Lucas 5
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA
1 Ašăl iyyăn d-ibdad Ɣisa dăɣ-asălim n-ejănš wa n-Žănnăṣarăt, tăɣlăyɣălăy-t-dd tamətte tăjjeet tărhat ad-səjəd i-măjrăd n-Măssinăɣ wa ităjj.
1 Aconteceu que Jesus estava junto ao lago de Genesaré, e a multidão o apertava para ouvir a palavra de Deus.
2 Inhăy sănatăt turfen n-aman ojaynen s-ăqqiimăn məssaw-snăt dăɣ-asălim n-aman, saradăn titarren-năsăn.
2 Então ele viu dois barcos junto à praia do lago. Os pescadores tinham desembarcado e estavam lavando as redes.
3 Ijjăš dăɣ-snăt ta n-Simyon, ittăr dăɣ-s ad-has-tăt-in-imhəl hundăɣ har təfəl asălim n-aman, ăqqima dăɣ-s, ad-isaɣra tamətte.
3 Entrando num dos barcos, que era o de Simão, Jesus pediu-lhe que o afastasse um pouco da praia; e, assentando-se, do barco ensinava as multidões.
4 Issəmdă măjrăd ɣas, inna i-Simyon: «Səgləw turăft-năk hundăɣ har ammas n-aman, təjrəd kăyy d-imidiwăn-nak titarren-năwăn.»
4 Quando acabou de falar, Jesus disse a Simão:
5 Innʼ-as Simyon: «Ălɣalim, ehăḍ imdan a nəja nəšɣal wăr t-illa a nărmas măšan, făl tənna-năk, ad-nəjăr titarren-nănăɣ.»
5 Em resposta, Simão disse: — Mestre, havendo trabalhado toda a noite, nada apanhamos; mas, sob esta sua palavra, lançarei as redes.
6 Jăn a-wa hasăn-innă, ărmăsăn-dd ašăl-en-dăɣ imănan-i-dăɣ ăjjootnen har dd-ăqqălnăt titarren-năsăn, təssarnăt.
6 Fazendo isso, apanharam grande quantidade de peixes; e as redes deles começaram a se romper.
7 Ad-tallăfăn i-imidiwăn-năsăn wi hănen turăft-ta iyyăḍăt i-ad-dd-ašələn, ilalăn-asăn. Osăn-dd, əḍnăyăn turfen-năsăn tissənen hundăɣ har-dăɣ tilkəyyitnăt.
7 Então fizeram sinais aos companheiros do outro barco, para que fossem ajudá-los. E foram e encheram ambos os barcos, a ponto de quase afundarem.
8 Inhăy Simyon Bəṭrus a-wa ijăn ɣas, irkăɣ dat-Ɣisa, innʼ-as: «Emăli, ajəj-ahi făl-a-s năkk anăsbăkkaḍ a ămoosăɣ.»
8 Vendo isto, Simão Pedro prostrou-se aos pés de Jesus, dizendo: — Senhor, afaste-se de mim, porque sou pecador.
9 Tărmăs tarəmmeɣt-i-dăɣ măqqărăt Simyon d-imidiwăn-net făl təssəba n-əjut n-imănan-i-dăɣ ărmăsăn.
9 Pois, à vista da pesca que fizeram, a admiração se apoderou dele e de todos os seus companheiros,
10 Tăkunt-ta tărmăsăt Simyon, ənta daɣ a tărmăsăt Yaqub d-Exya wi n-dăgg-Zăbdi-i dăr-ohăr ălxidmăt. Innă Ɣisa i-Simyon ḍarăt-a-wen: «Wăr tărmeɣăd, ɣur-ašăl-i-dăɣ, ad-tumasăd ăwadəm săr-i dd-isadawăn ăddinăt i-ad-tăn-ăɣləsăɣ.»
