Lucas 14

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ašăl iyyăn daɣ n-əssəbət-i n-tăsonfat, ikla Ɣisa ɣur-iyyăn dăɣ-imănokalăn n-kăl-faris, jan-as dihen ăddinăt iket-năsăn ənniyăt.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 A ənḍărrăn ăhaləs iyyăn da-dăɣ s-ăsilăfafăɣnăt tikussawen taɣəssa-net iket-net,
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 issəstăn Ɣisa kăl-faris d-ălɣulam-wi t-əllănen dihen: «Ak xălal meɣ xăram, ad-izuzəy ăwadəm ămarhin dăɣ-ašăl n-əssəbət-i n-tăsonfat?»
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Wăr t-illa a has-ənnan ɣas, iḍăs ămarhin, ăzozăy-t, issəglʼ-e.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Ǝndek dăɣ-wăn wa s-afăl oḍa rure-s meɣ awdes-net dăɣ-anu ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat ad-t-ăyy dăɣ-s har akəy ašăl-en təzzar?»
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Ăbă-hasăn-dd a has-ənnăn.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Ijrăh-in Ɣisa asənnəfrən wa tăjjăn imăjarăn i-idăggan wi ănnuflăynen dăɣ-ehăn ɣas, issăɣlăy ăddinăt-wi dd-əklănen dihen tangalt, innʼ-asăn:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 «E-d kăwăn-ăsmăjarăt ăwadəm s-edăgg n-aẓli, wăr tăsnăfrănăm idăggan-wi t-əllănen s-data ed, ăddobăt ad-dd-ass ăwadəm kăwăn-ojărăn atwəsəmɣăr,
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 ănnʼ-awăn măssi-s n-ehăn, ad-tənkărăm, təkfəm-t edăgg. Ad-hawăn-umas a-wen tăkrakiḍt ed, ad-kăwăn-təhhuššəl tebădde dat-ăddinăt iket-năsăn, tăqqəlăm ḍara-săn.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Ufa a-s kăwăn-dd-ăsmăjarăt ăwadəm, ad-təkkəm ḍarăt ăddinăt iket-năsăn, tăqqayməm, dihen, afăl dd-ijjăš măssi-s n-ehăn, inhăy dihad tăqqimăm, ad-kăwăn-dd-iɣăr, ănnʼ-awăn: ‹Ǝyyăwăt, ɣaymăt s-data.› Ad-hawăn-umas a-wen semɣar măqqoorăn dat-ăddinăt wi dăr-tăniɣăymăm.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Ere iḍkălăn iman-net ad-irəs, ere ăsrăsăn iman-net, ad-itwəsəmɣăr.»
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-u-faris wa t-dd-ăsmăjaren: «E-d dd-simjurud ăddinăt s-ehăn-năk, s-ašăl wăla s-ehăḍ, wăr dd-tăsmăjared imidiwăn-năk d-ayətma-k d-išăqqaɣăn-năk d-ănhărajăn-năk wi lănen hărăt făl-a-s, əntăneḍ, ăddooben ad-hak-dd-suɣələn azăbăna,
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 ănn-ak, e-d, tărhed asəmməjəru n-ăddinăt, ăɣăr-dd tilăqqiwen d-imăsjătăɣăn d-inəbdan d-iməddorɣal.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Tənḍəḍ-ak ed, əntăneḍ wăr-ăddoben ad hak-əẓələn ălxer wa hasăn-jed, Măssinăɣ a ɣur-hak-t-əllan imraš n-a-wa jed ašăl wa n-tebădde.»
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Islʼ iyyăn dăɣ-imăjarăn i-a-wa inna Ɣisa ɣas, innʼ-as: «Tənḍəḍ i-ere wa madăn-ăkš dăɣ-imjora-wi madăn-ăj dăɣ-Təmmənəya n-Măssinăɣ.»
