João 4
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Ilmăd Ɣisa a-s əslăn kăl-faris a-s ojărăn inəṭṭulab wi isălmaɣ ənta, uhən wi isălmaɣ Exya, a-wen-dăɣ a ăɣelăn.
1 Quando, pois, o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos do que João
2 Tidət a-s, Ɣisa ənta iman-net, wăr t-illa ere ăssilmăɣ, inəṭṭulab-net ɣas a salmaɣnen ăddinăt.
2 {ainda que Jesus mesmo não batizava, mas os seus discípulos}
3 Ifăl teje ta n-Ălyăhudəyăt, olăs tikawt n-ta n-Galila
3 deixou a Judéia, e foi outra vez para a Galiléia.
4 măšan, i-ad-ăj a-wen, ilzam-t ad-ijləy teje ta n-Sămari.
4 E era-lhe necessário passar por Samária.
5 Ăssookal har dd-iwwăḍ aɣrəm n-Sămari s-isəm-net Sišar, ikkă dihen anu wa ihăn ašəkrəš wa iɣăš ănnăbi Yaqub təzzar ikfʼ-e i-rure-s Yusəf, anu-en, iwăr-t isəm wa n-Yaqub.
5 Chegou, pois, a uma cidade de Samária, chamada Sicar, junto da herdade que Jacó dera a seu filho José;
6 Osă-dd anu ɣas, ăqqimă făll-emm-net i-ad-isunf a-wa-dăɣ has-ija aləḍḍeš n-asikəl. A-wen a itajjăn s-tarăhut.
6 achava-se ali o poço de Jacó. Jesus, pois, cansado da viagem, sentou-se assim junto do poço; era cerca da hora sexta.
7 Ăqqiima făll-emm n-anu-en-dăɣ a-s dd-tosa tu-Sămarit dd-təšrajăt, innʼ-as Ɣisa: «Tamăḍt, săswʼ-ahi-dd.»
7 Veio uma mulher de Samária tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 A-s ităjj a-wen-dăɣ, əkkan inəṭṭulab-net aɣrəm i-ad-dd-žənšən imənsiwăn əkšăn.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida.
9 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ma kăy-ăsihălăn kăyy-i n-ăgg-Ălyăhud, ad-dăɣ-i təttărăd aman năkk-i n-tu-Sămarit?» Ăzzăman-en, kăl-Ălyăhud d-kăl-Sămari, wăr-ănmănnăkăn.
9 Disse-lhe então a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, me pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana? {Porque os judeus não se comunicavam com os samaritanos.}
10 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝnnar təssanăd făll-isuf n-Măssinăɣ d-ere wa ham-ijănnen: ‹săswʼ-ahi-dd›; kămm a has-madăn-ănn: ‹săswʼ-ahi-dd›; ăkfʼ-im ənta, aman əddărnen.»
10 Respondeu-lhe Jesus: Se tivesses conhecido o dom de Deus e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe terias pedido e ele te haveria dado água viva.
11 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, anu-i, i šəjreen, kăyy daɣ wăr led ăja, ɣas, əndek əmmək wa s-mad-dd-təjrəwăd aman əddărnen wi s-jănned?
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que tirá-la, e o poço é fundo; donde, pois, tens essa água viva?
12 Ajăn tojărăd abba-nănăɣ ănnăbi Yaqub-i hanăɣ-ikfăn anu-i-dăɣ dăɣ-iswa ənta d-aratăn-net d-irəzzejăn-net?»
12 És tu, porventura, maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu o poço, do qual também ele mesmo bebeu, e os filhos, e o seu gado?.
13 Innʼ-as Ɣisa: «Ere iswăn aman n-anu-i-dăɣ, ad-aləs fad
13 Replicou-lhe Jesus: Todo o que beber desta água tornará a ter sede;
14 măšan, ere iswăn aman-wi t-mad-ăkfăɣ, wăr dăɣ-s ilkem fad ed, ad-dăɣ-s umasăn aman wi t-mad-ăkfăɣ, a dăɣ-has-dd-təffay tămudre ta tăɣlălăt.»
