João 6
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA
1 Ijlăy Ɣisa ḍarăt-a-wen s-asălim n-ejănš wa iyyăḍăn n-Galila s-itawănna wa n-Tibăryad.
1 Depois dessas coisas, Jesus atravessou o mar da Galileia, que é o de Tiberíades.
2 Ǝlkămăn-as-dd ăddinăt ăjjootnen hannăynen ijităn n-Măssinăɣ wi s-izizuy imarhinăn.
2 Uma grande multidão o seguia, porque tinham visto os sinais que ele fazia na cura dos enfermos.
3 Iwwăn taḍaɣt ənta d-inəṭṭulab-net, ăqqima fălla-s.
3 Então Jesus subiu ao monte e sentou-se ali com os seus discípulos.
4 Ăzzăman-en, ohaẓ-dd ămudd n-kăl-Ălyăhud wa s-itawănna Faṣka.
4 Ora, a Páscoa, festa dos judeus, estava próxima.
5 Iḍkăl Ɣisa akăyad-net, inhăy tamətte ta tăjjet t-dd-təkkăt ɣas, inna i-Fəlibb: «Ǝndek diha d-mad-nəžănš tijəlwen ăššikšănen tamətte-ta-dăɣ?»
5 Então Jesus, erguendo os olhos e vendo que uma grande multidão se aproximava, disse a Filipe:
6 Irrum ɣas a t-itajj ed issan ɣur-iman-net a-wa mad-ăj.
6 Mas Jesus dizia isto para testá-lo, porque sabia o que estava para fazer.
7 Ăwwežăb-as Fəlibb, innʼ-as: «Kud-nəžžənša tijəlwen n-sănatăt timaḍ n-ărriyal n-aẓrəf-dăɣ, wăr mad-igdăh a-wen i-tamətte jat əjut-wa-dăɣ kud-dăɣ s-afărs-afărs.»
7 Filipe respondeu: — Nem mesmo duzentos denários de pão seriam suficientes para que cada um recebesse um pedaço.
8 Iggăd-dd iyyăn dăɣ-inəṭṭulab wa s-isəm-net Idris n-ăŋŋa-s n-Simyon Bəṭrus, innʼ-as:
8 Um dos discípulos, chamado André, irmão de Simão Pedro, disse a Jesus:
9 «Illʼ-e alyaḍ diha ilan səmmosăt tijəlwen n-tărruza d-əssin imănan măšan, a-wen ma ikna dăɣ-tamətte jat əjut-wa-dăɣ?»
9 — Aqui está um menino que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos. Mas o que é isto para tanta gente?
10 Innʼ-asăn Ɣisa: «Săqqəymăt tamətte.» Eddăg-en, ăssiidwăl teyəšše, tăqqima fălla-s tamətte iha a iwwăḍăn səmmos afḍăn n-ăhaləs.
10 Jesus disse: Havia muita relva naquele lugar. Assim, os homens se assentaram, e eram quase cinco mil.
11 Iḍkăl Ɣisa tijəlwen ti n-səmmosăt, ămmoy i-Măssinăɣ təzzar, ăẓun-tănăt i-tamətte. Ija a-wen-dăɣ daɣ i-imănan wi n-əssin, təkša tamətte har tăssakăy.
11 Então Jesus pegou os pães e, tendo dado graças, distribuiu-os entre eles; e também igualmente os peixes, tanto quanto queriam.
12 Ălwăqq wa d-əkšăn, əyyəwănăn, innă Ɣisa i-inəṭṭulab-net: «Sădwăt-dd ifărsăn wi ăjolăšnen i-ad-wăr-ibăxxəs əttăɣam.»
12 E, quando já estavam satisfeitos, Jesus disse aos seus discípulos:
13 Ăsdăwăn-dd a-wa dd-əjlăšăn ăddinăt, osăn-t iḍnăy măraw deketăn d-əssin n-tijəlwen.
13 Assim, pois, o fizeram e encheram doze cestos de pedaços dos cinco pães de cevada, que sobraram depois que todos tinham comido.
14 Ǝnhăyăn ăddinăt iji n-Măssinăɣ wa s-iket t-ija Ɣisa ɣas, ənnăn: «Ădduuttăt a-s ənta-da-dăɣ ănnăbi wa ilăn s-a dd-ass ăddunya.»
14 Quando as pessoas viram o sinal que Jesus havia feito, disseram: — Este é verdadeiramente o profeta que devia vir ao mundo.
