Lucas 8
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Ălliil Ɣisa ḍarăt-a-wen iɣărman d-tidbi ăjjootnen, ixaṭṭăb i-ăddinăt isălan n-ălxer n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, ăddeewăn dăr-s inəṭṭulab-net wi n-măraw d-əssin
1 Pouco tempo depois, Jesus começou a percorrer as cidades e os povoados vizinhos, anunciando as boas-novas a respeito do reino de Deus. Iam com ele os Doze
2 d-hărăt dăɣ-tiḍeḍen s-tiyyăḍ, ikkas dăɣ-snăt, alšinăn d-tiyyăḍ ăzozăy dăɣ-turhənnawen. Tiyyăt dăɣ-snăt, isəm-net Măryăma ta n-Mulăždaləyăt, ikkas dăɣ-s ənta əssa alšinăn,
2 e também algumas mulheres que tinham sido curadas de espíritos impuros e enfermidades. Entre elas estavam Maria Madalena, de quem ele havia expulsado sete demônios;
3 tiyyăt isəm-net Tăxya, ənta a-s hănne-s n-Šuza wa ixkămăn făll-inaxdimăn n-ehăn n-ămănokal n-ăkall wa s-isəm-net Harudəs, tiyyăt Suzănna d-timidiwen-net tiyyăḍ ăjjootnen, iket-dăɣ-năsnăt, ədhalnăt Ɣisa d-inəṭṭulab s-a-wa əṭṭăfnăt.
3 Joana, esposa de Cuza, administrador de Herodes; Susana, e muitas outras que contribuíam com seus próprios recursos para o sustento de Jesus e seus discípulos.
4 Tăddew-dd tamətte tăjjeet s-wăr t-illa aɣrəm wăr dd-fel s-Ɣisa. Issăɣlăy tamətte tangalt, innʼ-asăn: «Kăla izjăr ănăsdamu iyyăn i-ad-iddumət ašəkrəš-net.
4 Certo dia, uma grande multidão, vinda de várias cidades, juntou-se para ouvir Jesus, e ele lhes contou uma parábola:
5 Ălwăqq wa d-itidumut, oḍănăt tiblalen tiyyăḍ dăɣ-ăbara, ăfkălfăkălăn-tănăt ăddinăt, ăkkukkăren-tănăt-dd igḍaḍ, əkšăn-tănăt.
5 “Um lavrador saiu para semear. Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, onde foram pisadas, e as aves vieram e as comeram.
6 Oḍa ašăr iyyăn jer-tihun, diha-dăɣ dd-ăffoqqăt, ad-hin-ăqqur făl iba n-abduj.
6 Outras caíram entre as pedras e começaram a crescer, mas as plantas logo murcharam por falta de umidade.
7 Oḍa ašăr iyyăn dăɣ-tabəŋŋənt, tədwăl-dd fălla-s tabəŋŋənt, təẓmăd-as.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos, que cresceram com elas e sufocaram os brotos.
8 Ašăr wa iyyăḍăn, oḍa dăɣ-ăkall olaɣăn, idwăl-dd, ikrăš aratăn s-timaḍ.»
8 Ainda outras caíram em solo fértil e produziram uma colheita cem vezes maior que a quantidade semeada”. Quando ele terminou de dizer isso, declarou: “Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
9 Ǝssəstănăn-t inəṭṭulab-net ḍarăt-a-wen d-ălmăɣna n-tangalt ta ija.
9 Seus discípulos lhe perguntaram o que a parábola significava.
10 Innʼ-asăn: «Kăwăneḍ, təjrawăm turhajăt n-ujreh n-əddăraj wa n-isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ mašăn, ăddinăt wi iyyăḍnen, wăr jen a-wen.
10 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender os segredos do reino de Deus, mas uso parábolas para ensinar os outros, a fim de que, ‘Quando olharem, não vejam; quando escutarem, não entendam’.
11 «Ămăra, tangalt, ălmăɣna-net da:
11 “Este é o significado da parábola: As sementes são a palavra de Deus.
12 Ăbara wa dăɣ-oḍănăt tiblalen tiyyăḍ, ənta a-s ăddinăt-wi sallănen i-măjrăd n-Măssinăɣ, asʼ-en-dd Iblis, ilbəy-t-dd dăɣ-ulhawăn-năsăn i-ad-wăr-omenăn s-Măssinăɣ, iɣləs-tăn.
12 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem, mas o diabo vem e a arranca do coração deles e os impede de crer e ser salvos.
