Lucas 12
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARA
1 Ḍarăt-a-wen, tăddew-dd tamətte-i-dăɣ tăjjet s-Ɣisa har dd-ăqqimăn ăddinăt tinməkukulăn. Innă Ɣisa i-inəṭṭulab-net s-tizarăt: «Ăjăt ənniyăt i-tăẓẓa ta n-təlmənufăɣa n-kăl-faris.
1 Posto que miríades de pessoas se aglomeraram, a ponto de uns aos outros se atropelarem, passou Jesus a dizer, antes de tudo, aos seus discípulos: Acautelai-vos do fermento dos fariseus, que é a hipocrisia.
2 Wăr t-illa a ăttunkălăn s-wădden ad-dd-infiləl, wăr t-illa a iffarăn s-wădden ad-dd-iffukkăr.
2 Nada há encoberto que não venha a ser revelado; e oculto que não venha a ser conhecido.
3 A-wen-dăɣ a făl, a tənnăm dăɣ-takše-dăɣ, ad-dd-iffukkăr, a tăsmătăktăkăm dăɣ-ammas n-ihănan-năwăn-dăɣ, ad-t-săqqəyən ăddinăt făll-afălla n-ihănan-năsăn.»
3 Porque tudo o que dissestes às escuras será ouvido em plena luz; e o que dissestes aos ouvidos no interior da casa será proclamado dos eirados.
4 «Kăwăneḍ-i n-imidiwăn-in, ənneɣ-awăn: wăr tăksuḍăm dăgg-adəm-i wăren ăddobăt ar tenăɣe n-taɣəssa-năwăn, wăr t-illa a ăddoben săl a-wen-dăɣ.
4 Digo-vos, pois, amigos meus: não temais os que matam o corpo e, depois disso, nada mais podem fazer.
5 Ăyyăt-ahi ad-hawăn-ăllăɣeɣ ere wa s-təlam s-ad-t-tuksaḍăm: Uksaḍăt Măssinăɣ-i inaqqăn, ila daɣ ḍarăt-a-wen tărna s-kăwăn-in-ijăr dăɣ-žohănnăma, tidət, ənta-en-dăɣ a-s lam s-ad-t-tuksăḍăm!
5 Eu, porém, vos mostrarei a quem deveis temer: temei aquele que, depois de matar, tem poder para lançar no inferno. Sim, digo-vos, a esse deveis temer.
6 Ɣur-wăn, wădden təssanăm a-s iba n-təfărre n-tošəmba a făl hin-nazzăn səmmos dăɣ-săn sănatăt tammaten? Hakd a-wen-dăɣ, wăr tăn-iha i hin-itatăwa Măssinăɣ,
6 Não se vendem cinco pardais por dois asses? Entretanto, nenhum deles está em esquecimento diante de Deus.
7 wăr tărmeɣăm, wăla amẓadăn n-eɣăf-năwăn, ăḍinăn, tojărăm abrək n-igḍaḍ ălqim.
7 Até os cabelos da vossa cabeça estão todos contados. Não temais! Bem mais valeis do que muitos pardais.
8 Ălleɣeɣ-awăn a-s ere ăsjăyhăn dăgg-adəm a-s năkk a t-ilăn, ad-ăjjayhăɣ năkk-dăɣ i n-Ăgg-ăgg-adəm dat-ănjălosăn n-Măssinăɣ a-s ăwadəm-en, i-nin.
8 Digo-vos ainda: todo aquele que me confessar diante dos homens, também o Filho do Homem o confessará diante dos anjos de Deus;
9 Ere daɣ wa hi-ăkkuddălăn dat-dăgg-adəm, ad-t-əkkuddəlăɣ năkk-dăɣ dat-ănjălosăn n-Măssinăɣ.
9 mas o que me negar diante dos homens será negado diante dos anjos de Deus.