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Innʼ-as Ɣisa: «Kăla t-illa ăhaləs ijăn amăjaru-i-dăɣ măqqărăn, ăsmăjarăt-dd săr-s ăddinăt ăjjootnen.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Ămmujnen imənsiwăn ɣas, ăšmašăl ănaxdim-net s-ăddinăt wi dd-iɣra i-ad-hasăn-ănn: ‹Hărătăn ămmujnen, tăwwăɣăm-anăɣ›
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 măšan, ăssălăhăn-as isoran iket-dăɣ-năsăn. Innʼ-as wa ăzzarăn: ‹Iket əžžənšăɣ ašəkrəš, ărheɣ ad-t-asăɣ, ənhəyăɣ-t təzzar, ănšʼ-ahi-dd.›
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Inna wa iyyăḍăn: ‹Iket əžžənšaɣ măraw iwdesăn-wi s-mad-ăxdəmăɣ išəkraš-in, ărheɣ ad-tăn-arəmăɣ təzzar, ănšʼ-ahi-dd.›
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Innʼ-as wa s-kăraḍ: ‹Iket dd-əẓẓəẓlăyăɣ, wăr-ăddobeɣ ad-hin-asăɣ.›
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Iqqăl-dd akli, ijʼ isălan i-măssi-s ɣas, ijjăš-t ălhăm făll-ăddinăt-win-dăɣ; innă i-ănaxdim-net ămăra: ‹Ašəl šik, ilal tišarriten, təlwəyăd-dd tilăqqiwen d-inaɣyabăn d-iməddorɣal d-imăsjătăɣăn.›
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Iglʼ ănaxdim, iqqăl-dd, inna i-măssi-s: ‹Măssi-ɣ, a-wa tənned ija măšan, ehăn, ihʼ e edăgg hărwa.›
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Innʼ-as măssi-s: ‹Ǝqqəl šik, ilal tišarriten, ăkk attayăn n-ifərjan, šəhhəššəl ăddinăt ad-dd-asən i-ad-iḍnəy ehăn-in.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Ǝḍmanăɣ-awăn a-s meddən-winnin-dăɣ dd-ăsmăjareɣ s-tizarăt, wăr tăn-e-ijjəš-i madăn-ikrəbbət imənsiwăn-in.› »
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Innăḍ-dd Ɣisa s-tamətte ta tăjjet has-təlkămăt, innă:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 «Ere irhăn alkum-hahi, a-s ija a-wen, wăr tojer tărha ta hi-ija ta ija i-abba-net, d-anna-net, d-hănne-s, d-aratăn-net, d-ayətma-s, d-šătma-s d-iman-net, wăr-ăddobăt ad-umas ănăṭṭalib-in.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Ere wărăn ăsdăw i-alənji n-tajəttewt-net ta n-tamăttant i-ad-hi-ilkəm, wăr-ăddobăt ad-umas ănăṭṭalib-in.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Ǝndek dăɣ-wăn wa s-wădden afăl irha edey n-ehăn, ad-ăqqayəm təzzar ixsəb ălqim n-a-wa dăɣ-s mad-ăkš təzzar isănt edey-net,
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 afăl wăr ija a-wen, ad-isănt ăssas n-ehăn, indăr-as ad-t-in-isəmdəw, əjən-t ăddinăt tadăẓẓa
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ed, ad-ənnən: ‹Wa ăwadəm, issəntă edey n-ehăn, indăr-as ad-t-in-isəmdəw.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Ajăn wădden e-d irha ămănokal ad-ijăḍ amidi-net, ad-issən ăddobăt ad-ikrəš fălla-s ašăl ənta-i ilăn măraw afḍăn n-ăhaləs făll-ămănokal wa dăr-mad-iknəs-i ilăn ənta sănatăt timərwen n-efăḍ n-ăhaləs.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Afăl inhăy a-s a-wen wădden a dăr-ăddobăt amjăr, ad-išəmmišəl săr-s ălžămaɣăt n-ălxer, ittăr dăɣ-s əmmək n-ălɣafyăt hărwa-dăɣ ogaẓ.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 A-wen-dăɣ a făl hawăn-janneɣ, ere wa dăɣ-wăn wărăn iksen a-wa ila iket-net, wăr-ăddobăt ad-umas ănăṭṭalib-in.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Tesəmt, hărăt olaɣăn măšan, afăl tăt-təjmăḍ temḍe-net, ma s-tăt-e-isəsməm ăwadəm?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Ad-ăbas tənfa ăkall wăla ădanda, ad-hin-tăḍf ɣas.
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.