13 Tihun ti jer-oḍănăt tiblalen tiyyăḍ, əntănăteḍ a-s ăddinăt-wi s-e-d əslăn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-əhləyləyăn, ăqbəlăn-t šik, măšan wăr t-təyyən ikraš ikewăn dăɣ-ulhawăn-năsăn, ad-əjən ăzzăman ənḍărrăn ălmăt ătubăn, măšan afăl ătwăžžurrăben, ad-hin-əbbuṭṭəlăn a-wa s-omănăn.
13 As sementes no solo rochoso representam os que ouvem a mensagem e a recebem com alegria. Uma vez, porém, que não têm raízes profundas, creem apenas por um tempo e depois desanimam quando enfrentam provações.
14 Tabăŋŋənt ta dăɣ-oḍănăt tiblalen tiyyăḍ, ənta a-s ăddinăt wi s-e-d əslăn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-tăn-ăɣləbăn inəzjam n-tărha d-ajmur d-iẓəjraẓ n-wălăt-ăddunya, əẓmədăn-as, indăr-asăn ad-əhələn s-data dăɣ-tuksəḍa-năsăn i-Măssinăɣ.
14 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem, mas logo ela é sufocada pelas preocupações, riquezas e prazeres desta vida, de modo que nunca amadurecem.
15 Ăkall wa olăɣăn dăɣ-oḍănăt tiblalen tiyyăḍ, olăh d-ăddinăt-wi s-e-d əslăn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-t-əknən uḍəf s-sărho dăɣ-ulhawăn-năsăn, ad-hasăn-t-ijjəš ălfăyda ăddewăn d-akuyəd.»
15 E as que caíram em solo fértil representam os que, com coração bom e receptivo, ouvem a mensagem, a aceitam e, com paciência, produzem uma grande colheita.”
16 Innʼ-asăn Ɣisa daɣ: «Wăr t-illa ere isarmasăn tefătelt təzzar, isəbbumbəy fălla-s ăkoss meɣ tăt-ija daw-tešejit, ănn-ak, asili a tăt-itajj făll-ăsaḍəf ăsikakăn i-ad-hannăyăn ăddinăt wi dd-tajjăšnen ehăn ănnur-net.
16 “Não faz sentido acender uma lâmpada e depois cobri-la com uma vasilha ou escondê-la debaixo da cama. Pelo contrário, ela é colocada num pedestal, de onde sua luz pode ser vista pelos que entram na casa.
17 Wăr t-illa a iffarăn s-wădden ad-dd-infiləl, wăr t-təlla daɣ takše s-wădden ad-dd-təffukkăr s-tarăhut.
17 Da mesma forma, tudo que está escondido será revelado, e tudo que está oculto virá à luz e será conhecido por todos.
18 Ăjăt ənniyăt i-əmmək wa s-sajadăm; ăwadəm wa ifhămăn hărăt, ad-has-iwwaḍ musnăt har isəssikəy măšan, wa s-wăr t-illa a ijrah, wăr t-in-ikka hărăt, ănn-ak, ad-dăɣ-s ămahăɣ wăla a-wa s-orda a-s iṭṭaf-t.»
18 “Portanto, ouçam com atenção! Pois ao que tem, mais lhe será dado, mas do que não tem, até o que pensa ter lhe será tomado”.
19 Tosă-dd anna n-Ɣisa d-ayətma-s măšan, igdăl-asăn əjut n-tamətte ad-t-ənhəyăn.
19 Então a mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiram chegar até ele por causa da multidão.
20 Ătwănnʼ-as: «Təbdad anna-năk d-ayətma-k dat-emm n-ehăn, ărhan ahănay-năk.»
20 Alguém disse a Jesus: “Sua mãe e seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo”.
21 Ăwwežăb-asăn, innʼ-asăn: «Anna-nin d-ayətma-ɣ, ăddinăt-wi sajadnen i-măjrăd n-Măssinăɣ, tamašalăn a-wa inna.»
21 Jesus respondeu: “Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam”.
22 Ijjăš Ɣisa ašăl iyyăn turăft n-aman ənta d-inəṭṭulab-net, innʼ-asăn: «Nəjləyet ejănš s-ašrut wa iyyăḍăn», əglăn.
22 Certo dia, Jesus disse a seus discípulos: “Vamos para o outro lado do mar”. Assim, entraram num barco e partiram.
23 Ǝglan făll-aman-en-dăɣ a-s hin-iṭṭăs Ɣisa. A ənḍărrăn, inkăr-dd aḍu-i-dăɣ ăṣṣoohen, ad-ḍakkăr turăft aman, əjjăšăn miši.
