João 4

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ilmăd Ɣisa a-s əslăn kăl-faris a-s ojărăn inəṭṭulab wi isălmaɣ ənta, uhən wi isălmaɣ Exya, a-wen-dăɣ a ăɣelăn.
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 Tidət a-s, Ɣisa ənta iman-net, wăr t-illa ere ăssilmăɣ, inəṭṭulab-net ɣas a salmaɣnen ăddinăt.
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 Ifăl teje ta n-Ălyăhudəyăt, olăs tikawt n-ta n-Galila
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 măšan, i-ad-ăj a-wen, ilzam-t ad-ijləy teje ta n-Sămari.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Ăssookal har dd-iwwăḍ aɣrəm n-Sămari s-isəm-net Sišar, ikkă dihen anu wa ihăn ašəkrəš wa iɣăš ănnăbi Yaqub təzzar ikfʼ-e i-rure-s Yusəf, anu-en, iwăr-t isəm wa n-Yaqub.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Osă-dd anu ɣas, ăqqimă făll-emm-net i-ad-isunf a-wa-dăɣ has-ija aləḍḍeš n-asikəl. A-wen a itajjăn s-tarăhut.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 Ăqqiima făll-emm n-anu-en-dăɣ a-s dd-tosa tu-Sămarit dd-təšrajăt, innʼ-as Ɣisa: «Tamăḍt, săswʼ-ahi-dd.»
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 A-s ităjj a-wen-dăɣ, əkkan inəṭṭulab-net aɣrəm i-ad-dd-žənšən imənsiwăn əkšăn.
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ma kăy-ăsihălăn kăyy-i n-ăgg-Ălyăhud, ad-dăɣ-i təttărăd aman năkk-i n-tu-Sămarit?» Ăzzăman-en, kăl-Ălyăhud d-kăl-Sămari, wăr-ănmănnăkăn.
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝnnar təssanăd făll-isuf n-Măssinăɣ d-ere wa ham-ijănnen: ‹săswʼ-ahi-dd›; kămm a has-madăn-ănn: ‹săswʼ-ahi-dd›; ăkfʼ-im ənta, aman əddărnen.»
10 Jesus respondeu:
11 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, anu-i, i šəjreen, kăyy daɣ wăr led ăja, ɣas, əndek əmmək wa s-mad-dd-təjrəwăd aman əddărnen wi s-jănned?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Ajăn tojărăd abba-nănăɣ ănnăbi Yaqub-i hanăɣ-ikfăn anu-i-dăɣ dăɣ-iswa ənta d-aratăn-net d-irəzzejăn-net?»
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Innʼ-as Ɣisa: «Ere iswăn aman n-anu-i-dăɣ, ad-aləs fad
13 Jesus respondeu:
14 măšan, ere iswăn aman-wi t-mad-ăkfăɣ, wăr dăɣ-s ilkem fad ed, ad-dăɣ-s umasăn aman wi t-mad-ăkfăɣ, a dăɣ-has-dd-təffay tămudre ta tăɣlălăt.»
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, săswʼ-ahi dăɣ-aman-win-dăɣ i-ad-ăbas tifadăɣ, əbḍəwăɣ s-iyyăt d-ašăroj n-anu-i-dăɣ.»
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝgləw, idaw-dd d-ăhaləs-năm, tăqqəlăd-ahi-dd.»
16 Jesus disse:
17 Tənnʼ-as tamăḍt: «Wăr-ădobănăɣ.» Innʼ-as Ɣisa: «Tənned tidət a-s wăr tădobănăd
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 făl-a-s, jed səmmos idubnawăn măšan, təzjărăt-tăn-dd iket-năsăn, ăhaləs daɣ wa dăr-tărtăyăd ămăra-dăɣ, wăr tămsăxlălăm.»
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, hannăyăɣ a-s kăyy ya ănnăbi a tămoosăd!