10 bem como de Tiago e João, filhos de Zebedeu, que eram seus sócios. Então Jesus disse a Simão:
11 Ăssoɣălăn-dd ḍarăt-a-wen turfen-năsăn asălim n-aman, oyyăn a-wa tăn-išlăn iket-net, əlkămăn-as.
11 E, arrastando eles os barcos para a praia, deixando tudo, o seguiram.
12 Iha Ɣisa iyyăn dăɣ-iɣărman a-s t-inhăy ăhaləs ilsa jəri, ikkʼ-e-hi-dd, irkăɣ data-s, ad-t-ilaqqăd, ijannʼ-as: «Ălɣalim, afăl tărhed a-wen-dăɣ, tăddoobed ad-hi-šəšdəjăd.»
12 Aconteceu que, estando Jesus numa das cidades, um homem coberto de lepra veio à sua presença. Quando ele viu Jesus, prostrou-se com o rosto em terra e pediu: — Senhor, se quiser, pode purificar-me.
13 Iẓẓăl Ɣisa ăfuss-net, iḍăs-t, innʼ-as: «Ărheeɣ a-wen, išdaj», ifăl-t jəri ălwăqq-wen-dăɣ.
13 E Jesus, estendendo a mão, tocou nele, dizendo: E, no mesmo instante, a lepra daquele homem desapareceu.
14 Ăsmătăr-t Ɣisa, innʼ-as: «Wăr jed isălan i-ăwadəm wălʼ iyyăn n-a-s năkk a kăy-ăzozăyăn; ănn-ak, əgləw, səkən iman-năk i-u-tikutawen, təjəd takute ta n-təšədje s-ălmăɣna wa s-tăn-innă alămăr wa n-ănnăbi Mosa i-ad-hasăn-umas a-wen tajuhe n-a-s təzzăyăd.»
14 Jesus ordenou-lhe que não contasse isso a ninguém. E acrescentou:
15 Hak ašăl tiwwaḍ-dd terše n-isəm i-Ɣisa, tidaw-dd săr-s tamətte tăjjeet i-ad-səjəd i-isălan n-Ălənžil, təzzəy dăɣ-turhənnawen-net.
15 Porém o que se dizia a respeito de Jesus se espalhava cada vez mais, e grandes multidões afluíam para o ouvir e para serem curadas de suas enfermidades.
16 Măšan Ɣisa ənta, ăssoof edăgg iṣtarăn dăɣ-ijraw s-tamădilt n-Măssinăɣ.
16 Jesus, porém, se retirava para lugares solitários e orava.
17 Ijraw Ɣisa ɣur-Emăli tărna tăṣṣoohet ăssitbăt azuzi wa ităjj i-ăddinăt. Ašăl iyyăn d-isaɣra, ăqqiimăn edes-has kăl-faris d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt dd-falnen tidbi n-Galila d-Ălyăhudəyăt d-Yărussălam.
17 E aconteceu que, num daqueles dias, Jesus estava ensinando, e achavam-se ali assentados fariseus e mestres da Lei, vindos de todas as aldeias da Galileia, da Judeia e de Jerusalém. E o poder do Senhor estava com ele para curar.
18 A ənḍărrăn meddən iyyăḍ-da-dăɣ ămisawăyăn anăbdon insan făll-asəftăɣ. Ǝttărăn a-wa dăɣ-he-əjən ərəsăn tamətte, sənsən-t dat-Ɣisa
18 Vieram, então, alguns homens trazendo um paralítico deitado num leito. Eles procuravam levá-lo para dentro e colocá-lo diante de Jesus.
19 măšan, ăba-hasăn ălmăɣna n-a-wen făl əjut-i-dăɣ ja tamətte. Ăɣlăyăn, ăwwănăn afălla n-ehăn, sărăn dăɣ-assətax n-ehăn edăgg s-ăddooben ad-săr-s dd-šujəšăn anăbdon, ăstărarăn-t-dd ḍarăt-a-wen har t-dd-əssənsăn dăɣ-ammas n-tamətte, dat-Ɣisa.