23 Durante a travessia, Jesus caiu no sono. Logo, porém, veio sobre o mar uma forte tempestade. O barco começou a se encher de água, colocando-os em grande perigo.
24 Ohăẓăn-dd inəṭṭulab Ɣisa, ad-t-sănkarăn dăɣ-eḍəs, jannen-as: «Ălɣalim, Ălɣalim, nəhlăk!» Inkăr-dd Ɣisa, ăsmăhăḍ făll-aḍu d-tinăzzămăren ti ăṣṣoohătnen, ibdăd a-wen-dăɣ iket-net, sămmeḍ-in.
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: “Mestre, Mestre, vamos morrer!”. Quando Jesus despertou, repreendeu o vento e as ondas violentas. A tempestade parou, e tudo se acalmou.
25 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ma ija immun-năwăn.» Ǝqqălăn-dd ɣas ărmaɣăn, oran imawăn, tinmənnin: «Ma ămoos ăwadəm-wa-dăɣ s-e-d omăr i-aḍu d-aman ad-has-səjdən?»
25 Então ele lhes perguntou: “Onde está a sua fé?”. Admirados e temerosos, os discípulos diziam entre si: “Quem é este homem? Quando ele ordena, até os ventos e o mar lhe obedecem!”.
26 Ăsjănăn ḍarăt-a-wen dăɣ-ăkall wa n-kăl-Gadara ănimăswăḍăn d-teje ta n-Galila.
26 Então chegaram à região dos gadarenos, do outro lado do mar da Galileia.
27 Diha-dăɣ dd-izjăr Ɣisa turăft n-aman, ad-has-dd-ilkăḍ ăhaləs n-aɣrəm-en-dăɣ han alšinăn. A ilan ăzzăman, wăr-iləss tikəst, wăr-ilʼ edăgg n-iman-net, izzaɣ tiẓəska.
27 Quando Jesus desembarcou, um homem possuído por demônios veio ao seu encontro. Fazia muito tempo que ele não tinha casa nem roupas e vivia num cemitério fora da cidade.
28 Inhăy Ɣisa ɣas, ăsɣărăt təzzar, irkăɣ data-s, innʼ-as: «Ya Ɣisa wa n-Rure-s n-Măssinăɣ wa iknăn aḍkul, ma dăɣ-i tărhed? Dalăɣ-kăy d-ad-wăr hi-tăqquzzăbed.»
28 Assim que viu Jesus, gritou e caiu diante dele. Então disse em alta voz: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Suplico que não me atormente!”.
29 A-s ijănna a-wen-dăɣ, isamăhaḍ Ɣisa făll-alšin wa t-ihăn, i-ad-t-izjăr. Ăhaləs-en, itajjăš-t alšin s-e-d t-ijjăš, akărad ad-t-tajjăn ăddinăt s-tišəm d-tifren măšan, isaɣătas-dd a-wen-dăɣ iket-net, ăzzăwăt-t alšin s-tinariwen.
29 Pois Jesus já havia ordenado que o espírito impuro saísse dele. Esse espírito tinha dominado o homem em várias ocasiões. Mesmo quando era colocado sob guarda, com os pés e as mãos acorrentados, ele quebrava as correntes e, sob controle do demônio, corria para o deserto.
30 Issəstăn-t Ɣisa, innʼ-as: «Mi isəm-năk?» Innʼ-as amălšon: «Isəm-in ejhăn», ed alšinăn ăjjootnen a t-hanen.
30 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. “Legião”, respondeu ele, pois havia muitos demônios dentro do homem.
31 Ad-laqqădăn alšinăn-wi t-hănen Ɣisa i-ad-wăr tăn-ăssoka anu wa wărăn ilʼ ider ihăn ălaxărăt.
31 E imploravam que Jesus não os mandasse para o abismo.
32 Iḍan dihen ehăre n-əlxənžărăn făll-tasăja n-taḍaɣt, əlɣădăn alšinăn Ɣisa i-ad-tăn-ăyy ad-əjjəšăn əlxənžărăn-en-dăɣ, irḍʼ-asăn s-a-wen.
32 Ali perto, uma grande manada de porcos pastava na encosta de uma colina, e os demônios suplicaram que ele os deixasse entrar nos porcos. Jesus lhes deu permissão.