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 Ibda abbatăn-nănăɣ aḍaɣ-wa-dăɣ a făll-ɣabbădăn Măssinăɣ măšan, kăwăneḍ-i n-kăl-Ălyăhud, tənnăm wăr t-illa ălɣibadăt n-Măssinăɣ ar dăɣ-Yărussălam.»
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Innʼ-as Ɣisa: «Tamăḍt, əfləs-ahi, ilkam ălwăqq d-wăr mad-tăɣbədăm Abba făll-aḍaɣ-wa-dăɣ wăla dăɣ-Yărussălam.
21 Jesus respondeu:
22 Kăwăneḍ, ɣabbădăm a wăr təssenăm măšan, năkkăneḍ nəssan ere wa nəɣabbăd ed, əlɣəllas, kăl-Ălyăhud a dd-ifăl.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Măšan, ilkam ăssaɣăt s-ənta-da-dăɣ nəha ămăra-dăɣ dăɣ-mad-ăɣbədăn imumənăn wi n-tidət Abba s-tidət dăɣ-ənniyătăn-năsăn făl-a-s, inaɣbadăn əjlaynen šund-win-dăɣ a has-əjraẓnen.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Măssinăɣ, Unfas, wăr-itətwənhəy, a-wen-dăɣ a făl ere t-iɣabbădăn, iɣbədet-t s-ənniyăt d-tidət.»
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ǝssanăɣ a-s Wa innəfrănăn s-itawănna Ălmasex, ilkam ad-dd-ass, afăl dd-osa, ad-hanăɣ-isəssiɣəd dăɣ-hărăt iket-net.»
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Innʼ-as Ɣisa: «Năkk-i-dăɣ ham-ămmiijrădăn a t-ămoosăn.»
26 Então Jesus disse:
27 Ămmiijrăd-as Ɣisa hărwa a-s dd-əqqălăn inəṭṭulab-net. Iqqăn a-wa s-ămmijrăd i-tamăḍt iɣăfawăn-năsăn măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr tăn-iha-i t-ăssistănăn d-a-wa dăɣ-s irha wăla a-wa făl dăr-s ădiwănnăt.
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Toyyă tamăḍt aɣăsis-net dihen-dăɣ, tăqqăl aɣrəm, tənnă i-ăddinăt:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 «Ǝyyăwăt, ənhəywăt ăhaləs hi-illăɣen a-wa s-kăla t-jeɣ iket-net, ămmuukkăn a-s ənta-i-dăɣ a-s Ălmasex.»
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Ǝzjărăn-dd kăl-aɣrəm, əkkăn-dd Ɣisa.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 A-s ităjj a-wen, salɣadăn inəṭṭulab ălɣalim-năsăn i-ad-ămmăklăw
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 măšan, innʼ-asăn: «Năkk, leɣ a əkšeɣ wăr təssenăm.»
32 Mas ele lhes disse:
33 Ad-tinmənnin: «Ajăn iwwăy-as-dd ăwadəm amənsi ḍara-năɣ?»
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Innʼ-asăn Ɣisa: «Amənsi-nin, iji n-erhet n-Wa hi-dd-ăšmašălăn, sətbətăɣ ămašal-net.
34 Jesus lhes declarou:
35 Wădden a jannem diha-dăɣ s-əkkoẓ orăn ad-ămalăyăn išəkraš? Ǝnneɣ-awăn: ənhəywăt, əḍkəlăt tiṭṭawen-năwăn, təkyədăm dăɣ-išəkraš, əŋŋan, wăr-ərhen ɣas ar amili.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Ăssaɣăt wa d-ijarrăw ănaxdim wa itiləyən išəkraš ălxaqq n-tide-net, ənta-da-dăɣ dăɣ-təssəba n-ad-isədəw allon-net i-tămudre ta tăɣlălăt, i-ad-imzəyyət ănaxdim-wa ăddomen d-wa itiləyən tedăwit
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 ed, oẓẓ wa innăn: ‹ăddomăt iyyăn, olăy wa iyyăḍăn›, innă tidət.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Năkk, ăssokăɣ-kăwăn illuy n-išəkraš dăɣ-wăn wăren irhʼ ăṣṣahăt, iyyăḍ a tăn-ixdămăn, tărbăxăm kăwăneḍ-dăɣ ăṣṣahăt-năsăn.»
