João 11
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Ăzzăman-wen-dăɣ ad-ărhin Lazar wa n-taɣrəmt ta n-Bitanya n-ăŋŋa-s n-Marta d-Măryăma
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele morava em Betânia com suas irmãs, Maria e Marta.
2 ta s-kăla təssənɣăl aḍutăn făll-iḍarăn n-Ɣisa təzzar, ad-tăn-timəs s-tišəkkaḍ-net. Ǝnta-i-dăɣ a-s ămăra, ărhiin ăŋŋa-s, Lazar.
2 Foi Maria, a irmã de Lázaro, que mais tarde derramou perfume caro nos pés do Senhor e os enxugou com os cabelos.
3 Ărhin ɣas, ăssawăynăt šătma-s ămašal s-Ɣisa, ənnănăt-as: «Ălɣalim, ăss-dd, emărh-năk Lazar ărhiin.»
3 As duas irmãs enviaram um recado a Jesus, dizendo: “Senhor, seu amigo querido está muito doente”.
4 Iwwăḍ-dd ămašal Ɣisa ɣas, innă: «Turhənna ta tărmăsăt Lazar, wădden ənta a t-madăt-tawəy s-ălaxărăt, turhənna-net ta-dăɣ a madăt-tumas əssəbab făl ătwăsămɣăr Măssinăɣ, itwəsəmɣăr daɣ Rure-s.»
4 Quando Jesus ouviu isso, disse: “A doença de Lázaro não acabará em morte. Ela aconteceu para a glória de Deus, para que o Filho de Deus receba glória por meio dela”.
5 Tărha ta ija Ɣisa i-Lazar, ənta daɣ a ija i-Marta d-wălătma-s Măryăma.
5 Jesus amava Marta, Maria e Lázaro.
6 Ǝjjăšăn isălan n-turhənna n-Lazar Ɣisa măšan, ăssakăy dăɣ-edăgg-ənnin-dăɣ əssin išilan təzzar,
6 Ouvindo, portanto, que Lázaro estava doente, ficou mais dois dias onde estava.
7 innă i-inəṭṭulab-net: «Ăqqəlăt-anăɣ Ălyăhudəyăt.»
7 Depois, disse a seus discípulos: “Vamos voltar para a Judeia”.
8 Ǝnnăn-as inəṭṭulab-net: «Ălɣalim, ajăn wădden a ăynayăn tattărăn kăl-Ălyăhud, ad-kăy-əkfən sămmăjori n-tihun dăɣ-teje-ten-dăɣ, ɣas ma dăɣ-s tăqqalăd?»
8 Os discípulos se opuseram, dizendo: “Rabi, apenas alguns dias atrás o povo da Judeia tentou apedrejá-lo. Ainda assim, o senhor vai voltar para lá?”.
9 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ajăn wădden măraw ăssaɣătăn d-əssin a hanen ašăl? Ere irjašăn hărwa ijă ašăl, wăr mad-ăjjărtăqqəl făl-a-s ihannăy data-s
9 Jesus respondeu: “Há doze horas de claridade todos os dias. Durante o dia, as pessoas podem andar com segurança. Conseguem enxergar, pois têm a luz deste mundo.
10 măšan, ăwadəm irjašăn s-ehăḍ, ad-ăjjărtăqqăl ed irjaš dăɣ-tihay.»
10 À noite, porém, correm o risco de tropeçar, pois não há luz”.
11 Ija Ɣisa măjrăd-wen-dăɣ ɣas, innʼ-asăn: «Emărh-nănăɣ Lazar, iṭṭas măšan, əgleɣ i-ad-t-dd-sənkărăɣ.»
11 E acrescentou: “Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas agora vou despertá-lo”.
12 Ǝnnăn-as inəṭṭulab-net: «Ălɣalim, adiš kunta eḍəs ɣas a ija, illʼ-e ăṭṭăma n-ad-izzəy.»