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der se fará nele uma fonte de água que jorre para a vida eterna.
15 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, săswʼ-ahi dăɣ-aman-win-dăɣ i-ad-ăbas tifadăɣ, əbḍəwăɣ s-iyyăt d-ašăroj n-anu-i-dăɣ.»
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que não mais tenha sede, nem venha aqui tirá-la.
16 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝgləw, idaw-dd d-ăhaləs-năm, tăqqəlăd-ahi-dd.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Tənnʼ-as tamăḍt: «Wăr-ădobănăɣ.» Innʼ-as Ɣisa: «Tənned tidət a-s wăr tădobănăd
17 Respondeu a mulher: Não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Disseste bem: Não tenho marido;
18 făl-a-s, jed səmmos idubnawăn măšan, təzjărăt-tăn-dd iket-năsăn, ăhaləs daɣ wa dăr-tărtăyăd ămăra-dăɣ, wăr tămsăxlălăm.»
18 porque cinco maridos tiveste, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, hannăyăɣ a-s kăyy ya ănnăbi a tămoosăd!
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, vejo que és profeta.
20 Ibda abbatăn-nănăɣ aḍaɣ-wa-dăɣ a făll-ɣabbădăn Măssinăɣ măšan, kăwăneḍ-i n-kăl-Ălyăhud, tənnăm wăr t-illa ălɣibadăt n-Măssinăɣ ar dăɣ-Yărussălam.»
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Innʼ-as Ɣisa: «Tamăḍt, əfləs-ahi, ilkam ălwăqq d-wăr mad-tăɣbədăm Abba făll-aḍaɣ-wa-dăɣ wăla dăɣ-Yărussălam.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Kăwăneḍ, ɣabbădăm a wăr təssenăm măšan, năkkăneḍ nəssan ere wa nəɣabbăd ed, əlɣəllas, kăl-Ălyăhud a dd-ifăl.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos; porque a salvação vem dos judeus.
23 Măšan, ilkam ăssaɣăt s-ənta-da-dăɣ nəha ămăra-dăɣ dăɣ-mad-ăɣbədăn imumənăn wi n-tidət Abba s-tidət dăɣ-ənniyătăn-năsăn făl-a-s, inaɣbadăn əjlaynen šund-win-dăɣ a has-əjraẓnen.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque o Pai procura a tais que assim o adorem.
24 Măssinăɣ, Unfas, wăr-itətwənhəy, a-wen-dăɣ a făl ere t-iɣabbădăn, iɣbədet-t s-ənniyăt d-tidət.»
24 Deus é Espírito, e é necessário que os que o adoram o adorem em espírito e em verdade.
25 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ǝssanăɣ a-s Wa innəfrănăn s-itawănna Ălmasex, ilkam ad-dd-ass, afăl dd-osa, ad-hanăɣ-isəssiɣəd dăɣ-hărăt iket-net.»
25 Replicou-lhe a mulher: Eu sei que vem o Messias {que se chama o Cristo}; quando ele vier há de nos anunciar todas as coisas.
26 Innʼ-as Ɣisa: «Năkk-i-dăɣ ham-ămmiijrădăn a t-ămoosăn.»
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Ămmiijrăd-as Ɣisa hărwa a-s dd-əqqălăn inəṭṭulab-net. Iqqăn a-wa s-ămmijrăd i-tamăḍt iɣăfawăn-năsăn măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr tăn-iha-i t-ăssistănăn d-a-wa dăɣ-s irha wăla a-wa făl dăr-s ădiwănnăt.
27 E nisto vieram os seus discípulos, e se admiravam de que estivesse falando com uma mulher; todavia nenhum lhe perguntou: Que é que procuras? ou: Por que falas com ela?
