Lucas 14

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ašăl iyyăn daɣ n-əssəbət-i n-tăsonfat, ikla Ɣisa ɣur-iyyăn dăɣ-imănokalăn n-kăl-faris, jan-as dihen ăddinăt iket-năsăn ənniyăt.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 A ənḍărrăn ăhaləs iyyăn da-dăɣ s-ăsilăfafăɣnăt tikussawen taɣəssa-net iket-net,
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 issəstăn Ɣisa kăl-faris d-ălɣulam-wi t-əllănen dihen: «Ak xălal meɣ xăram, ad-izuzəy ăwadəm ămarhin dăɣ-ašăl n-əssəbət-i n-tăsonfat?»
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Wăr t-illa a has-ənnan ɣas, iḍăs ămarhin, ăzozăy-t, issəglʼ-e.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «Ǝndek dăɣ-wăn wa s-afăl oḍa rure-s meɣ awdes-net dăɣ-anu ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat ad-t-ăyy dăɣ-s har akəy ašăl-en təzzar?»
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ăbă-hasăn-dd a has-ənnăn.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Ijrăh-in Ɣisa asənnəfrən wa tăjjăn imăjarăn i-idăggan wi ănnuflăynen dăɣ-ehăn ɣas, issăɣlăy ăddinăt-wi dd-əklănen dihen tangalt, innʼ-asăn:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 «E-d kăwăn-ăsmăjarăt ăwadəm s-edăgg n-aẓli, wăr tăsnăfrănăm idăggan-wi t-əllănen s-data ed, ăddobăt ad-dd-ass ăwadəm kăwăn-ojărăn atwəsəmɣăr,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 ănnʼ-awăn măssi-s n-ehăn, ad-tənkărăm, təkfəm-t edăgg. Ad-hawăn-umas a-wen tăkrakiḍt ed, ad-kăwăn-təhhuššəl tebădde dat-ăddinăt iket-năsăn, tăqqəlăm ḍara-săn.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Ufa a-s kăwăn-dd-ăsmăjarăt ăwadəm, ad-təkkəm ḍarăt ăddinăt iket-năsăn, tăqqayməm, dihen, afăl dd-ijjăš măssi-s n-ehăn, inhăy dihad tăqqimăm, ad-kăwăn-dd-iɣăr, ănnʼ-awăn: ‹Ǝyyăwăt, ɣaymăt s-data.› Ad-hawăn-umas a-wen semɣar măqqoorăn dat-ăddinăt wi dăr-tăniɣăymăm.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Ere iḍkălăn iman-net ad-irəs, ere ăsrăsăn iman-net, ad-itwəsəmɣăr.»
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-u-faris wa t-dd-ăsmăjaren: «E-d dd-simjurud ăddinăt s-ehăn-năk, s-ašăl wăla s-ehăḍ, wăr dd-tăsmăjared imidiwăn-năk d-ayətma-k d-išăqqaɣăn-năk d-ănhărajăn-năk wi lănen hărăt făl-a-s, əntăneḍ, ăddooben ad-hak-dd-suɣələn azăbăna,
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 ănn-ak, e-d, tărhed asəmməjəru n-ăddinăt, ăɣăr-dd tilăqqiwen d-imăsjătăɣăn d-inəbdan d-iməddorɣal.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Tənḍəḍ-ak ed, əntăneḍ wăr-ăddoben ad hak-əẓələn ălxer wa hasăn-jed, Măssinăɣ a ɣur-hak-t-əllan imraš n-a-wa jed ašăl wa n-tebădde.»
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Islʼ iyyăn dăɣ-imăjarăn i-a-wa inna Ɣisa ɣas, innʼ-as: «Tənḍəḍ i-ere wa madăn-ăkš dăɣ-imjora-wi madăn-ăj dăɣ-Təmmənəya n-Măssinăɣ.»