12 Os discípulos disseram: “Senhor, se ele dorme é porque logo vai melhorar!”.
13 Măjrăd wa hasăn-ija, ijʼ-asăn-t i-ad-tăn-isəlməd a-s Lazar ăba-t măšan, əbdadăn ənniyătăn-năsăn făll-eḍəs wa n-ere ilɣad eḍəs.
13 Pensavam que Jesus falava apenas do repouso do sono, mas ele se referia à morte de Lázaro.
14 Ijʼ-asăn Ɣisa ḍarăt-a-wen măjrăd s-ăddooben afăham-net, innʼ-asăn: «Ǝlmədăt a-s Lazar ya ăba-t, măšan,
14 Então ele disse claramente: “Lázaro está morto.
15 ăddiweɣ dăɣ-təssəba-năwăn ed a-s ărhin, wăr ɣur-s t-əlleɣ, ătiwatăs a-wen i-ad-săr-i tamənăm; ămăra, ənkărăt, ăkkăt-anăɣ-t.»
15 E, por causa de vocês, eu me alegro por não ter estado lá, pois agora vocês vão crer de fato. Venham, vamos até ele”.
16 Iggăd-dd Tomi wa s-itawănna Didim, a-wen ălmăɣna-net: ekne, innă i-inəṭṭulab wi iyyăḍnen: «Ăglăt-anăɣ năkkăneḍ-dăɣ i-ad-nahăr d-ălɣalim-nănăɣ tamăttant.»
16 Tomé, apelidado de Gêmeo, disse aos outros discípulos: “Vamos até lá também para morrer com Jesus”.
17 A-s hin-osa Ɣisa Bitanya, ila Lazar əkkoẓ išilan dăɣ-aẓəkka.
17 Quando Jesus chegou a Betânia, disseram-lhe que Lázaro estava no túmulo havia quatro dias.
18 Bitanya-i dăɣ-t-ăba, wăr jere-s t-illa d-Yărussălam ar kăraḍ kelumetărăn.
18 Betânia ficava a cerca de três quilômetros de Jerusalém,
19 Ăba Lazar ɣas, osăn-dd kăl-Ălyăhud ăjjootnen Marta d-Măryăma, ad-sasmaḍăn ulhawăn-năsnăt.
19 e muitos moradores da região tinham vindo consolar Marta e Maria pela perda do irmão.
20 Təsla Marta a-s imal-dd Ɣisa ɣas, təlkăḍ-as, a-s ija a-wen Măryăma ənta, tăqqima-hin ɣur-ehăn.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi ao seu encontro. Maria, porém, ficou em casa.
21 Tămmoqqăs d-Ɣisa ɣas, tənnʼ-as: «Ălɣalim, əssanăɣ a-s ənnăr təlled diha-dăɣ, wăr-itiba ăŋŋa-ɣ.
21 Marta disse a Jesus: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Măšan hakd a-wen-dăɣ, əssanăɣ a-s kăyy a təttărăd, dăɣ-Măssinăɣ-dăɣ, ad-hak-t-ăkf.»
22 Mas sei que, mesmo agora, Deus lhe dará tudo que pedir”.
23 Innʼ-as Ɣisa: «Ăŋŋa-m a dd-inkăr dăɣ-tamăttant.»
23 Jesus lhe disse: “Seu irmão vai ressuscitar”.
24 Tənnʼ-as Marta: «Ǝssanăɣ lab s-ad-dd-inkăr dăɣ-tamăttant ašăl wa ilkămăn.»
24 “Sim”, respondeu Marta. “Ele vai ressuscitar quando todos ressuscitarem, no último dia.”
25 Innʼ-as Ɣisa: «Năkk a-s Wa dd-isănkarăn dăɣ-tamăttant, năkk a ihakkăn tămudre, ere săr-i omănăn-dăɣ, ad-iddar hărkuk kud-dăɣ ămmut,
25 Então Jesus disse: “Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim viverá, mesmo depois de morrer.
26 ere iddarăn daɣ har săr-i omăn, wăr dăɣ-s təlkem tamăttant făw. Ak kămm Marta, təflasăd a-wen meɣ?»