33 Ǝzjărăn alšinăn ăhaləs, əjjăšăn əlxənžărăn, ad-dd-titrəktərikăn wa-dăɣ n-afălla n-taḍaɣt, tiḍəwăn dăɣ-ejărew wa səmmăn, tattăn-tăn aman.
33 Os demônios saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada se atirou pela encosta íngreme para dentro do mar e se afogou.
34 Ǝnhăyăn imăḍanăn-năsăn a-wa ijăn ɣas, ăjewăḍăn, jăn isălan dăɣ-kăl-aɣrəm d-attayăn-net.
34 Quando os que cuidavam dos porcos viram isso, fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia.
35 Osăn-dd ăddinăt ăwinafătnen a-wa ijăn, ogăẓăn-dd ăhaləs wa dăɣ-ikkăs Ɣisa alšinăn, ăqqiima edes i-iḍarăn n-Ɣisa, ijă isəlsa, hʼ-e daɣ tijya n-iman-net; ărmăɣăn.
35 O povo correu para ver o que havia ocorrido. Uma multidão se juntou ao redor de Jesus, e eles viram o homem que havia sido liberto dos demônios. Estava sentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
36 Jăn dăɣ-săn ăddinăt wi ăjjəyhnen i-a-wa ijăn isălan n-əmmək wa s-dd-iɣlăs amălšon dăɣ-alšinăn wi t-əzzăɣnen.
36 Os que presenciaram os acontecimentos contaram aos demais como o homem possuído por demônios tinha sido curado.
37 Măšan, əjjăšăn-tăn isălan n-a-wa ijăn ɣas, ad-tattărăn kăl-Gadara dăɣ-Ɣisa ad-ifəl ăkall-năsăn făll-tarəmmeɣt-i-dăɣ jăn. Ijjăš Ɣisa turăft n-aman, iqqăl.
37 Todo o povo da região dos gadarenos suplicou que Jesus fosse embora, pois ficaram muito assustados. Então ele voltou ao barco e partiu.
38 Ittăr dăɣ-s ăhaləs wa dăɣ-ikkăs alšinăn ad-t-ăyy ad-dăr-s idaw măšan, innʼ-as Ɣisa:
38 O homem que tinha sido liberto dos demônios suplicou para ir com ele, mas Jesus o mandou para casa, dizendo:
39 «Ǝqqəl ehăn-năk, tăllăɣed i-ăddinăt təmɣăre n-a-wa hak-ija Măssinăɣ». Iglă ḍarăt-a-wen, ad-isanăfas dăɣ-aɣrəm iket-net təmɣăre n-a-wa has-ija Ɣisa.
39 “Volte para sua família e conte a eles tudo que Deus fez por você”. E o homem foi pela cidade inteira, anunciando tudo que Jesus tinha feito por ele.
40 Ălwăqq wa dd-iqqăl Ɣisa ašrut n-ejănš wa iyyăḍăn, təlkăḍ-as-dd tamətte has-tăqqalăt.
40 Do outro lado do mar, as multidões receberam Jesus com alegria, pois o estavam esperando.
41 A ənḍărrăn ăhaləs iyyăn da-dăɣ s-isəm-net Žayrus, ənta a-s ălfăqqi n-ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud n-taɣrəmt-en; irkăɣ dat-Ɣisa, ad-dăɣ-s itattăr ad-idawăn s-ehăn-net,
41 Então um homem chamado Jairo, um dos líderes da sinagoga local, veio e se prostrou aos pés de Jesus, suplicando que ele fosse à sua casa.
42 făl-a-s itiba elle-s lat marăw iwətyan d-əssin s-ənta ɣas a ila. Ăddeew dăr-s s-ehăn-net dăɣ-a-s t-tăɣilăyɣălăy tamətte siha hakd siha.
42 Sua única filha, de cerca de doze anos, estava à beira da morte. Jesus o acompanhou, cercado pela multidão.
43 Tamətte-en, hʼ-et tamăḍt izajjăr ašni a ilan măraw iwətyan d-əssin, wăr t-illa lăxtur wăr tosa măšan, ăbă-dd i tăt-ăzozăyăn.