15 Ilmăd Ɣisa a-s ărhan ad-t-səmmənukəlăn s-ăššil ɣas, ifăl-tăn, olăs aggan n-taḍaɣt ənta ɣas.
15 Jesus ficou sabendo que estavam para vir com a intenção de fazê-lo rei à força. Então ele se retirou outra vez, sozinho, para o monte.
16 Ijă ehăḍ ɣas, ătrarăn-dd inəṭṭulab-net ejănš,
16 Ao final do dia, os discípulos de Jesus desceram para o mar.
17 əjjăšăn turăft n-aman, ad-jallăyăn ejănš s-efăyy wa n-aɣrəm wa n-Qăfărnaxum. A-s ităjj a-wen-dăɣ, janăt tihay, wăr tăn-dd-ăwweḍ daɣ Ɣisa hărwa.
17 E, entrando num barco, passaram para o outro lado, rumo a Cafarnaum. Já estava escuro, e Jesus ainda não tinha ido até onde eles estavam.
18 Inkăr-dd fălla-săn aḍu ăṣṣoohen, ănmăntaš ejănš.
18 E o mar começava a ficar agitado, porque soprava um vento forte.
19 Ăɣyămmen turăft n-aman-năsăn har ujəjăn asălim n-ejănš s-a iwwăḍăn səmmos meɣ săḍis kelumetărăn təzzar, ənhăyăn-t, ikkʼ-en-dd, irjaš făll-aman.
19 Os discípulos já tinham navegado uns cinco ou seis quilômetros, quando viram Jesus andando sobre o mar, aproximando-se do barco; e ficaram com medo.
20 Ărmăɣăn măšan, innʼ-asăn: «Năkk a-wa, wăr tărmeɣăm.»
20 Mas Jesus lhes disse:
21 Diha-dăɣ d-əttărăn ad-dd-ijjəš turăft fălla-săn ad-tăsjăn, təḍăs ăkall wa əkkăn.
21 Então eles o receberam com alegria, e logo o barco chegou ao seu destino.
22 Ăffăw ɣas, əjrăhăn-in ăddinăt-wi wărnen asălim n-ejănš wa dd-fălăn a-s turăft n-aman tiyyăt ɣas a-s kăla tăsjăn dihen măšan, wăr dăɣ-s igla Ɣisa, inəṭṭulab a dăɣ-s əglănen, ăkunăn.
22 No dia seguinte, a multidão que tinha ficado do outro lado do mar notou que ali havia apenas um pequeno barco e que Jesus não tinha entrado nele com os seus discípulos, tendo estes partido sozinhos.
23 Osănăt-dd daɣ turfen n-aman tiyyăḍ dd-falnen Tibăryad, əkkanăt-dd edăgg-wənnin dăɣ-əkšăn ăddinăt tijəlwen ḍarăt tămayit ta ija Ɣisa i-Emăli.
23 Entretanto, outros barquinhos de Tiberíades se aproximaram do lugar onde a multidão havia comido o pão depois que o Senhor deu graças.
24 Təjrăh-in tamətte a-s Ɣisa hakd inəṭṭulab-net ăbas t-əllan dihen ɣas, əjjăšăn turfen n-aman ti s-iket dd-osănăt, əkkăn Qăfărnaxum, əmmaɣăn-as.
24 Quando aquela multidão viu que Jesus não estava ali nem os seus discípulos, entraram nos barcos e partiram para Cafarnaum à procura de Jesus.
25 Ǝjrăwăn-t făll-asălim n-ejănš wa iyyăḍăn ɣas, ənnăn-as: «Ălɣalim, əmme dd-tosed diha?»
25 E, tendo-o encontrado no outro lado do mar, lhe perguntaram: — Mestre, quando o senhor chegou aqui?
26 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ălleɣeɣ-awăn s-tidət tădduuttet a-s wădden ijităn n-Măssinăɣ wi tənhăyăm a făl hi-tammăɣăm, ănn-ak, tammăɣăm-ahi dăɣ-təssəba n-tijəlwen ti-dăɣ təyyəwănăm.
26 Jesus respondeu:
27 Wăr tăxdemăm i-išəkša-i s-ilkam ad-tăn-iba, ănn-ak, ăxdəmăt i-išəkša wi dd-tiirəwnen săr-wăn tămudre ta tăɣlălăt-i kăwăn-mad-ăkf Ăgg-ăgg-adəm, ed ənta-en-dăɣ a ăswăr Abba Măssinăɣ ešwăl-net.»
27 Trabalhem, não pela comida que se estraga, mas pela que permanece para a vida eterna, a qual o Filho do Homem dará a vocês; porque Deus, o Pai, o confirmou com o seu selo.