26 Quem vive e crê em mim jamais morrerá. Você crê nisso, Marta?”.
27 Tənnʼ-as Marta: «Ǝyya Ălɣalim, omanăɣ a-s kăyy a-s Ălmasex wa n-Rure-s n-Măssinăɣ s-ătwănna ilkam ad-dd-ass ăddunya.»
27 “Sim, Senhor”, respondeu ela. “Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus, aquele que veio ao mundo da parte de Deus.”
28 Təja Marta măjrăd-wen-dăɣ ɣas, təglă, təkkăs-dd wălătma-s s-takše, tənnʼ-as: «Ălɣalim ya, osă-dd, innʼ-am ad-t-in-tasəd.»
28 Em seguida, voltou para casa. Chamou Maria à parte e disse: “O Mestre está aqui e quer ver você”.
29 Təsla Măryăma i-a-wen ɣas, təggăd ăssaɣăt-wen-dăɣ, təkkă Ɣisa.
29 Maria se levantou de imediato e foi até ele.
30 A-s ităjj a-wen-dăɣ, wăr dd-ijješ Ɣisa aɣrəm hărwa, ihʼ edăgg-wənnin-dăɣ dăɣ-dăr-s tămmoqqăs Marta,
30 Jesus tinha ficado fora do povoado, no lugar onde Marta havia se encontrado com ele.
31 əllan-t daɣ imănokalăn n-kăl-Ălyăhud iyyăḍ ɣur-Măryăma dăɣ-ehăn, sasmaḍăn ulh-net. Ǝnhăyăn-tăt a-s təbdăd šik, təzjăr ɣas, əlkămăn-as ed ija ɣur-săn a-s Lazar a təkka i-ad-tălh făll-aẓəkka-net.
31 Quando as pessoas que estavam na casa viram Maria sair apressadamente, imaginaram que ela ia ao túmulo de Lázaro chorar e a seguiram.
32 Tăwwăḍ-in Măryăma diha t-illa Ɣisa, tənhăy-t ɣas, tărkăɣ-as, tənnʼ-as: «Emăli, əssanăɣ a-s ənnăr təlled diha-dăɣ, wăr-itiba ăŋŋa-ɣ.»
32 Assim que chegou ao lugar onde Jesus estava e o viu, caiu a seus pés e disse: “Se o Senhor estivesse aqui, meu irmão não teria morrido”.
33 Inhăy-tăt Ɣisa hall ənta d-wi dăr-s ăddewnen, ɣas, ăsnin, əkmăn-t iman-net,
33 Quando Jesus viu Maria chorar, e o povo também, sentiu profunda indignação e grande angústia.
34 innʼ-asăn: «Săknăt-ahi aẓəkka wa dăɣ-jăm Lazar.» Ǝnnăn-as: «Ǝyyăw, ənhəy-t.» Inhăy-t ɣas,
34 “Onde vocês o colocaram?”, perguntou. Eles responderam: “Senhor, venha e veja”.
35 ilhă Ɣisa.
35 Jesus chorou.
36 Ǝnnăn iyyăḍ dăɣ-imănokalăn n-kăl-Ălyăhud: «Təmɣăre n-tărha ijʼ-et i-Lazar»,
36 As pessoas que estavam por perto disseram: “Vejam como ele o amava!”.
37 ənnăn wi iyyăḍnen: «Ǝnta-i orăn tiṭṭawen n-emədderɣəl, indăr-as ad-igdəl i-Lazar tamăttant?»