10 Ere innăn a lăbasăn dăɣ-isălan n-Ăgg-ăgg-adəm-dăɣ, ăddobăt ad-ijrəw tenăšše n-a-wen măšan, ăwadəm wa ăskafărăn dăɣ-isălan n-Unfas Šăddijăn, wăr-ilkem ad-has-in-ătiwănša.
10 Todo aquele que proferir uma palavra contra o Filho do Homem, isso lhe será perdoado; mas, para o que blasfemar contra o Espírito Santo, não haverá perdão.
11 Afăl tămewăyăm s-ăššăreɣa dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud, meɣ daɣ dat-kăl-ăššăreɣa d-əlxəkum, wăr kăwăn-ităšăwwašet əmmək wa s-mad-təhələm iman-năwăn wăla a-wa mad-tənnəm,
11 Quando vos levarem às sinagogas e perante os governadores e as autoridades, não vos preocupeis quanto ao modo por que respondereis, nem quanto às coisas que tiverdes de falar.
12 afăl ălwăqq wa d-tamăjradăm, Unfas Šăddijăn a kăwăn-e-isăɣrən ăssaɣăt-wen-dăɣ a-wa s-ănihăjja s-ad-tăn-tənnəm.»
12 Porque o Espírito Santo vos ensinará, naquela mesma hora, as coisas que deveis dizer.
13 Ijanna Ɣisa a-wen-dăɣ a-s dd-iggăd ăwadəm iyyăn dăɣ-tamətte, innʼ-as: «Ălɣalim, ănn i-ăŋŋa-ɣ a dăr-i uẓan tăkasit-nănăɣ.»
13 Nesse ponto, um homem que estava no meio da multidão lhe falou: Mestre, ordena a meu irmão que reparta comigo a herança.
14 Innʼ-as Ɣisa: «Ăhaləs, mi hi-ijăn ălqaḷḷi-năwăn tuẓanăɣ-awăn tăkasit.»
14 Mas Jesus lhe respondeu: Homem, quem me constituiu juiz ou partidor entre vós?
15 Inna Ɣisa i-tamətte ḍarăt-a-wen: «He kăwăneḍ! Agəẓăt iman-năwăn dăɣ-tărha n-hărăt făl-a-s, ăgg-adəm, kud-ila hărăt-dăɣ, wădden ărrəzăɣ-net a iḍmanăn tămudre-net.»
15 Então, lhes recomendou: Tende cuidado e guardai-vos de toda e qualquer avareza; porque a vida de um homem não consiste na abundância dos bens que ele possui.
16 Issăɣlăy-tăn tangalt, innʼ-asăn: «Kăla t-illa ăhaləs n-amărrəzăɣ ilan išəkraš has-dd-izajjăr ălfăyda măqqoorăn.
16 E lhes proferiu ainda uma parábola, dizendo: O campo de um homem rico produziu com abundância.
17 Inhăy a-s ibbăɣăr hullan ɣas, iqqăl-dd ad-ijanna i-iman-net: ‹Năkk-i-dăɣ, ma mad-ăjăɣ, ăbas leɣ edăgg ăwwayăn əttăɣam-in?›
17 E arrazoava consigo mesmo, dizendo: Que farei, pois não tenho onde recolher os meus frutos?
18 Ijʼ ăddăbara i-iman-net, innă: ‹Ad-ărẓăɣ ijăndăn-in, sădəyăɣ i tăn-ojărnen, sădwăɣ dăɣ-săn ălkăma-nin d-a-wa leɣ iket-net,
18 E disse: Farei isto: destruirei os meus celeiros, reconstruí-los-ei maiores e aí recolherei todo o meu produto e todos os meus bens.
