Lucas 10
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARA
1 Ăsnăfrăn ălɣalim Ɣisa ḍarăt-a-wen, əssayăt timərwen n-ănăṭṭalib d-əssin, ăšmašăl-tăn s-əssin-əssin i-ad-has-izarăn s-idăggan wi s-ikittəw ad-tăn-immăr.
1 Depois disto, o Senhor designou outros setenta; e os enviou de dois em dois, para que o precedessem em cada cidade e lugar aonde ele estava para ir.
2 Innʼ-asăn: «Ašəkrəš ăggolăt, əttăɣam ijjət măšan, wăr-əjjətăn inaxdimăn t-olăynen, ădəlăt măssi-s n-ašəkrəš i-ad-dd-išəmmišəl inaxdimăn olăynen ašəkrəš-net.
2 E lhes fez a seguinte advertência: A seara é grande, mas os trabalhadores são poucos. Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
3 Săjdăt! Ăglăt, ăšimašălăɣ-kăwăn i-ad-talăhăm d-ikərwatăn əllanen jer-tiɣəs.
3 Ide! Eis que eu vos envio como cordeiros para o meio de lobos.
4 Wăr tiwəyăt ăẓrəf, wăla šăkkoš, wăla tifădelen, wăr kăwăn-šəllunet isofan dăɣ-tabarăt.
4 Não leveis bolsa, nem alforje, nem sandálias; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Ehăn təjjăšăm-dăɣ, ăjrăt fălla-s ăssălam s-tizarăt.
5 Ao entrardes numa casa, dizei antes de tudo: Paz seja nesta casa!
6 Kunta ehăn-en, izzaɣ-t ăgg-ălxer, ad-kăwăn-isəbbărrək, ăns fălla-s ălxer-năwăn, kunta daɣ wăr t-iha ăgg-ălxer, adiš, akəyăt d-ălxer-năwăn.
6 Se houver ali um filho da paz, repousará sobre ele a vossa paz; se não houver, ela voltará sobre vós.
7 Afăl təjrăwăm ehăn wa n-ăgg-ălxer, əzzăɣăt dăɣ-s, təkšəm, təswəm a-wa kăwăn-mad-ăkf măssi-s făl-a-s, hak ănaxdim-dăɣ, ărhuj-as ălxaqq n-tide-net, udaɣăt i-tikawt jer-ihănan.
7 Permanecei na mesma casa, comendo e bebendo do que eles tiverem; porque digno é o trabalhador do seu salário. Não andeis a mudar de casa em casa.
8 Aɣrəm tosăm-dăɣ, ăsbărrăkăn-kăwăn məssaw-s, ăkšăt a-wa s-kăwăn-mad-səmməjurun,
8 Quando entrardes numa cidade e ali vos receberem, comei do que vos for oferecido.
9 zuzəyăt imarhinăn-năsăn, tənnəm i-məssaw-s: ‹Təmmənəya n-Măssinăɣ, tohăẓ-kăwăn-dd›
9 Curai os enfermos que nela houver e anunciai-lhes: A vós outros está próximo o reino de Deus.
10 măšan, aɣrəm tosăm, wăr kăwăn-ăsbărrăkăn məssaw-s, ilalăt tišarriten-net, tənnəm i-məssaw-s:
10 Quando, porém, entrardes numa cidade e não vos receberem, saí pelas ruas e clamai:
11 ‹Tăjjəyhăm a-s wăla-dăɣ ăboqqal n-aɣrəm-năwăn wa iwărăn iḍarăn-nănăɣ, năbbikbăk-in măšan, əlmədăt a-s Təmmənəya n-Măssinăɣ, tohăẓ-dd.›
11 Até o pó da vossa cidade, que se nos pegou aos pés, sacudimos contra vós outros. Não obstante, sabei que está próximo o reino de Deus.
12 Ǝnneɣ-awăn a-s ašăl wa ilkămăn, ad-tajăr tisnant ta madăt-tărməs aɣrəm-en-dăɣ, ta tărmăsăt aɣrəm wa n-Sodoma.»
