João 4
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARA
1 Ilmăd Ɣisa a-s əslăn kăl-faris a-s ojărăn inəṭṭulab wi isălmaɣ ənta, uhən wi isălmaɣ Exya, a-wen-dăɣ a ăɣelăn.
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 Tidət a-s, Ɣisa ənta iman-net, wăr t-illa ere ăssilmăɣ, inəṭṭulab-net ɣas a salmaɣnen ăddinăt.
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Ifăl teje ta n-Ălyăhudəyăt, olăs tikawt n-ta n-Galila
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 măšan, i-ad-ăj a-wen, ilzam-t ad-ijləy teje ta n-Sămari.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Ăssookal har dd-iwwăḍ aɣrəm n-Sămari s-isəm-net Sišar, ikkă dihen anu wa ihăn ašəkrəš wa iɣăš ănnăbi Yaqub təzzar ikfʼ-e i-rure-s Yusəf, anu-en, iwăr-t isəm wa n-Yaqub.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Osă-dd anu ɣas, ăqqimă făll-emm-net i-ad-isunf a-wa-dăɣ has-ija aləḍḍeš n-asikəl. A-wen a itajjăn s-tarăhut.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 Ăqqiima făll-emm n-anu-en-dăɣ a-s dd-tosa tu-Sămarit dd-təšrajăt, innʼ-as Ɣisa: «Tamăḍt, săswʼ-ahi-dd.»
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 A-s ităjj a-wen-dăɣ, əkkan inəṭṭulab-net aɣrəm i-ad-dd-žənšən imənsiwăn əkšăn.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ma kăy-ăsihălăn kăyy-i n-ăgg-Ălyăhud, ad-dăɣ-i təttărăd aman năkk-i n-tu-Sămarit?» Ăzzăman-en, kăl-Ălyăhud d-kăl-Sămari, wăr-ănmănnăkăn.
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝnnar təssanăd făll-isuf n-Măssinăɣ d-ere wa ham-ijănnen: ‹săswʼ-ahi-dd›; kămm a has-madăn-ănn: ‹săswʼ-ahi-dd›; ăkfʼ-im ənta, aman əddărnen.»
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, anu-i, i šəjreen, kăyy daɣ wăr led ăja, ɣas, əndek əmmək wa s-mad-dd-təjrəwăd aman əddărnen wi s-jănned?
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ajăn tojărăd abba-nănăɣ ănnăbi Yaqub-i hanăɣ-ikfăn anu-i-dăɣ dăɣ-iswa ənta d-aratăn-net d-irəzzejăn-net?»
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Innʼ-as Ɣisa: «Ere iswăn aman n-anu-i-dăɣ, ad-aləs fad
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 măšan, ere iswăn aman-wi t-mad-ăkfăɣ, wăr dăɣ-s ilkem fad ed, ad-dăɣ-s umasăn aman wi t-mad-ăkfăɣ, a dăɣ-has-dd-təffay tămudre ta tăɣlălăt.»
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, săswʼ-ahi dăɣ-aman-win-dăɣ i-ad-ăbas tifadăɣ, əbḍəwăɣ s-iyyăt d-ašăroj n-anu-i-dăɣ.»
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝgləw, idaw-dd d-ăhaləs-năm, tăqqəlăd-ahi-dd.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Tənnʼ-as tamăḍt: «Wăr-ădobănăɣ.» Innʼ-as Ɣisa: «Tənned tidət a-s wăr tădobănăd
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 făl-a-s, jed səmmos idubnawăn măšan, təzjărăt-tăn-dd iket-năsăn, ăhaləs daɣ wa dăr-tărtăyăd ămăra-dăɣ, wăr tămsăxlălăm.»
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ălɣalim, hannăyăɣ a-s kăyy ya ănnăbi a tămoosăd!
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Ibda abbatăn-nănăɣ aḍaɣ-wa-dăɣ a făll-ɣabbădăn Măssinăɣ măšan, kăwăneḍ-i n-kăl-Ălyăhud, tənnăm wăr t-illa ălɣibadăt n-Măssinăɣ ar dăɣ-Yărussălam.»
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Innʼ-as Ɣisa: «Tamăḍt, əfləs-ahi, ilkam ălwăqq d-wăr mad-tăɣbədăm Abba făll-aḍaɣ-wa-dăɣ wăla dăɣ-Yărussălam.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Kăwăneḍ, ɣabbădăm a wăr təssenăm măšan, năkkăneḍ nəssan ere wa nəɣabbăd ed, əlɣəllas, kăl-Ălyăhud a dd-ifăl.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Măšan, ilkam ăssaɣăt s-ənta-da-dăɣ nəha ămăra-dăɣ dăɣ-mad-ăɣbədăn imumənăn wi n-tidət Abba s-tidət dăɣ-ənniyătăn-năsăn făl-a-s, inaɣbadăn əjlaynen šund-win-dăɣ a has-əjraẓnen.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Măssinăɣ, Unfas, wăr-itətwənhəy, a-wen-dăɣ a făl ere t-iɣabbădăn, iɣbədet-t s-ənniyăt d-tidət.»
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Tənnʼ-as tamăḍt: «Ǝssanăɣ a-s Wa innəfrănăn s-itawănna Ălmasex, ilkam ad-dd-ass, afăl dd-osa, ad-hanăɣ-isəssiɣəd dăɣ-hărăt iket-net.»
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Innʼ-as Ɣisa: «Năkk-i-dăɣ ham-ămmiijrădăn a t-ămoosăn.»
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Ămmiijrăd-as Ɣisa hărwa a-s dd-əqqălăn inəṭṭulab-net. Iqqăn a-wa s-ămmijrăd i-tamăḍt iɣăfawăn-năsăn măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr tăn-iha-i t-ăssistănăn d-a-wa dăɣ-s irha wăla a-wa făl dăr-s ădiwănnăt.