19 E, não encontrando uma forma de fazer isso por causa da multidão, subiram ao telhado e, por entre as telhas, desceram o paralítico no seu leito, deixando-o no meio das pessoas, diante de Jesus.
20 Inhăy Ɣisa immun-năsăn ɣas, innă: «Ăhaləs, ătwănšăn-ak ibăkkaḍăn-năk.»
20 Vendo-lhes a fé, Jesus disse ao paralítico:
21 Ǝslăn ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-kăl-faris i-a-wen ɣas, ad-jannen dăɣ-iman-năsăn: «Ma ămoos wa ăwadəm isikuforăn s-əmmək-wa-dăɣ? Mi ăddoben tenăšše n-ibăkkaḍăn săl Măssinăɣ?»
21 E os escribas e fariseus começaram a pensar: — Quem é este que diz blasfêmias? Quem pode perdoar pecados, a não ser um, que é Deus?
22 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net a-wa ămiɣănnănăn ulhawăn-năsăn, innʼ-asăn: «Ma tămmizăɣăm dăɣ-ulhawăn-năwăn?
22 Jesus, porém, conhecendo os pensamentos deles, disse-lhes:
23 Ma ojărăn tărăɣse jer-ad-tənnəd i-ăwadəm: ‹Ătwănšăn-ak ibăkkaḍăn-năk› d-ad-has-tənnəd: ‹Ǝbdəd, ărjəš.›
23 O que é mais fácil? Dizer: “Os seus pecados estão perdoados”, ou dizer: “Levante-se e ande”?
24 Ašăl-i, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s Ăgg-ăgg-adəm, ijraw făll-ărori n-ăkall turhajăt n-tenăšše n-ibăkkaḍăn.» Inna ḍarăt-a-wen i-anăbdon: «Ǝnneɣ-ak, əbdəd, əḍkəl asəftăɣ-năk, əqqəl ehăn-năk.»
24 Mas isto é para que vocês saibam que o Filho do Homem tem autoridade sobre a terra para perdoar pecados. E disse ao paralítico:
25 Ibdăd anăbdon ăssaɣăt-wen-dăɣ dat-ăddinăt iket-năsăn, iḍkăl asəftăɣ-net, iqqăl ehăn-net itiməl Măssinăɣ.
25 E imediatamente ele se levantou diante de todos e, pegando o leito em que até então estava deitado, voltou para casa, glorificando a Deus.
26 Ăqqiimăn-dd ăddinăt ɣas tofʼ-en tăkunt n-a-wa ijăn, tiimlən Măssinăɣ. Təjʼ-asăn tarəmmeɣt arămas wa-dăɣ făl jannen: «Ašăl-i, iman-net, nənhăy hărătăn ăqqannen eɣăf.»
26 Todos ficaram muito admirados, davam glória a Deus e, cheios de temor, diziam: — Hoje vimos coisas extraordinárias!
27 Ifăl Ɣisa edăgg-en ɣas, inhăy ăhaləs irammăsăn tiwse s-isəm-net Lewi, ăqqiima dăɣ-edăgg n-ălxidmăt-net, innʼ-as: «Ǝlkəm-ahi.»
27 Depois disso, Jesus saiu e viu um publicano, chamado Levi, sentado na coletoria. E lhe disse:
28 Ibdăd Lewi, ibḍă d-a-wa t-išlăn iket-net, ilkăm-as.
28 Ele se levantou e, deixando tudo, o seguiu.
29 Ăsmăjarăt Lewi Ɣisa ḍarăt-a-wen s-ehăn-net. Itaɣăyma Ɣisa dăɣ-edăgg wa n-imənsiwăn a-s erk ăddinăt han inarmasăn n-tiwse ăjjootnen da-dăɣ, osăn-dd, ănɣăymăn dăr-s ənta d-inəṭṭulab-net.