28 Ǝnnăn-as: «Ǝndek əmmək wa s-mad-năxdəm erhet n-Măssinăɣ?»
28 Então lhe perguntaram: — Que faremos para realizar as obras de Deus?
29 Innʼ-asăn Ɣisa: «Erhet n-Măssinăɣ a t-ămoosăn ad-təfləsăm wa dd-ăšmašăl.»
29 Jesus respondeu:
30 Ǝnnăn-as: «Săkən-anăɣ iji n-Măssinăɣ wa hanăɣ-kăy-madăn-isəfləs.
30 Então eles disseram: — Que sinal o senhor fará para que vejamos e creiamos no senhor? O que o senhor pode fazer?
31 Abbatăn-nănăɣ a-s əzzaɣăn tenere, əkšăn tajəlla ta hasăn-dd-ăsfăl Măssinăɣ išənnawăn făl-a-s, iktab a-s:
31 Nossos pais comeram o maná no deserto, como está escrito: “Deu-lhes a comer pão do céu.”
32 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ălleɣeɣ-awăn s-tidət tădduuttet a-s wădden ănnăbi Mosa a kăwăn-ikfăn tajəlla ta dd-fălăt išənnawăn, Abba-nin ənta, ad-kăwăn-ăkf tajəlla ta n-tidət dd-fălăt išənnawăn
32 Jesus lhes disse:
33 ed, tajəlla ta ihăkk Măssinăɣ a tăt-ămoosăn ere wa dd-ifălăn išənnawăn, ənta a ihakkăn tămudre i-ăddinăt.»
33 Porque o pão de Deus é o que desce do céu e dá vida ao mundo.
34 Ǝnnăn-as: «Ălɣalim, ten-dăɣ tajəlla, ăkfʼ-anăɣ-tăt hărkuk.»
34 Então lhe disseram: — Senhor, dê-nos sempre desse pão.
35 Innʼ-asăn Ɣisa: «Năkk a-s tajəlla ta hakkăt tămudre, wa hi-dd-ikkăn, wăr-ilkem ad-ălluẓ, wa săr-i omănăn wăr-ilkem ad-ăffud.
35 Jesus respondeu:
36 Ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s tənhăyăm-ahi măšan, tunjăyăm tomănăm.
36 Porém eu já disse que vocês não creem, embora estejam me vendo.
37 Ɣas, əlmədăt a-s ăddinăt-wi hi-ikfa Abba-nin a hi-dd-asən iket-dăɣ-năsăn, wăr mad-ăkfăɣ daɣ ărori-nin i-ere hi-dd-ikkan
37 Todo aquele que o Pai me dá, esse virá a mim; e o que vem a mim, de modo nenhum o lançarei fora.
38 ed, wăr dd-felăɣ išənnawăn i-ad-ăjăɣ erhet-in, fălăɣ-tăn-dd i-ad-ăjăɣ erhet n-Wa hi-dd-ăšmašălăn.
38 Porque eu desci do céu, não para fazer a minha própria vontade, mas a vontade daquele que me enviou.
39 Erhet daɣ n-Wa hi-dd-ăšmašălăn a t-ămoosăn, ad-wăr-ăsbătăɣ wălʼ iyyăn dăɣ-ăddinăt-wi hi-ikfa, ănn-ak, a irha ad-tăn-dd-sənkărăɣ dăɣ-tamăttant ašăl wa ilkămăn
39 E a vontade de quem me enviou é esta: que eu não perca nenhum de todos os que ele me deu; pelo contrário, eu o ressuscitarei no último dia.
40 făl-a-s, erhet n-Abba-nin ənta da: e d t-illăm ere săr-i omanăn năkk-i n-Rure-s, ad-ijrəw tămudre ta tăɣlălăt, sənkărăɣ-t-dd dăɣ-tamăttant ašăl wa ilkămăn.»
40 De fato, a vontade de meu Pai é que todo aquele que vir o Filho e nele crer tenha a vida eterna; e eu o ressuscitarei no último dia.
41 Ad-simtəktikăn kăl-Ălyăhud jer-iman-năsăn făl-a-s innin innʼ-asăn: «Năkk a-s tajəlla ta dd-fălăt išənnawăn»,
41 Então os judeus começaram a murmurar contra ele, porque tinha dito: “Eu sou o pão que desceu do céu.”
42 tinmənnin: «Ak wa ənta, wădden Ɣisa wa-dăɣ n-ăgg Yusəf, nəzzay ti-s, nəzzay ma-s? Ɣas, ma t-isawănnen išənnawăn a dd-ifal?»