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Toyyă tamăḍt aɣăsis-net dihen-dăɣ, tăqqăl aɣrəm, tənnă i-ăddinăt:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 «Ǝyyăwăt, ənhəywăt ăhaləs hi-illăɣen a-wa s-kăla t-jeɣ iket-net, ămmuukkăn a-s ənta-i-dăɣ a-s Ălmasex.»
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Ǝzjărăn-dd kăl-aɣrəm, əkkăn-dd Ɣisa.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 A-s ităjj a-wen, salɣadăn inəṭṭulab ălɣalim-năsăn i-ad-ămmăklăw
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 măšan, innʼ-asăn: «Năkk, leɣ a əkšeɣ wăr təssenăm.»
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Ad-tinmənnin: «Ajăn iwwăy-as-dd ăwadəm amənsi ḍara-năɣ?»
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Innʼ-asăn Ɣisa: «Amənsi-nin, iji n-erhet n-Wa hi-dd-ăšmašălăn, sətbətăɣ ămašal-net.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Wădden a jannem diha-dăɣ s-əkkoẓ orăn ad-ămalăyăn išəkraš? Ǝnneɣ-awăn: ənhəywăt, əḍkəlăt tiṭṭawen-năwăn, təkyədăm dăɣ-išəkraš, əŋŋan, wăr-ərhen ɣas ar amili.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Ăssaɣăt wa d-ijarrăw ănaxdim wa itiləyən išəkraš ălxaqq n-tide-net, ənta-da-dăɣ dăɣ-təssəba n-ad-isədəw allon-net i-tămudre ta tăɣlălăt, i-ad-imzəyyət ănaxdim-wa ăddomen d-wa itiləyən tedăwit
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 ed, oẓẓ wa innăn: ‹ăddomăt iyyăn, olăy wa iyyăḍăn›, innă tidət.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Năkk, ăssokăɣ-kăwăn illuy n-išəkraš dăɣ-wăn wăren irhʼ ăṣṣahăt, iyyăḍ a tăn-ixdămăn, tărbăxăm kăwăneḍ-dăɣ ăṣṣahăt-năsăn.»
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Omănăn kăl-Sămari n-aɣrəm-ənnin-dăɣ ăjjootnen s-Ɣisa dăɣ-təssəba n-tajuhe ta hasăn-təja tamăḍt a-s hasăn-tənna: «Illăɣăt-ahi a-wa s-kăla t-jeɣ iket-net.»
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 A-wen-dăɣ a făl osăn-dd Ɣisa ɣas, dălăn-t d-ad-ɣur-săn izzăɣ, ija ɣur-săn əssin išilan.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ǝslăn-as ənta iman-net ămmijrăd ɣas, jăn wi săr-s omănnen əjut ojărăn wənnin.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Ǝnnăn wi săr-s omănnen i-tamăḍt: «Ămăra, ăbas săr-s noman dăɣ-təssəba n-a-wa hanăɣ-tənned, nəslʼ-as iman-nănăɣ, nomăn daɣ a-s ădduuttăt a-s ənta a-s Ămaɣlas n-ăddunya.»
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Ăssakăy Ɣisa əssin išilan-win-dăɣ dihen ɣas, ikkă teje ta n-Galila
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 ed, issan a-s: «Wăr t-illa ănnăbi ătiwăsămɣărăn dăɣ-ăkall-net.»
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Măšan, diha-dăɣ d-hin-iwwăḍ Galila, ad-t-ăsbărrăkăn kăl-ăkall ed, ənhăyăn dăɣ-săn i ăjjootnen dăɣ-wi ăssakăynen ămudd dăɣ-Yărussălam a-wa ija Ɣisa iket-net.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Iqqăl Ɣisa ḍarăt-a-wen tadăbayt ta n-Kăna hăt teje ta n-Galila dăɣ-ăsmăskăl aman, ijʼ-en aman n-lăɣnăb ăxxiimmărnen. A-s ităjj a-wen-dăɣ, ihʼ ăgg-əlxəkum iyyăn s-ărhin rure-s aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Islă a-s Ɣisa ifăl-dd Ălyăhudəyăt s-Galila ɣas, ikkʼ-e-hi-dd, ad-t-ilaqqăd i-ad-dd-itrur, izuzəy rure-s s-išwar t-ăba.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Innʼ-as Ɣisa: «Adiš kăwăneḍ a təkkăm wăr tənheyăm ijităn n-Măssinăɣ d-tikunen, wăr-e tamənăm s-Măssinăɣ.»
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Innʼ-as kăbtăn: «Ălɣalim, năglet šik iket-di d-wăr-ămmut alyaḍ-in.»
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝgləw, rure-k iddar.» Iflăs kăbtăn a-wa has-innă Ɣisa, iglă.
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Ikka-dd ehăn-net hărwa a-s has-dd-əlkăḍăn inaxdimăn-net, ənnăn-as: «Rure-k, iddar.»
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Issəstăn-tăn d-ăssaɣăt wa-dăɣ ijrăw ălafu, ənnăn-as: «Ǝnḍəšel s-tezzar ad-t-toyyă tenăde.»
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Inhăy abba n-alyaḍ a-s ălwăqq-wen-dăɣ iman-net ad-has-innă Ɣisa: «Rure-k, iddar». Omăn ašăl-wen-dăɣ s-Ɣisa ənta hakd ejădăš-net iket-net.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Iji n-Măssinăɣ wa-dăɣ a-s wa s-əssin ija Ɣisa ḍarăt efel-net i-Ălyăhudəyăt s-Galila.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.