29 Então Levi lhe ofereceu um grande banquete em sua casa; e era grande o número de publicanos e outras pessoas que estavam com eles à mesa.
30 Ǝnhăyăn kăl-faris d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt a-wen ɣas, ămjănjănăn jer-iman-năsăn ad-jannen i-inəṭṭulab-net: «Mafăl tattăm, sassăm, tihrəm ikassăn d-inarmasăn n-tiwse d-erk ăddinăt?»
30 Os fariseus e seus escribas murmuravam contra os discípulos de Jesus, perguntando: — Por que vocês comem e bebem com os publicanos e pecadores?
31 Ăwwežăb-asăn, innʼ-asăn: «Ăddinăt ăssoxătnen, wăr-ămɣatărăn s-lăxtur, imarhinăn a săr-s ămiɣatărnen;
31 Jesus tomou a palavra e disse:
32 năkk, wăr dd-ămešălăɣ s-ăddinăt-wi ordănen iman-năsăn iqqud, inăsbăkkaḍăn a-s dd-ămešălăɣ i-ad-utabăn.»
32 Não vim chamar justos, e sim pecadores, ao arrependimento.
33 Ǝnnăn-as ḍarăt-a-wen: «Inəṭṭulab wi n-Exya hakd-dăɣ kăl-faris, hărkuk tuẓamăn, tumadăn măšan, wi-năk əntăneḍ, tattăn, sassăn.»
33 Então eles disseram a Jesus: — Os discípulos de João frequentemente jejuam e fazem orações, e os discípulos dos fariseus fazem o mesmo; mas os seus discípulos comem e bebem.
34 Issăɣlăy-tăn tangalt dăɣ-hasăn-inna: «Kăl-tuksest, wăr tăn-ilzem ăẓum a ikka ămaẓlay illʼ-e ɣur-săn
34 Jesus, porém, lhes disse:
35 măšan, ilkam ad-dd-ass ăzzăman-wa tăn-mad-ifəl ămaẓlay, ăzzăman-en, ad-uẓamăn.»
35 No entanto, virão dias em que o noivo lhes será tirado, e então, naqueles dias, eles vão jejuar.
36 Ijʼ-asăn Ɣisa tangalt tiyyăt dăɣ-hasăn-innă: «Wăr t-illa ere dd-isaɣărrawen tikəst dăɣ-erăswăy ăynayăn i-ad-săr-s isəmməkukəs i wăššărăn ed, afăl ija a-wen, ad-dd-isăqqərriwət erăswăy wa ăynayăn bănnan, ḍarăt-a-wen daɣ, tabdoɣt-ta tăynayăt, wăr mad-talăh d-ta wăššărăt ini.
36 Também lhes contou uma parábola:
37 Wăr t-illa daɣ ere itajjăn aman n-lăɣnăb ăynaynen ăxxiimmărnen dăɣ-ijdad, ere ijăn a-wen har kăfăn aman ənnin ăynaynen dăɣ-ijdad, ad-has-səbbuqqen ijdad-net, ifut ḍarăt-a-wen dăɣ-aman hakd-dăɣ dăɣ-ijdad.
37 E ninguém põe vinho novo em odres velhos, porque, se fizer isso, o vinho novo romperá os odres, o vinho se derramará, e os odres se estragarão.
38 Aman n-lăɣnăb ăynaynen ăxxiimmărnen, iddidăn ăynaynen a dăɣ-tăn-itajj ăwadəm.
38 Pelo contrário, vinho novo deve ser posto em odres novos.
39 Ăwadəm daɣ wa iswăn aman n-lăɣnăb s-ăru d-ăxximmărăn, ăbas ăsidărhăn tesăse n-wi ăynaynen ed ad-ănn: ‹Wi s-ăru d-əxxəmărăn a ăẓednen.› »
39 E ninguém, tendo bebido o vinho velho, prefere o novo, porque diz: “O velho é excelente.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.