12 Digo-vos que, naquele dia, haverá menos rigor para Sodoma do que para aquela cidade.
13 «Iməskay kăl-Qorazin, iməskay kăl-Băṭsăyda! Ălmăṣṣibăt ɣas a fălla-wăn madăn-iḍəw ed ənnăr iɣărman wi n-Tir d-Săyda əzzăɣăn inəẓẓulam a dăɣ-jănăt tikunen-ti-dăɣ jănen ɣur-wăn, ăru d-əlsăn šakutăn, əblənbulun dăɣ-eẓəd făl təmɣăre n-tătubt-năsăn.
13 Ai de ti, Corazim! Ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom, se tivessem operado os milagres que em vós se fizeram, há muito que elas se teriam arrependido, assentadas em pano de saco e cinza.
14 A-wen-dăɣ a făl ašăl wa ilkămăn, ad-kăwăn ijjəš ăddăyyăt ojărăn wa ijjăšăn iɣărman wi n-Tir d-Săyda.
14 Contudo, no Juízo, haverá menos rigor para Tiro e Sidom do que para vós outras.
15 Kăwăneḍ-i-š-i əzzăɣnen aɣrəm wa n-Qăfărnaxum, ma tăɣelăm? Tordam a-s ad-itimɣar aɣrəm-năwăn har awəḍ išənnawăn? Xăram-awăn! Ănn-ak, ad-təhələm ider, wăr kăwăn-dd-e-awăɣ ar temse.»
15 Tu, Cafarnaum, elevar-te-ás, porventura, até ao céu? Descerás até ao inferno.
16 Innă daɣ Ɣisa i-inəṭṭulab-net: «Ere hawăn-ăsjădăn, năkk a-s ăsjăd, wa kăwăn-irfăḍăn, năkk a irfăḍ, ere daɣ wa hi-irfăḍăn, wa hi-dd-ăšmašălăn a irfăḍ.» Issəmdă Ɣisa măjrăd ɣas, issəglă inəṭṭulab-net i-ad-hin-səssiwəḍăn ămašal-net.
16 Quem vos der ouvidos ouve-me a mim; e quem vos rejeitar a mim me rejeita; quem, porém, me rejeitar rejeita aquele que me enviou.
17 Ǝglăn inəṭṭulab wi n-əssayăt timərwen d-əssin, a-s dd-əqqălăn əknan dăɣ-tedăwit. Osăn-dd ɣas, ənnăn-as: «Ălɣalim, wălʼ alšinăn, rakkăɣăn-anăɣ e-d hasăn-năɣra isəm-năk.»
17 Então, regressaram os setenta, possuídos de alegria, dizendo: Senhor, os próprios demônios se nos submetem pelo teu nome!
18 Innʼ-asăn: «Hannăyăɣ Iblis har dd-ătrăkkăt dăɣ-išənnawăn šund essam.
18 Mas ele lhes disse: Eu via Satanás caindo do céu como um relâmpago.
19 Ǝlmədăt a-s əkfeɣ-kăwăn tărna făll-taššălen d-tiẓerdəmen d-a-wa ila Iblis dăɣ-tărna iket-net, wăr t-illa făw a ăddooben ad-hawăn-iɣšəd hărăt
19 Eis aí vos dei autoridade para pisardes serpentes e escorpiões e sobre todo o poder do inimigo, e nada, absolutamente, vos causará dano.
20 măšan, wăr kăwăn-isădăwatet a-wa s-data-wăn rakkăɣăn alšinăn, ănn-ak, isəddəwətet-kăwăn a-wa s-əktăbăn ismawăn-năwăn dăɣ-išənnawăn.»
20 Não obstante, alegrai-vos, não porque os espíritos se vos submetem, e sim porque o vosso nome está arrolado nos céus.
21 Tăsdăwăt tărna n-Unfas ŠăddijănƔisa ălwăqq-wen-dăɣ, innă: «Abba, kăyy-i n-Emăli n-išənnawăn d-ăkall, timəlăɣ-kăy făl-a-s hărătăn-wi-dăɣ, təffărăt-tăn i-iməssorha d-imusănăn n-ăddunya-ta-dăɣ măšan, tăsnăfalălăd-tăn-dd wăla i-aratăn. Tidət Abba, kăyy a timəlăɣ ed ădduuttăt a-s ənta-den-dăɣ erhet-năk wa ăhusken.