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Innʼ-as Ɣisa: «Kăla t-illa ăhaləs ijăn amăjaru-i-dăɣ măqqărăn, ăsmăjarăt-dd săr-s ăddinăt ăjjootnen.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Ămmujnen imənsiwăn ɣas, ăšmašăl ănaxdim-net s-ăddinăt wi dd-iɣra i-ad-hasăn-ănn: ‹Hărătăn ămmujnen, tăwwăɣăm-anăɣ›
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 măšan, ăssălăhăn-as isoran iket-dăɣ-năsăn. Innʼ-as wa ăzzarăn: ‹Iket əžžənšăɣ ašəkrəš, ărheɣ ad-t-asăɣ, ənhəyăɣ-t təzzar, ănšʼ-ahi-dd.›
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Inna wa iyyăḍăn: ‹Iket əžžənšaɣ măraw iwdesăn-wi s-mad-ăxdəmăɣ išəkraš-in, ărheɣ ad-tăn-arəmăɣ təzzar, ănšʼ-ahi-dd.›
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Innʼ-as wa s-kăraḍ: ‹Iket dd-əẓẓəẓlăyăɣ, wăr-ăddobeɣ ad-hin-asăɣ.›
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Iqqăl-dd akli, ijʼ isălan i-măssi-s ɣas, ijjăš-t ălhăm făll-ăddinăt-win-dăɣ; innă i-ănaxdim-net ămăra: ‹Ašəl šik, ilal tišarriten, təlwəyăd-dd tilăqqiwen d-inaɣyabăn d-iməddorɣal d-imăsjătăɣăn.›
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Iglʼ ănaxdim, iqqăl-dd, inna i-măssi-s: ‹Măssi-ɣ, a-wa tənned ija măšan, ehăn, ihʼ e edăgg hărwa.›
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Innʼ-as măssi-s: ‹Ǝqqəl šik, ilal tišarriten, ăkk attayăn n-ifərjan, šəhhəššəl ăddinăt ad-dd-asən i-ad-iḍnəy ehăn-in.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ǝḍmanăɣ-awăn a-s meddən-winnin-dăɣ dd-ăsmăjareɣ s-tizarăt, wăr tăn-e-ijjəš-i madăn-ikrəbbət imənsiwăn-in.› »
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Innăḍ-dd Ɣisa s-tamətte ta tăjjet has-təlkămăt, innă:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 «Ere irhăn alkum-hahi, a-s ija a-wen, wăr tojer tărha ta hi-ija ta ija i-abba-net, d-anna-net, d-hănne-s, d-aratăn-net, d-ayətma-s, d-šătma-s d-iman-net, wăr-ăddobăt ad-umas ănăṭṭalib-in.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ere wărăn ăsdăw i-alənji n-tajəttewt-net ta n-tamăttant i-ad-hi-ilkəm, wăr-ăddobăt ad-umas ănăṭṭalib-in.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Ǝndek dăɣ-wăn wa s-wădden afăl irha edey n-ehăn, ad-ăqqayəm təzzar ixsəb ălqim n-a-wa dăɣ-s mad-ăkš təzzar isănt edey-net,
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 afăl wăr ija a-wen, ad-isănt ăssas n-ehăn, indăr-as ad-t-in-isəmdəw, əjən-t ăddinăt tadăẓẓa
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ed, ad-ənnən: ‹Wa ăwadəm, issəntă edey n-ehăn, indăr-as ad-t-in-isəmdəw.›
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Ajăn wădden e-d irha ămănokal ad-ijăḍ amidi-net, ad-issən ăddobăt ad-ikrəš fălla-s ašăl ənta-i ilăn măraw afḍăn n-ăhaləs făll-ămănokal wa dăr-mad-iknəs-i ilăn ənta sănatăt timərwen n-efăḍ n-ăhaləs.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Afăl inhăy a-s a-wen wădden a dăr-ăddobăt amjăr, ad-išəmmišəl săr-s ălžămaɣăt n-ălxer, ittăr dăɣ-s əmmək n-ălɣafyăt hărwa-dăɣ ogaẓ.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 A-wen-dăɣ a făl hawăn-janneɣ, ere wa dăɣ-wăn wărăn iksen a-wa ila iket-net, wăr-ăddobăt ad-umas ănăṭṭalib-in.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Tesəmt, hărăt olaɣăn măšan, afăl tăt-təjmăḍ temḍe-net, ma s-tăt-e-isəsməm ăwadəm?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Ad-ăbas tənfa ăkall wăla ădanda, ad-hin-tăḍf ɣas.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.