19 dihen, ad-ănnăɣ i-iman-in: Ya iman-in, sunfăt, təkšəm, təzhəm dăɣ-tănoflayt, itwar-awăn ărrəzăɣ madăn-ăj iwətyan ăjjootnen.›
19 Então, direi à minha alma: tens em depósito muitos bens para muitos anos; descansa, come, bebe e regala-te.
20 Diha-dăɣ d-issəmda tənna n-a-wen, ad-has-innă Măssinăɣ: ‹Isəm n-enəbbeddəl, ad-kăy-iba ehăḍ-i-dăɣ, ɣas mi madăn-ikus a-wa ăjjen tăsdăwăd?›
20 Mas Deus lhe disse: Louco, esta noite te pedirão a tua alma; e o que tens preparado, para quem será?
21 Šund a-wen-dăɣ a madăn-irməs ere ijmarăn iman-net wăr-ikəttəw Măssinăɣ.»
21 Assim é o que entesoura para si mesmo e não é rico para com Deus.
22 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-inəṭṭulab-net: «A-wen-dăɣ a făl hawăn-janneɣ: wăr kăwăn-jărrăwnet inəzjam n-a-wa mad-təkšəm d-a-wa mad-təswəm d-a-wa mad-təlsəm.
22 A seguir, dirigiu-se Jesus a seus discípulos, dizendo: Por isso, eu vos advirto: não andeis ansiosos pela vossa vida, quanto ao que haveis de comer, nem pelo vosso corpo, quanto ao que haveis de vestir.
23 Iman-năwăn, ojărăn tetăte; ăssexăt n-taɣəssa-năwăn daɣ, ojăr isəlsa.
23 Porque a vida é mais do que o alimento, e o corpo, mais do que as vestes.
24 Ǝkyədăt ɣas dăɣ-iẓuyaj, wăr tədumun, wăr təjlubun, wăr len timšiten wăla ijăndăn măšan, ăssodăr-tăn Măssinăɣ, tufăm-tăn s-a ăjjeen.
24 Observai os corvos, os quais não semeiam, nem ceifam, não têm despensa nem celeiros; todavia, Deus os sustenta. Quanto mais valeis do que as aves!
25 Ǝndek ɣas dăɣ-wăn wa ăddoben s-inəzjam-net, ad-isiwəḍ taɣrəst-net wăla s-a ogdăhăn d-emm n-asənnan?
25 Qual de vós, por ansioso que esteja, pode acrescentar um côvado ao curso da sua vida?
26 Šămad a ogdăhăn d-a-wen-dăɣ təmmətkit wăr t-tăddobem, adiš ma dăɣ-toẓarăm dăɣ-a-wa săl a-wen?
26 Se, portanto, nada podeis fazer quanto às coisas mínimas, por que andais ansiosos pelas outras?
27 Ǝkyədăt ɣas dăɣ-tadăwla n-tăboyt: wăr ẓətt, wăr ẓəmməy măšan, wălʼ ămănokal Sulăyman hakd terše-net iket-net, wăr kăla ojăr tăboyt-i-dăɣ asəssihăɣ n-ašăl.
27 Observai os lírios; eles não fiam, nem tecem. Eu, contudo, vos afirmo que nem Salomão, em toda a sua glória, se vestiu como qualquer deles.
28 Ɣas kunta Măssinăɣ isalsa teyəšše n-išəkraš s-ašăl-i-dăɣ təbdaj, ašəkka ad-hin-tărɣ dăɣ-efew s-əmmək-wen-dăɣ, ăbʼ ăṭṭăma n-ad-wăr hawăn-iẓẓəẓmăy kăwăneḍ. Təmmətkit ija immun-năwăn!
28 Ora, se Deus veste assim a erva que hoje está no campo e amanhã é lançada no forno, quanto mais tratando-se de vós, homens de pequena fé!
29 Wăr kăwăn-daggăẓnet inəzjam n-a-wa mad-təkšəm d-a-wa mad-təswəm.
29 Não andeis, pois, a indagar o que haveis de comer ou beber e não vos entregueis a inquietações.
30 Hărătăn-win-dăɣ, kăl-ăddunya a ɣallăbăn. Kăwăneḍ, Abba-năwăn-i ihăn išənnawăn, wăr t-illa a-s tămiɣatărăm s-wădden, issan-t.