28 Toyyă tamăḍt aɣăsis-net dihen-dăɣ, tăqqăl aɣrəm, tənnă i-ăddinăt:
28 Deixou, pois, a mulher o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 «Ǝyyăwăt, ənhəywăt ăhaləs hi-illăɣen a-wa s-kăla t-jeɣ iket-net, ămmuukkăn a-s ənta-i-dăɣ a-s Ălmasex.»
29 Vinde, vede um homem que me disse tudo quanto eu tenho feito; será este, porventura, o Cristo?
30 Ǝzjărăn-dd kăl-aɣrəm, əkkăn-dd Ɣisa.
30 Saíram, pois, da cidade e vinham ter com ele.
31 A-s ităjj a-wen, salɣadăn inəṭṭulab ălɣalim-năsăn i-ad-ămmăklăw
31 Entrementes os seus discípulos lhe rogavam, dizendo: Rabi, come.
32 măšan, innʼ-asăn: «Năkk, leɣ a əkšeɣ wăr təssenăm.»
32 Ele, porém, respondeu: Uma comida tenho para comer que vós não conheceis.
33 Ad-tinmənnin: «Ajăn iwwăy-as-dd ăwadəm amənsi ḍara-năɣ?»
33 Então os discípulos diziam uns aos outros: Acaso alguém lhe trouxe de comer?
34 Innʼ-asăn Ɣisa: «Amənsi-nin, iji n-erhet n-Wa hi-dd-ăšmašălăn, sətbətăɣ ămašal-net.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Wădden a jannem diha-dăɣ s-əkkoẓ orăn ad-ămalăyăn išəkraš? Ǝnneɣ-awăn: ənhəywăt, əḍkəlăt tiṭṭawen-năwăn, təkyədăm dăɣ-išəkraš, əŋŋan, wăr-ərhen ɣas ar amili.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses até que venha a ceifa? Ora, eu vos digo: levantai os vossos olhos, e vede os campos, que já estão brancos para a ceifa.
36 Ăssaɣăt wa d-ijarrăw ănaxdim wa itiləyən išəkraš ălxaqq n-tide-net, ənta-da-dăɣ dăɣ-təssəba n-ad-isədəw allon-net i-tămudre ta tăɣlălăt, i-ad-imzəyyət ănaxdim-wa ăddomen d-wa itiləyən tedăwit
36 Quem ceifa já está recebendo recompensa e ajuntando fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa juntamente se regozijem.
37 ed, oẓẓ wa innăn: ‹ăddomăt iyyăn, olăy wa iyyăḍăn›, innă tidət.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro o que ceifa.
38 Năkk, ăssokăɣ-kăwăn illuy n-išəkraš dăɣ-wăn wăren irhʼ ăṣṣahăt, iyyăḍ a tăn-ixdămăn, tărbăxăm kăwăneḍ-dăɣ ăṣṣahăt-năsăn.»
38 Eu vos enviei a ceifar onde não trabalhaste; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Omănăn kăl-Sămari n-aɣrəm-ənnin-dăɣ ăjjootnen s-Ɣisa dăɣ-təssəba n-tajuhe ta hasăn-təja tamăḍt a-s hasăn-tənna: «Illăɣăt-ahi a-wa s-kăla t-jeɣ iket-net.»
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificava: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 A-wen-dăɣ a făl osăn-dd Ɣisa ɣas, dălăn-t d-ad-ɣur-săn izzăɣ, ija ɣur-săn əssin išilan.
40 Indo, pois, ter com ele os samaritanos, rogaram-lhe que ficasse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ǝslăn-as ənta iman-net ămmijrăd ɣas, jăn wi săr-s omănnen əjut ojărăn wənnin.
41 E muitos mais creram por causa da palavra dele;
42 Ǝnnăn wi săr-s omănnen i-tamăḍt: «Ămăra, ăbas săr-s noman dăɣ-təssəba n-a-wa hanăɣ-tənned, nəslʼ-as iman-nănăɣ, nomăn daɣ a-s ădduuttăt a-s ənta a-s Ămaɣlas n-ăddunya.»