42 E diziam: — Este não é Jesus, o filho de José? Por acaso não conhecemos o pai e a mãe dele? Como é que ele agora diz: “Desci do céu”?
43 Ăwwežăb-asăn, innʼ-asăn: «Ăyyăt fălla-wăn takšiwen,
43 Jesus respondeu:
44 wăr t-illa ere ăddoben ad-hi-dd-ăkk ar s-ad-t-dd-intaš Abba-nin săr-i, ere daɣ wa săr-i omănăn, ad-t-dd-sənkărăɣ dăɣ-tamăttant ašăl wa ilkămăn.
44 Ninguém pode vir a mim se o Pai, que me enviou, não o trouxer; e eu o ressuscitarei no último dia.
45 Ajăn wădden əktabăn ănnăbităn a-s:
45 Está escrito nos Profetas: “E todos serão ensinados por Deus.” Portanto, todo aquele que ouviu e aprendeu do Pai, esse vem a mim.
46 Ălmăɣna n-a-wen a-s wăr t-illa ere inhayăn Abba kunta wădden ere wa dd-ašmašăl Măssinăɣ, ənta ɣas a inhayăn Abba.
46 Não que alguém tenha visto o Pai, a não ser aquele que vem de Deus; este já viu o Pai.
47 Ălleɣeɣ-awăn s-tidət tădduuttet a-s ere wa săr-i omănăn, ijraw tămudre ta tăɣlălăt.
47 — Em verdade, em verdade lhes digo: quem crê em mim tem a vida eterna.
48 Năkk a-s tajəlla ta hakkăt tămudre.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Abbatăn-năwăn a-s əzzaɣăn tenere, əkšăn mana, a-wen tajəlla n-taləmmiẓt ta hasăn-dd-ăsfăl Măssinăɣ išənnawăn, hakd a-wen-dăɣ, ămmun,
49 Os pais de vocês comeram o maná no deserto e morreram.
50 măšan, tajəlla ta dd-təšrăyăt dd-fălăt išənnawăn, ere tăt-ikšăn, wăr-e ămmăt.
50 Este é o pão que desce do céu, para que todo o que dele comer não pereça.
51 Năkk a-s tajəlla ta n-tămudre dd-fălăt išənnawăn, ere ikšan tajəlla-ten-dăɣ, ad-iddar hărkuk; taɣəssa-nin a-s tajəlla-ten-dăɣ mad-ăkfăɣ i-ad-təddăr ăddunya.»
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu; se alguém comer deste pão, viverá eternamente. E o pão que eu darei pela vida do mundo é a minha carne.
52 Inna Ɣisa a-wen ɣas, tənkăr tamɣənnant tăṣṣoohet jer-kăl-Ălyăhud, ad-tinmənnin: «Ǝndek əmmək wa s-mad-hanăɣ-ăkf taɣəssa-net i-ad-tăt-năkš?»
52 Então os judeus começaram a discutir entre si, dizendo: — Como é que este pode nos dar a sua própria carne para comer?
53 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ălleɣeɣ-awăn s-tidət tădduuttet a-s afăl wăr təkšem taɣəssa-nin năkk-i n-Ăgg-ăgg-adəm, təswəm daɣ ašni-nin, wăr mad-təddărăm.
53 Jesus respondeu:
54 Ere ikšăn taɣəssa-nin, iswă ašni-nin, ijraw tămudre ta tăɣlălăt, sənkărăɣ-t-dd daɣ dăɣ-tamăttant ašăl wa ilkămăn
54 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 făl-a-s, taɣəssa-nin a-s amənsi wa n-tidət, ašni-nin a-s tesăse ta n-tidət.
55 Pois a minha carne é verdadeira comida, e o meu sangue é verdadeira bebida.
56 Ere ikšăn taɣəssa-nin, iswă ašni-nin, nosăɣ năkk d-ənta, heeɣ-t, ihʼ-ahi.
56 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue permanece em mim, e eu permaneço nele.
57 Ǝmmək wa s-iddăr Abba-i hi-dd-ăšmašălăn, əmmək-wen-dăɣ a-s əddarăɣ năkk-dăɣ. Ɣas, ere ikšăn taɣəssa-nin dăɣ, ad-has-umasăɣ əssəbab n-tămudre tăɣlalăt.
57 Assim como o Pai, que vive, me enviou, e igualmente eu vivo por causa do Pai, também quem de mim se alimenta viverá por mim.