21 Naquela hora, exultou Jesus no Espírito Santo e exclamou: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque ocultaste estas coisas aos sábios e instruídos e as revelaste aos pequeninos. Sim, ó Pai, porque assim foi do teu agrado.
22 Wăr t-illa a-s wădden ijʼ-e Abba-nin dăɣ-ifassăn-in, wăr t-illa ere hi-ijan muzəyăt imdan kunta wădden Abba, wăr t-illa daɣ ere ijan muzəyăt imdan i-Abba kunta wădden năkk-i n-Rure-s-i t-dd-ifălăn d-ere wa s-ărheɣ ad-has-t-zuzəyăɣ.»
22 Tudo me foi entregue por meu Pai. Ninguém sabe quem é o Filho, senão o Pai; e também ninguém sabe quem é o Pai, senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Innăḍ-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen s-inəṭṭulab-net, ikkăs-tăn-dd s-takše, innʼ-asăn: «Tənḍəḍ i-tiṭṭawen ti hannăynen a-wa hannăyăm!
23 E, voltando-se para os seus discípulos, disse-lhes particularmente: Bem-aventurados os olhos que veem as coisas que vós vedes.
24 Ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s ăsdărhănăn ănnăbităn ăjjootnen d-imănokalăn ahănay n-a-wa hannăyăm măšan, wăr t-ənheyăn, ăsdărhănăn măsăllăt n-a-wa s-sallăm măšan, wăr has-əslen.»
24 Pois eu vos afirmo que muitos profetas e reis quiseram ver o que vedes e não viram; e ouvir o que ouvis e não o ouviram.
25 A ənḍărrăn ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt iyyăn da-dăɣ dd-inkărăn, ija i-Ɣisa asəstan dăɣ-otas irrum-net, innʼ-as: «Ălɣalim, ma s-leɣ s-ad-t-ăjăɣ i-ad-əkkusăɣ tămudre ta tăɣlălăt?»
25 E eis que certo homem, intérprete da Lei, se levantou com o intuito de pôr Jesus à prova e disse-lhe: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Innʼ-as Ɣisa: «Ma iktabăn dăɣ-Ăṭṭăwrăt, ma dăɣ-s tăɣred?»
26 Então, Jesus lhe perguntou: Que está escrito na Lei? Como interpretas?
27 Innʼ-as ălɣalim, iktab dăɣ-s a-s:
27 A isto ele respondeu: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu entendimento; e: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
28 Innʼ-as Ɣisa: «Toɣadăd, ăj a-wen, ad-təddărăd.»
28 Então, Jesus lhe disse: Respondeste corretamente; faze isto e viverás.
29 Măšan irha ălɣalim-en ad-ikrəš tidət ɣas, innă daɣ i-Ɣisa: «Mi ămoosăn ănhăraj-in?»
29 Ele, porém, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: Quem é o meu próximo?
30 Innʼ-as Ɣisa: «Kăla dd-ătrara ăhaləs iyyăn aɣrəm wa n-Yărussălam s-wa n-Žărriko, igla har fălla-s oḍan inaɣtafăn, ohăɣăn a-wa ila, tithəkkin-t har ăktăyyăt təzzar, əšlăyăn-as.
30 Jesus prosseguiu, dizendo: Certo homem descia de Jerusalém para Jericó e veio a cair em mãos de salteadores, os quais, depois de tudo lhe roubarem e lhe causarem muitos ferimentos, retiraram-se, deixando-o semimorto.
31 Israd dihen-dăɣ, a-s t-dd-immar u-tikutawen dd-ijan tabarăt-ten-dăɣ, inhăy-t măšan, okăy-t šund wăr t-ihənnəy;
31 Casualmente, descia um sacerdote por aquele mesmo caminho e, vendo-o, passou de largo.
32 immăr-t-dd iyyăn n-u-Lewi, okăy-t ənta-dăɣ.