37 Outros, porém, disseram: “Este homem curou um cego. Não poderia ter impedido que Lázaro morresse?”.
38 Olăsăn-t iman-net təkma, iglă ḍarăt-a-wen, ikkʼ aẓəkka wa iha Lazar iɣăšăn dăɣ-esăwăl, ihar s-tăhunt măqqoorăt.
38 Jesus, sentindo-se novamente indignado, chegou ao túmulo, uma gruta com uma pedra fechando a entrada.
39 Osă-dd Ɣisa aẓəkka ɣas, innă i-ăddinăt: «Ǝkkəsăt-in tăhunt ta hărăt aẓəkka.» Təggăd-dd Marta ta n-wălăt ma-s n-enəmmettən ăssaɣăt-wen, tənna i-Ɣisa: «Ălɣalim, Lazar ya ăru d-irkăh, ašăl-net wa s-əkkoẓ a-wa ihʼ aẓəkka.»
39 “Rolem a pedra para o lado”, ordenou. “Senhor, ele está morto há quatro dias”, disse Marta, a irmã do falecido. “O mau cheiro será terrível.”
40 Innʼ-as Ɣisa: «Ajăn wădden Marta ăru d-ham-ənneɣ a-s afăl săr-i tomănăd, ad-tənhəyăd tărna n-Măssinăɣ?»
40 Jesus respondeu: “Eu não lhe disse que, se você cresse, veria a glória de Deus?”.
41 Ǝkkăsăn-in ăddinăt tăhunt făll-emm n-aẓəkka ɣas, ăjoẓăy Ɣisa išənnawăn, innă: «Abba, ămmoyăɣ-ak aɣăbal wa jed a-wa dăɣ-k əttărăɣ,
41 Então rolaram a pedra para o lado. Jesus olhou para o céu e disse: “Pai, eu te agradeço porque me ouviste.
42 əssanăɣ daɣ a-s ɣabbălăd tittar-in hărkuk măšan, ămmijrădăɣ-ak ămăra dăɣ-təssəba n-ălžămaɣăt-wa-dăɣ ibdădăn, dăɣ-təssəba n-ad-amənăn ăddinăt a-s kăyy a hi-dd-ăšmašălăn.»
42 Tu sempre me ouves, mas eu disse isso por causa de todas as pessoas que estão aqui, para que elas creiam que tu me enviaste”.
43 Innă Ɣisa a-wen ɣas, iḍkăl emăsli-net, innă: «Lazar, əzjăr-dd!»
43 Então Jesus gritou: “Lázaro, venha para fora!”.
44 Izjăr-dd Lazar aẓəkka, ăqqanăn ifassăn-net d-iḍarăn-net s-isəssora, ilsă ekăršăy idəm-net. Innʼ-asăn Ɣisa ălwăqq-wen: «Arăt-t, təbḍəwăm-t d-ikăršăyăn-wi-dăɣ ittăl, təyyəm-t ad-igləw.»
44 E o morto saiu, com as mãos e os pés presos com faixas e o rosto envolto num pano. Jesus disse: “Desamarrem as faixas e deixem-no ir!”.
45 Osăn-dd kăl-Ălyăhud ăjjootnen, ənhăyăn a-wa ija Ɣisa ɣur-Măryăma ɣas, omănăn săr-s
45 Muitos dos judeus que estavam com Maria creram em Jesus quando viram isso.
46 măšan, əglăn iyyăḍ dăɣ-săn, osăn kăl-faris, əllăɣen-asăn a-wa ija Ɣisa.
46 Alguns, no entanto, foram aos fariseus e contaram o que Jesus tinha feito.
47 Ǝžžəmmăɣăn-dd imănokalăn n-kăl-tikutawen d-kăl-faris d-ălžămaɣăt wa n-kăl-Sinhidrin-i iɣattăsăn ăššăreɣa, ănmănnăn: «Ǝndek ăddăbara? Wa ăwadəm, əjjətăn fălla-năɣ ijităn-net wi ăssuksăḍnen!
47 Então os principais sacerdotes e fariseus reuniram o conselho dos líderes do povo. “Que vamos fazer?”, perguntavam uns aos outros. “Sem dúvida, este homem realiza muitos sinais.