43 Uma mulher no meio do povo sofria havia doze anos de uma hemorragia, sem encontrar cura.
44 Təkkă-dd ḍarăt Ɣisa, ḍăs afăr n-erăswăy-net, iktăl ašni wa tăt-dd-izajjărăn ălwăqq-wen-dăɣ.
44 Ela se aproximou por trás de Jesus e tocou na borda de seu manto. No mesmo instante, a hemorragia parou.
45 Innă Ɣisa: «Ma ămoos ăwadəm wa hi-iḍăsăn?» Wăr t-illa ere innan hărăt. Iggăd-dd Bəṭrus, innʼ-as: «Ălɣalim, tăsinăkmăm-kăy tamətte tăjjeet dăɣ-ifăyyăn iket-năsăn.»
45 “Quem tocou em mim?”, perguntou Jesus. Todos negaram, e Pedro disse: “Mestre, a multidão toda se aperta em volta do senhor”.
46 Innʼ-asăn Ɣisa: «Iḍăs-ahi ăwadəm iyyăn făl-a-s, ofrayăɣ i-tărna ta hi-dd-təjmăḍăt.»
46 Jesus, no entanto, disse: “Alguém certamente tocou em mim, pois senti que de mim saiu poder”.
47 Təlmăd tamăḍt a-s tăffukkăr-dd ɣas, təkkă-dd Ɣisa tăšikăḍkăḍ, tărkăɣ data-s, təllăɣăt-as dat-ăddinăt iket-năsăn ăddălil wa făl ḍăs afăr n-erăswăy-net d-əmmək wa s-təzzăy ălwăqq-wen-dăɣ.
47 Quando a mulher percebeu que não poderia permanecer despercebida, começou a tremer e caiu de joelhos diante dele. Todos a ouviram explicar por que havia tocado nele e como havia sido curada de imediato.
48 Innʼ-as Ɣisa: «Talyaḍt-in, ăzozăy-kăm immun-năm, əgləw dăɣ-ălxer.»
48 Então ele disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz”.
49 Ămmiijrăd Ɣisa dihen-dăɣ a-s dd-osa ăhaləs dd-ifalăn eɣewən n-ălfăqqi n-ehăn wa n-ăddin, innʼ-as: «Elle-k, ăba-tăt, wăr tăslăyyăɣăd ălɣalim daɣ.»
49 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegou um mensageiro da casa de Jairo, o líder da sinagoga, a quem disse: “Sua filha morreu. Não incomode mais o mestre”.
50 Islă Ɣisa i-isălan wi dd-ăssawăḍ ăhaləs-en ɣas, innă i-Žayrus: «Wăr kăy-isărmaɣet hărăt, amən ɣas, ad-təzzəy.»
50 Ao ouvir isso, Jesus disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia, e ela será curada”.
51 Iwwăḍ-in Ɣisa ehăn n-Žayrus ɣas, igdăl i-ăddinăt ad-t-əjjəšăn, wăr-ăddew ar d-Bəṭrus d-Exya d-Yaqub d-ti-s d-ma-s n-talyaḍt.
51 Quando chegaram à casa de Jairo, Jesus não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da menina.
52 A-s ităjj a-wen-dăɣ, tăsikălăl tamətte iket-dăɣ-net, hall iba n-talyaḍt măšan, innʼ-asăn Ɣisa: «Wăr təlhem ed talyaḍt, wăr tăt-ăba, eḍəs ɣas a ja.»
52 A casa estava cheia de gente chorando e se lamentando, mas ele disse: “Parem de chorar! Ela não está morta; está apenas dormindo”.
53 Jăn-t tekăškăšt ed əkkasăn ăššăk a-s ăba-tăt.
53 A multidão riu dele, pois todos sabiam que ela havia morrido.
54 Ijjăš Ɣisa edăgg wa dăɣ-tənsa talyaḍt, irmăs-tăt-dd s-ăfuss, iɣrʼ-et, innʼ-as: «Talyaḍt, ənkăr-dd!»
54 Então Jesus a tomou pela mão e disse em voz alta: “Menina, levante-se!”.
55 Ǝqqălăn-tăt-dd iman-net, təbdăd-dd s-iyyăt, omăr-tăn d-ad-tăt-əkfən a təkša.
55 Naquele momento, ela voltou à vida e levantou-se de imediato. Então Jesus ordenou que dessem alguma coisa para ela comer.
56 Ǝqqălăn-dd imărawăn-net ɣas tofʼ-en tăkunt. Ăsmătăr-tăn Ɣisa d-ad-wăr jen isălan n-a-wa ijăn dăɣ-ăwadəm wălʼ iyyăn.
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas Jesus insistiu que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.