32 Semelhantemente, um levita descia por aquele lugar e, vendo-o, também passou de largo.
33 Măšan, immăr-t-dd u-Sămari dd-ijan tabarăt-ten-dăɣ, inhăy-t ɣas, tănɣʼ-e tăhanint-net,
33 Certo samaritano, que seguia o seu caminho, passou-lhe perto e, vendo-o, compadeceu-se dele.
34 osʼ-e-hi-dd, ăsserăd ibuyəsăn-net s-əzzăyt d-asməd n-lăɣnăb, ittăl-tăn təzzar, ăsnăy-t tasnit-net, ăwwăy-t s-tăhănzabbut, iṭṭăf-as tăməzzuɣt d-tămudre.
34 E, chegando-se, pensou-lhe os ferimentos, aplicando-lhes óleo e vinho; e, colocando-o sobre o seu próprio animal, levou-o para uma hospedaria e tratou dele.
35 Ăffăw-t ɣas, ikfă əssin ărriyalăn n-aẓrəf ahănzabbu, innʼ-as: ‹Taɣălift-năk ăhaləs-i-dăɣ har dd-ăqqəlăɣ, a fălla-s təbxăsăd-dăɣ, afăl dd-ăqqălăɣ, ad-hak-ăẓlăɣ.› »
35 No dia seguinte, tirou dois denários e os entregou ao hospedeiro, dizendo: Cuida deste homem, e, se alguma coisa gastares a mais, eu to indenizarei quando voltar.
36 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-ălɣalim: «Ǝndek dăɣ-ăddinăt-wi-dăɣ n-kăraḍ wa s-torded a-s ənta a-s ănhăraj n-ăhaləs-wa oḍăn dăɣ-ifassăn n-inaɣtafăn?»
36 Qual destes três te parece ter sido o próximo do homem que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Innʼ-as: «Wa has-oḍănăn tăhanint.» Innʼ-as Ɣisa: «Adiš, əgləw kăyy-dăɣ, təjəd šund a-wen-dăɣ.»
37 Respondeu-lhe o intérprete da Lei: O que usou de misericórdia para com ele. Então, lhe disse: Vai e procede tu de igual modo.
38 Ifăl Ɣisa dihen ăddeew d-inəṭṭulab-net hăr dd-răsăn taɣrəmt tiyyăt dăɣ-tăn-tăsbărrăk tamăḍt s-isəm-net Marta,
38 Indo eles de caminho, entrou Jesus num povoado. E certa mulher, chamada Marta, hospedou-o na sua casa.
39 təla wălătma-s s-isəm-net, Măryăma. Tăqqiima Măryăma ɣur-ălɣalim Ɣisa, ad-sajad i-a-wa ijănna,
39 Tinha ela uma irmã, chamada Maria, e esta quedava-se assentada aos pés do Senhor a ouvir-lhe os ensinamentos.
40 a-s ija a-wen Marta ənta, tədgaẓ dăɣ-imjora n-Ɣisa. Tăhoja ɣas, təjjăš-dd fălla-săn, tənnʼ-as: «Ălɣalim, ajăn wăr kăy-ikma a-wa s-tăqqiima wălătma-ɣ wăr hi-tilal s-əššăɣəl, ănnʼ-as, ad-təbdəd tilal-ahi.»
40 Marta agitava-se de um lado para outro, ocupada em muitos serviços. Então, se aproximou de Jesus e disse: Senhor, não te importas de que minha irmã tenha deixado que eu fique a servir sozinha? Ordena-lhe, pois, que venha ajudar-me.
41 Innʼ-as Ɣisa: «Marta, Marta! Toẓarăd dăɣ-a ăjjeen wărăn infa hărăt,
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta! Marta! Andas inquieta e te preocupas com muitas coisas.
42 hărăt iyyăn a ilan tənfa, wen ənta, tăsnăfrăn-t Măryăma, wăr-ilkem daɣ ad-dăɣ-s ămehăɣ.»
42 Entretanto, pouco é necessário ou mesmo uma só coisa; Maria, pois, escolheu a boa parte, e esta não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.