42 e diziam à mulher: Já não é pela tua palavra que nós cremos; pois agora nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Ăssakăy Ɣisa əssin išilan-win-dăɣ dihen ɣas, ikkă teje ta n-Galila
43 Passados os dois dias partiu dali para a Galiléia.
44 ed, issan a-s: «Wăr t-illa ănnăbi ătiwăsămɣărăn dăɣ-ăkall-net.»
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não recebe honra na sua própria pátria.
45 Măšan, diha-dăɣ d-hin-iwwăḍ Galila, ad-t-ăsbărrăkăn kăl-ăkall ed, ənhăyăn dăɣ-săn i ăjjootnen dăɣ-wi ăssakăynen ămudd dăɣ-Yărussălam a-wa ija Ɣisa iket-net.
45 Assim, pois, que chegou à Galiléia, os galileus o receberam, porque tinham visto todas as coisas que fizera em Jerusalém na ocasião da festa; pois também eles tinham ido à festa.
46 Iqqăl Ɣisa ḍarăt-a-wen tadăbayt ta n-Kăna hăt teje ta n-Galila dăɣ-ăsmăskăl aman, ijʼ-en aman n-lăɣnăb ăxxiimmărnen. A-s ităjj a-wen-dăɣ, ihʼ ăgg-əlxəkum iyyăn s-ărhin rure-s aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
46 Foi, então, outra vez a Caná da Galiléia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Islă a-s Ɣisa ifăl-dd Ălyăhudəyăt s-Galila ɣas, ikkʼ-e-hi-dd, ad-t-ilaqqăd i-ad-dd-itrur, izuzəy rure-s s-išwar t-ăba.
47 Quando ele soube que Jesus tinha vindo da Judéia para a Galiléia, foi ter com ele, e lhe rogou que descesse e lhe curasse o filho; pois estava à morte.
48 Innʼ-as Ɣisa: «Adiš kăwăneḍ a təkkăm wăr tənheyăm ijităn n-Măssinăɣ d-tikunen, wăr-e tamənăm s-Măssinăɣ.»
48 Então Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e prodígios, de modo algum crereis.
49 Innʼ-as kăbtăn: «Ălɣalim, năglet šik iket-di d-wăr-ămmut alyaḍ-in.»
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce antes que meu filho morra.
50 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝgləw, rure-k iddar.» Iflăs kăbtăn a-wa has-innă Ɣisa, iglă.
50 Respondeu-lhe Jesus: Vai, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe dissera, e partiu.
51 Ikka-dd ehăn-net hărwa a-s has-dd-əlkăḍăn inaxdimăn-net, ənnăn-as: «Rure-k, iddar.»
51 Quando ele já ia descendo, saíram-lhe ao encontro os seus servos, e lhe disseram que seu filho vivia.
52 Issəstăn-tăn d-ăssaɣăt wa-dăɣ ijrăw ălafu, ənnăn-as: «Ǝnḍəšel s-tezzar ad-t-toyyă tenăde.»
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora começara a melhorar; ao que lhe disseram: Ontem à hora sétima a febre o deixou.
53 Inhăy abba n-alyaḍ a-s ălwăqq-wen-dăɣ iman-net ad-has-innă Ɣisa: «Rure-k, iddar». Omăn ašăl-wen-dăɣ s-Ɣisa ənta hakd ejădăš-net iket-net.
53 Reconheceu, pois, o pai ser aquela hora a mesma em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Iji n-Măssinăɣ wa-dăɣ a-s wa s-əssin ija Ɣisa ḍarăt efel-net i-Ălyăhudəyăt s-Galila.
54 Foi esta a segunda vez que Jesus, ao voltar da Judéia para a Galiléia, ali operou sinal.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.