30 Porque os gentios de todo o mundo é que procuram estas coisas; mas vosso Pai sabe que necessitais delas.
31 Ǝmmăɣăt s-tizarăt i-Təmmənəya n-Măssinăɣ, dihen, ad-hawăn-in-iwwaḍ a-wa iyyăḍăn.
31 Buscai, antes de tudo, o seu reino, e estas coisas vos serão acrescentadas.
32 Tahrut-in ta ənḍărrăt, wăr tărmeɣăm făl-a-s, irha Abba-năwăn, ad-ăj Təmmənəya-net dăɣ-ifassăn-năwăn,
32 Não temais, ó pequenino rebanho; porque vosso Pai se agradou em dar-vos o seu reino.
33 tužžărăt-in a-wa lăm, təktəm-t i-tilăqqiwen, təjəm i-iman-năwăn aẓrəf iɣlalăn d-ijăndăn s-wăr-iɣəššəd a-wa dăɣ-săn itwărăn ed išənnawăn, wăr tăn-hen imăkrăḍăn wăla temedhe.
33 Vendei os vossos bens e dai esmola; fazei para vós outros bolsas que não desgastem, tesouro inextinguível nos céus, onde não chega o ladrão, nem a traça consome,
34 Tidət-dăɣ a-s inəzjam n-ulh n-ăwadəm, wăr təffilăn dihad itwăr təla-net.»
34 porque, onde está o vosso tesouro, aí estará também o vosso coração.
35 «Ɣaymăt tasidăwăm, təjbasăm, tăssirɣăm tiftəl-năwăn.
35 Cingido esteja o vosso corpo, e acesas, as vossas candeias.
36 Alăhăt d-inaxdimăn əqqalnen i-măssi-săn dd-ifalăn aẓli s-tišrayăt n-ehăḍ s-ad-dd-itis ɣas, oran-as emm n-ehăn.
36 Sede vós semelhantes a homens que esperam pelo seu senhor, ao voltar ele das festas de casamento; para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram.
37 Tənḍəḍ i-eklan-en-dăɣ dd-mad-agəẓ măssi-săn okayăn ăssaɣăt s-tăn-dd-osa-dăɣ. Ăsidătteɣ-awăn a-s afăl tăn-dd-osa, ad-ijbəs ənta iman-net, isăqqaymʼ-en, isəmmənsəw-tăn.
37 Bem-aventurados aqueles servos a quem o senhor, quando vier, os encontre vigilantes; em verdade vos afirmo que ele há de cingir-se, dar-lhes lugar à mesa e, aproximando-se, os servirá.
38 Jer-iqqăl-dd s-tišrayăt n-ehăḍ wăla s-emăɣăr, tənḍəḍ i-inaxdimăn-wi dd-mad-agəẓ okayăn.
38 Quer ele venha na segunda vigília, quer na terceira, bem-aventurados serão eles, se assim os achar.
39 Wădden kăwăneḍ iman-năwăn təssanăm a-s ənnăr issan măssi-s n-ehăn ăssaɣăt wa s-t-dd-itis emăkrăḍ s-ehăḍ i-ad-ărẓ ehăn-net, iket-di, wăr-itəṭṭəs i-ad-has-ărẓ emăkrăḍ ehăn-net.
39 Sabei, porém, isto: se o pai de família soubesse a que hora havia de vir o ladrão, [vigiaria e] não deixaria arrombar a sua casa.
40 Kăwăneḍ-dăɣ, ɣaymăt tăsidăwăm, tăɣtafăm ed Ăgg-ăgg-adəm, ad-dd-ass s-ăssaɣăt d-wăr fălla-s jem.»
40 Ficai também vós apercebidos, porque, à hora em que não cuidais, o Filho do Homem virá.
41 Iggăd-dd Bəṭrus, innă i-Ɣisa: «Ălɣalim, năkkăneḍ ɣas a tăssiɣlăyăd tangalt-ta-dăɣ meɣ nohar-tăt d-ăddinăt-wi iyyăḍnen?»