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Omănăn kăl-Sămari n-aɣrəm-ənnin-dăɣ ăjjootnen s-Ɣisa dăɣ-təssəba n-tajuhe ta hasăn-təja tamăḍt a-s hasăn-tənna: «Illăɣăt-ahi a-wa s-kăla t-jeɣ iket-net.»
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 A-wen-dăɣ a făl osăn-dd Ɣisa ɣas, dălăn-t d-ad-ɣur-săn izzăɣ, ija ɣur-săn əssin išilan.
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 Ǝslăn-as ənta iman-net ămmijrăd ɣas, jăn wi săr-s omănnen əjut ojărăn wənnin.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Ǝnnăn wi săr-s omănnen i-tamăḍt: «Ămăra, ăbas săr-s noman dăɣ-təssəba n-a-wa hanăɣ-tənned, nəslʼ-as iman-nănăɣ, nomăn daɣ a-s ădduuttăt a-s ənta a-s Ămaɣlas n-ăddunya.»
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Ăssakăy Ɣisa əssin išilan-win-dăɣ dihen ɣas, ikkă teje ta n-Galila
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 ed, issan a-s: «Wăr t-illa ănnăbi ătiwăsămɣărăn dăɣ-ăkall-net.»
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Măšan, diha-dăɣ d-hin-iwwăḍ Galila, ad-t-ăsbărrăkăn kăl-ăkall ed, ənhăyăn dăɣ-săn i ăjjootnen dăɣ-wi ăssakăynen ămudd dăɣ-Yărussălam a-wa ija Ɣisa iket-net.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Iqqăl Ɣisa ḍarăt-a-wen tadăbayt ta n-Kăna hăt teje ta n-Galila dăɣ-ăsmăskăl aman, ijʼ-en aman n-lăɣnăb ăxxiimmărnen. A-s ităjj a-wen-dăɣ, ihʼ ăgg-əlxəkum iyyăn s-ărhin rure-s aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Islă a-s Ɣisa ifăl-dd Ălyăhudəyăt s-Galila ɣas, ikkʼ-e-hi-dd, ad-t-ilaqqăd i-ad-dd-itrur, izuzəy rure-s s-išwar t-ăba.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Innʼ-as Ɣisa: «Adiš kăwăneḍ a təkkăm wăr tənheyăm ijităn n-Măssinăɣ d-tikunen, wăr-e tamənăm s-Măssinăɣ.»
48 Então Jesus lhe disse:
49 Innʼ-as kăbtăn: «Ălɣalim, năglet šik iket-di d-wăr-ămmut alyaḍ-in.»
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝgləw, rure-k iddar.» Iflăs kăbtăn a-wa has-innă Ɣisa, iglă.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Ikka-dd ehăn-net hărwa a-s has-dd-əlkăḍăn inaxdimăn-net, ənnăn-as: «Rure-k, iddar.»
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Issəstăn-tăn d-ăssaɣăt wa-dăɣ ijrăw ălafu, ənnăn-as: «Ǝnḍəšel s-tezzar ad-t-toyyă tenăde.»
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Inhăy abba n-alyaḍ a-s ălwăqq-wen-dăɣ iman-net ad-has-innă Ɣisa: «Rure-k, iddar». Omăn ašăl-wen-dăɣ s-Ɣisa ənta hakd ejădăš-net iket-net.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Iji n-Măssinăɣ wa-dăɣ a-s wa s-əssin ija Ɣisa ḍarăt efel-net i-Ălyăhudəyăt s-Galila.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.