48 Ǝlmədăt a-s afăl t-noyya s-əmmək-wa-dăɣ, ad-săr-s amənăn ăddinăt iket-năsăn. Afăl ămoos a-wen a ijan, ad-ărẓən kăl-Roma-i hanăɣ-ăsităɣmărnen ehăn n-ămudd-nănăɣ wa šăddijăn, ăttăɣtăɣăn ăkall-nănăɣ.»
48 Se permitirmos que continue assim, logo todos crerão nele. Então o exército romano virá e destruirá nosso templo e nossa nação.”
49 Iggăd-dd dăɣ-săn Qayăf-i s-ənta a ăminakălăn făll-kăl-tikutawen awătay-wen-dăɣ, innă: «Ijmaḍ-t ăššăk a-s wăr t-illa a təjrahăm iket-dăɣ-năwăn,
49 Caifás, o sumo sacerdote naquele ano, disse: “Vocês não sabem o que estão dizendo!
50 ajăn wăr hənnəyăm a-s ufʼ-awăn, ad-ămmăt ăwadəm iyyăn dăɣ-təssəba n-tamətte uhən ad-tămmăt tamətte iket-net.»
50 Não percebem que é melhor para vocês que um homem morra pelo povo em vez de a nação inteira ser destruída?”.
51 Măjrăd-wen-dăɣ ija Qayăf, wădden a dd-ifalăn tayətte-net măšan, šămad ənta a ăminakălăn făll-kăl-tikutawen awătay-wen-dăɣ, ikfʼ-e Măssinăɣ măjrăd hin-ăssawăḍ tamətte n-a-s ilkam ad-ămmăt Ɣisa, dăɣ-təssəba n-tamətte ta n-Iṣrayil iket-net.
51 Não disse isso por si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação inteira.
52 Təzzar daɣ wădden kăl-Iṣrayil ɣas a-s mad-ămmăt, ad-ămmăt i-ad-dd-isədəw aratăn n-Măssinăɣ wi əmmăhăšnen jer-ikallăn, umasăn tiyyăt taɣəssa.
52 E não apenas por aquela nação, mas para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus espalhados ao redor do mundo.
53 Ăɣtăsăn ɣur-ašăl-wen-dăɣ n-a-s wăr-e sunfən făw wăr jen iman-net.
53 Daquele dia em diante, começaram a tramar a morte de Jesus.
54 Iɣtăf ənta-dăɣ ɣur-ašăl-wen-dăɣ i-răjjoš dăɣ-edăgg t-hannăyăn kăl-Ălyăhud. Ifăl ăkall-wen-dăɣ hăn, ikkă teje ta tohăẓăt tanəẓruft, izzăɣ ənta d-inəṭṭulab-net dăɣ-aɣrəm s-isəm-net Ifɣahim.
54 Por essa razão, Jesus parou de andar no meio do povo. Foi para um lugar próximo do deserto, para o povoado de Efraim, onde permaneceu com seus discípulos.
55 Ohăẓ-dd ămudd n-kăl-Ălyăhud wa n-Faṣka ɣas, ăhhujjăjăn-dd ăddinăt ăjjootnen s-Yărussălam i-ad-šəšdəjăn iman-năsăn dat-ămudd-en-dăɣ,
55 Faltava pouco tempo para a festa judaica da Páscoa, e muita gente de toda a região chegou a Jerusalém para participar da cerimônia de purificação, antes que a Páscoa começasse.
56 ad-tammăɣăn iməhhujjaj iket-năsăn i-Ɣisa, tinmənnin jer-iman-năsăn dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn: «Ak, tordam a-s ihăl a dd-ăkk ămudd meɣ?»
56 Continuavam procurando Jesus e, estando eles no templo, perguntavam uns aos outros: “O que vocês acham? Será que ele virá para a Páscoa?”.
57 A-s jănnen a-wen-dăɣ, omarăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-kăl-faris s-ere ilmădăn diha t-illa Ɣisa iket-net, isăɣdăret-t i-ad-ăttărmăs.
57 Enquanto isso, os principais sacerdotes e fariseus deram ordem para que, se alguém soubesse onde Jesus estava, o denunciasse de imediato, a fim de que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.