41 Então, Pedro perguntou: Senhor, proferes esta parábola para nós ou também para todos?
42 Innʼ-as ălɣalim Ɣisa: «Ǝndek ănaxdim wa n-ăgg-ărkăwăl ijrahăn hărăt? Ǝnta-en-dăɣ a mad-isăɣləf măssi-s ehăn-net i-ad-ituẓan imənsiwăn i-inaxdimăn-wi iyyăḍnen.
42 Disse o Senhor: Quem é, pois, o mordomo fiel e prudente, a quem o senhor confiará os seus conservos para dar-lhes o sustento a seu tempo?
43 Tənḍəḍ i-akli wa dd-mad-agəẓ măssi-s ăddunkăt dăɣ-ălxidmăt wa dăɣ-t ija, ălwăqq s-t-dd-osa-dăɣ.
43 Bem-aventurado aquele servo a quem seu senhor, quando vier, achar fazendo assim.
44 Ăsidătteɣ-awăn a-s wen ənta, ad-t-isăɣləf măssi-s ehăre-net iket-net
44 Verdadeiramente, vos digo que lhe confiará todos os seus bens.
45 măšan, ănaxdim wa innăn dăɣ-iman-net: ‹Năkk, măssi-ɣ ăhoja-hin făll-i›, oḍa ḍarăt-a-wen dăɣ-inaxdimăn d-tinaxdimen ti iyyăḍnen, ad-tăn-itəggat, itatt, isass əlxəmăr har t-ijmăḍ ənniyăt,
45 Mas, se aquele servo disser consigo mesmo: Meu senhor tarda em vir, e passar a espancar os criados e as criadas, a comer, a beber e a embriagar-se,
46 ănaxdim-en, ilkam ad-t-dd-iɣdăr măssi-s dăɣ-ašăl d-ăssaɣăt d-wăr fălla-s ija, ilməd s-erk əššăɣəl wa t-išlăn a ija a-wa-dăɣ; afăl t-dd-osa, ad-t-iqquzzəbət, isărtəy-t d-inămăšrayăn dăɣ-edăgg wăr-iha ar tahăla d-aẓəmmăkărkəẓ n-isenăn făl tămujriẓt.
46 virá o senhor daquele servo, em dia em que não o espera e em hora que não sabe, e castigá-lo-á, lançando-lhe a sorte com os infiéis.
47 A-wen-dăɣ a făl ănaxdim-wa issanăn erhet n-măssi-s, ăqqima wăr t-ija, əlkamnăt dăɣ-s tiwit ăjjootnen
47 Aquele servo, porém, que conheceu a vontade de seu senhor e não se aprontou, nem fez segundo a sua vontade será punido com muitos açoites.
48 măšan, ănaxdim-wa wărăn issen erhet n-măssi-s, ija a wărăn oɣed, ad-ijrəw tiwit wăren əjjət. Ere ijrawăn a ăjjen, ad-dăɣ-s itwəttar a ăjjeen, ere iɣlafăn a măqqoorăn, ad-dăɣ-s itwəttar daɣ ad-dd-ikkəs a măqqoorăn.»
48 Aquele, porém, que não soube a vontade do seu senhor e fez coisas dignas de reprovação levará poucos açoites. Mas àquele a quem muito foi dado, muito lhe será exigido; e àquele a quem muito se confia, muito mais lhe pedirão.