58 Ǝnta-da-dăɣ tajəlla ta dd-fălăt išənnawăn təẓlăyăt d-tajəlla ta əkšăn abbatăn-năwăn uhən-dăɣ, ămmun. Ere wa ikšăn tajəlla ta ămoosăɣ, ad-iddar hărkuk.»
58 Este é o pão que desceu do céu, em nada semelhante àquele que os pais de vocês comeram e, mesmo assim, morreram; quem comer este pão viverá eternamente.
59 Ǝnta-da-dăɣ ălxuṭbăt wa ija Ɣisa dăɣ-ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud ihăn aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
59 Jesus disse essas coisas quando ensinava na sinagoga de Cafarnaum.
60 Ǝslăn inəṭṭulab-net ăjjootnen i-ălxuṭbăt wa s-iket t-ijă ɣas, ănmănnăn jer-iman-năsăn: «Wa măjrăd, ojăr-anăɣ, mi ăddoben asjəd-has?»
60 Muitos dos seus discípulos, tendo ouvido tais palavras, disseram: — Duro é este discurso; quem pode suportá-lo?
61 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net a-wa simtəktikăn, innʼ-asăn: «Ajăn wa măjrăd, ikmʼ-iwăn?
61 Mas Jesus, sabendo por si mesmo que os seus discípulos murmuravam a respeito do que ele havia falado, disse-lhes:
62 Kud-tăjjəyhăm i-Ăgg-ăgg-adəm har iqqăl dăɣ-išənnawăn edăgg wa s-kăla t-iha s-tizarăt, ma mad-tənnəm?
62 Que acontecerá, então, se virem o Filho do Homem subir para o lugar onde primeiro estava?
63 Unfas n-Măssinăɣ a ihakkăn tămudre, taɣəssa mălayăɣna. Iməjridăn wi hawăn-jeɣ, hen tămudre ed, Unfas Šăddijăn a dd-falăn
63 O Espírito é o que vivifica; a carne para nada aproveita. As palavras que eu lhes tenho falado são espírito e são vida.
64 măšan, iyyăḍ dăɣ-wăn hi-əlkamnen, wăr săr-i omenăn.» Innʼ-asăn Ɣisa a-wen ed issan ašăl ăzzarăn ăddinăt wi has-əlkămnen a-s ija a-wen wăr săr-s omenăn, issan daɣ dăɣ-săn ere wa t-madăn-isəssăɣdăr.
64 Mas há descrentes entre vocês. Ora, Jesus sabia, desde o princípio, quais eram os que não criam e quem iria traí-lo.
65 Ăssewăḍ Ɣisa făll-a-wen, innă: «Ǝnta-den-dăɣ a-wa făl hawăn-ənneɣ ihənnin a-s wăr t-illa ere hi-dd-madăn-ăkk ar s-ad-ijraw turhajăt n-a-wen ɣur-Abba.»
65 E prosseguiu:
66 Ɣur-ten-dăɣ, əqqălăn ḍara-s inalkimăn ăjjootnen, ăbas has-əlkamăn.
66 Diante disso, muitos dos seus discípulos o abandonaram e já não andavam com ele.
67 Innăḍ-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen s-inəṭṭulab-net wi n-măraw d-əssin, innʼ-asăn: «Kăwăneḍ-i-š, ajăn wăr tărhem uɣəl ḍarʼ-i?»
67 Então Jesus perguntou aos doze:
68 Innʼ-as Simyon Bəṭrus: «Ălɣalim, mi mad-năkk? Kăyy a iṭṭafăn iməjridăn-wi hakkănen tămudre ta tăɣlălăt;
68 Simão Pedro respondeu: — Senhor, para quem iremos? O senhor tem as palavras da vida eterna,
69 noman săr-k, nəkkas daɣ ăššăk a-s kăyy a-s Wa Šăddijăn dd-ifălăn Măssinăɣ.»
69 e nós temos crido e conhecido que o senhor é o Santo de Deus.
70 Innʼ-asăn Ɣisa: «Kăwăneḍ-i n-măraw d-əssin, ajăn wădden năkk a kăwăn-ăsnăfrănăn? Hakd a-wen-dăɣ, iyyăn dăɣ-wăn, iblis.»
70 Então Jesus lhes disse:
71 Măjrăd-wen-dăɣ, ijʼ-e Ɣisa făll-Yăhudəs Ăgg Simyon wa n-Isxaryut făl-a-s, ənta-i-dăɣ n-iyyăn dăɣ-inəṭṭulab wi n-măraw d-əssin a t-madăn-isəssăɣdăr.
71 Ele se referia a Judas, filho de Simão Iscariotes, porque este, sendo um dos doze, era quem o haveria de trair.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.