-tiwse d-erk ăddinăt?»
16 Vendo os escribas dos fariseus que comia com os publicanos e pecadores, perguntavam aos discípulos: Por que é que ele como com os publicanos e pecadores?
17 Islʼ-asăn Ɣisa ɣas, innʼ-asăn: «Ăddinăt ăssoxătnen, wăr-ămɣatărăn s-lăxtur; imarhinăn a săr-s ămiɣatărnen. Năkk, wăr dd-ămešălăɣ s-ăddinăt-wi ordănen iman-năsăn iqqud, inăsbăkkaḍăn a-s dd-ămešălăɣ.»
17 Jesus, porém, ouvindo isso, disse-lhes: Não necessitam de médico os sãos, mas sim os enfermos; eu não vim chamar justos, mas pecadores.
18 Ašăl iyyăn d-ăẓumăn inəṭṭulab wi n-Exya d-kăl-faris, osăn-dd ăddinăt Ɣisa, ənnăn-as: «Mafăl inəṭṭulab wi n-Exya d-kăl-faris tuẓamăn, a-s ija a-wen wi-năk əntăneḍ, wăr tuẓamăn?»
18 Ora, os discípulos de João e os fariseus estavam jejuando; e foram perguntar-lhe: Por que jejuam os discípulos de João e os dos fariseus, mas os teus discípulos não jejuam?
19 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ajăn kăl-tuksest, ilzam-tăn ăẓum a ikkʼ ămaẓlay illʼ-e jere-săn? A ikkʼ ămaẓlay illʼ-e jere-săn, wăr tăn-ilzem ad-uẓamăn.
19 Respondeu-lhes Jesus: Podem, porventura, jejuar os convidados às núpcias, enquanto está com eles o noivo? Enquanto têm consigo o noivo não podem jejuar;
20 Ǝlkamăn išilan wi tăn-e-ifəl, dihen, ad-əjrəwăn s-ăẓum.
20 dias virão, porém, em que lhes será tirado o noivo; nesses dias, sim hão de jejuar.
21 Wăr t-illa ere itəggatăn tikəst i-temălsit wăššărăt s-taswəḍt n-tabdoɣt tăynayăt. Afăl ija a-wen, wăr-e ăhaj a-s dd-e-təsăr taswəḍt ta tăynayăt făll-temălsit ta wăššărăt, tăjj amənd ojărăn wənnin.
21 Ninguém cose remendo de pano novo em vestido velho; do contrário o remendo novo tira parte do velho, e torna-se maior a rotura.
22 Wăr t-illa daɣ ere itajjăn aman n-lăɣnăb ăynaynen, ăxxiimmărnen dăɣ-ijdad. Ere ijăn a-wen har kăfăn aman-ənnin dăɣ-ijdad, ad-has-səbbuqqen ijdad-net, ifut ḍarăt-a-wen dăɣ-lăɣnăb hakd-dăɣ dăɣ-ijdad. Aman n-lăɣnăb ăynaynen ăxxiimmărnen, iddidăn ăynaynen a dăɣ-tăn-itajj ăwadəm.»
22 E ninguém deita vinho novo em odres velhos; do contrário, o vinho novo romperá os odres, e perder-se-á o vinho e também os odres; mas deita-se vinho novo em odres novos.
23 Ašăl iyyăn n-əssəbət-i n-ašăl wa n-tăsonfat, irăs Ɣisa d-inəṭṭulab-net išəkraš n-ălkăma ad-dăɣ-săn dd-nakkăḍăn inəṭṭulab-net tiɣăɣănen n-ălkăma.
23 E sucedeu passar ele num dia de sábado pelas searas; e os seus discípulos, caminhando, começaram a colher espigas.
24 Ǝnhăyăn hărăt dăɣ-kăl-faris a-wa tăn-išlăn ɣas, ənnăn-as: «Ǝnhəy, ma isawăjjen inəṭṭulab-năk a wărăn-itətwəjj dăɣ-ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat?»
24 E os fariseus lhe perguntaram: Olha, por que estão fazendo no sábado o que não é lícito?
25 Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš kăwăneḍ, kăla wăr tăɣrem dăɣ-əlkəttab a-wa ija Dawəd a-s ămɣatăr, ălluẓ ənta d-imidiwăn-net.
25 Respondeu-lhes ele: Acaso nunca lestes o que fez Davi quando se viu em necessidade e teve fome, ele e seus companheiros?
26 Ătwănnʼ-anăɣ, ijjăš ehăn n-Măssinăɣ dăɣ-ăzzăman wa d-ămoos Ăbyatăr ămănokal n-kăl-tikutawen, ikša dăɣ-tijəlwen-ti ămoosnen takute i-Măssinăɣ, s-wăr t-illa ere s-t-təlla tetăte-năsnăt a săl kăl-tikutawen, ikfa dăɣ-snăt daɣ meddən wi dăr-s ăddewnen.»
26 Como entrou na casa de Deus, no tempo do sumo sacerdote Abiatar, e comeu dos pães da proposição, dos quais não era lícito comer senão aos sacerdotes, e deu também aos companheiros?
27 Innʼ-asăn daɣ: «Wădden ăgg-adəm a dd-ixlăkăn i-əssəbət, ănn-ak, əssəbət a dd-ixlăkăn i-tănoflayt n-ăgg-adəm.
27 E prosseguiu: O sábado foi feito por causa do homem, e não o homem por causa do sábado.
28 A-wen-dăɣ a făl Ăgg-ăgg-adəm, a ănnihăḍăn dăɣ a-wa s-ila ăgg-adəm d-a-wa s-wăr ila s-ad-t-ăj, dăɣ-ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat.»
28 Pelo que o Filho do homem até do sábado é Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.