49 Innʼ-asăn Ɣisa ḍarăt-a-wen: «Oseɣ-dd i-ad-sărɣăɣ efew făll-ăkall, ăsidărhănăɣ a-s ăru d-irɣa.
49 Eu vim para lançar fogo sobre a terra e bem quisera que já estivesse a arder.
50 Ilkam dăɣ-i atwəsəlmaɣ s-wăr mad-sunfăɣ făw wăr-ija.
50 Tenho, porém, um batismo com o qual hei de ser batizado; e quanto me angustio até que o mesmo se realize!
51 Ak tăɣelăm ălɣafyăt a-s dd-oseɣ i-ad-t-ăkfăɣ i-ăkall? Ăbo, ənneɣ-awăn, tăbəḍḍawt a săr-s dd-ăwwăyăɣ.
51 Supondes que vim para dar paz à terra? Não, eu vo-lo afirmo; antes, divisão.
52 Ɣur-ašăl-i-dăɣ, wăla-dăɣ ehăn han səmmos ăddinăt, ad-ənməkšărăn jer-iman-năsăn, ad-əššunjun wi n-kăraḍ wi n-əssin, əššunjun daɣ wi n-əssin wi n-kăraḍ.
52 Porque, daqui em diante, estarão cinco divididos numa casa: três contra dois, e dois contra três.
53 Ad-ibḍəw abba d-rure-s, ibḍəw alyaḍ d-ti-s, təbḍəw anna d-elle-s, təbḍəw talyaḍt d-ma-s, təbḍəw taḍăggalt d-hănne-s n-rure-s, təbḍəw tamăḍt d-taḍăggalt-net.»
53 Estarão divididos: pai contra filho, filho contra pai; mãe contra filha, filha contra mãe; sogra contra nora, e nora contra sogra.
54 Innă Ɣisa daɣ i-tamətte: «Wădden e-d tənhăyăm tejărăkt təzjar-dd s-emăynăj, ad-tənnəm: ‹Osʼ-anăɣ ajənna›, ăj a-wen s-əmmək-wa-dăɣ s-tăn-tənnăm;
54 Disse também às multidões: Quando vedes aparecer uma nuvem no poente, logo dizeis que vem chuva, e assim acontece;
55 e-d tənhăyăm daɣ aḍu wa dd-ihan s-afălla, ad-tənnəm: ‹Ilkam dăɣ-năɣ ašăl ăkkuusăn›, ăj a-wen s-əmmək-wa-dăɣ s-tăn-tənnăm.
55 e, quando vedes soprar o vento sul, dizeis que haverá calor, e assim acontece.
56 Ălmunafeɣăn a tămoosăm! Kăwăneḍ-i əssănnen teɣăre n-išmal wi n-išənnawăn d-ăkall, uhən-dăɣ, indar-awăn ad-təfhəmăm ăzzăman wa fălla-wăn ijăn ašăl-i-dăɣ.
56 Hipócritas, sabeis interpretar o aspecto da terra e do céu e, entretanto, não sabeis discernir esta época?
57 Mafăl wăr tăddobem ad-təlmədăm ɣur-iman-năwăn iji n-a-wa olăɣăn?
57 E por que não julgais também por vós mesmos o que é justo?
58 E-d kăy-iɣra ere kăy-ăsiwărăn uḍlem s-ăššăreɣa, əttăr əmmək s-dăr-s tănmăknăd hărwa wăr hin-tăwweḍăm ehăn wa n-ăššăreɣa, dihen, wăr mad-kăy-irməs ăgg-ăššăreɣa, ăjʼ-ik dăɣ-ifassăn n-əlxəkum ed, əlxəkum afăl təjjăšăd ifassăn-net, ad-kăy-ăj dăɣ-takărmut.
58 Quando fores com o teu adversário ao magistrado, esforça-te para te livrares desse adversário no caminho; para que não suceda que ele te arraste ao juiz, o juiz te entregue ao meirinho e o meirinho te recolha à prisão.
59 Ăsidătteɣ-ak a-s edăgg-en, wăr mad-t-dd-təzjărăd a təkkăsăd wăr ẓelăd har tămma ta kăy-irwăs.»
59 Digo-te que não sairás dali enquanto não pagares o último centavo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.