Hebreus 2
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA
1 A-wen-dăɣ a făl əlɣəllas wa hanăɣ-ikfa Măssinăɣ, nəjləyet dăɣ-s i-ad-wăr hanăɣ-itəzəwit emănăn wa n-tanməšrayt săr-năɣ dd-e-arəwăn əlhəllak.
1 Por esta razão, importa que nos apeguemos, com mais firmeza, às verdades ouvidas, para que delas jamais nos desviemos.
2 Dăɣ-ăzzăman hin-okayăn, măjrăd wa jăn ănjălosăn i-imărawăn-nănăɣ, itbăt, wi dăɣ-săn ănmăšrăynen, hakd wi unjăynen s-asjəd i-măjrăd-wen-dăɣ, ănmănhăyăn d-iman-năsăn s-a-wa dăr-ogdăh a-wa ăɣšădăn.
2 Porque, se a palavra falada por meio de anjos se tornou firme, e toda transgressão ou desobediência recebeu justo castigo,
3 Ǝlɣəllas wa hanăɣ-ikfa Măssinăɣ, Emăli iman-net a săr-năɣ dd-ăzzarăn, ijʼ-anăɣ isălan n-təmɣăre-net. Ḍara-s, ăsdătten-anăɣ-t inəmmušal wi ăjjihănen i-a-wa innă. Ak əlɣəllas ogdăhăn d-a-wen-dăɣ, afăl has-in-năšbăššăḍ, ma t-illan daɣ hanăɣ-e-iɣləsăn dăɣ-ăššar wa ilkămăn?
3 como escaparemos nós, se não levarmos a sério tão grande salvação? Esta, tendo sido anunciada inicialmente pelo Senhor, depois nos foi confirmada pelos que a ouviram.
4 Ăddinăt wi hanăɣ-ăjjihănen s-əlɣəllas-wen-dăɣ, ăsdăttăt Măssinăɣ a-wa ənnăn s-ijităn n-Măssinăɣ d-ănnuɣăn n-hărătăn ăssuksăḍnen wi ămešălăn, ijʼ-asăn daɣ Unfas Šăddijăn isuf wi ităjj i-ăddinăt dăɣ-erhet-net.
4 Também Deus testemunhou juntamente com eles, por meio de sinais, prodígios, vários milagres e a distribuição do Espírito Santo, segundo a sua vontade.
5 Ǝnhəywăt! Ăddunya ta dd-malăt s-hawăn-nəha isălan-net, dăgg-adəm a dăɣ-s-e-izarăn wădden ănjălosăn.
5 Pois não foi a anjos que Deus sujeitou o mundo que há de vir, sobre o qual estamos falando.
6 Isălan n-a-wen-dăɣ a dăɣ-innă əlkəttab n-Măssinăɣ dăɣ-edăgg iyyăn:
6 Pelo contrário, alguém, em certo lugar, deu testemunho, dizendo: “Que é o homem, que dele te lembres? Ou o filho do homem, que o visites?
7 Tidət-dăɣ a-s jed-t daw-ănjălosăn
7 Fizeste-o, por um pouco, menor do que os anjos e de glória e de honra o coroaste.
8 jed-t jənnəj-hărăt iket-net.»
8 Todas as coisas sujeitaste debaixo dos seus pés.” Ora, ao lhe sujeitar todas as coisas, nada deixou fora do seu domínio. Neste momento, porém, ainda não vemos todas as coisas a ele sujeitas.
9 Ɣisa, ămăra-dăɣ, ijʼ-e Măssinăɣ i-hărăt n-ăzzăman dăruusăn daw-ănjălosăn i-ad-ămmăt dăɣ-ănnuɣmăt n-Măssinăɣ dăɣ-təssəba n-ibăkkaḍăn n-ăddinăt iket-dăɣ-năsăn. A-wen-dăɣ a făl ašăl-i-dăɣ, ijʼ-as Măssinăɣ ălxurmăt d-semɣar ălhăk.
9 Vemos, porém, aquele que, por um pouco, foi feito menor do que os anjos, Jesus, que, por causa do sofrimento da morte, foi coroado de glória e de honra, para que, pela graça de Deus, provasse a morte por todos.
10 Wăr t-illa a t-illan s-wădden Măssinăɣ a t-iṭṭafăn s-emel. Ǝnta a irhăn ad-inhəy Ɣisa tersəmmawen, imdəw-dd săr-s semɣar iket-net, umasăn ăddinăt ăjjootnen aratăn n-Măssinăɣ, əjrəwăn ălxurmăt ed tăɣlăs-tăn tărna n-Ɣisa-i
10 Porque convinha que Deus, por causa de quem e por meio de quem todas as coisas existem, conduzindo muitos filhos à glória, aperfeiçoasse, por meio de sofrimentos, o Autor da salvação deles.
11 iššəšdăjăn dăgg-adəm dăɣ-ibăkkaḍăn-năsăn, ohăr dăr-săn Abba. A-wen-dăɣ a făl wăr tăn-ăssajăr iman-net, iglă har tăn-iɣarr s-isəm: «Ayətma-ɣ.»
11 Pois, tanto o que santifica como os que são santificados, todos vêm de um só. É por isso que Jesus não se envergonha de chamá-los de irmãos,
12 Təssəba n-a-wen-dăɣ a făl innă Ɣisa i-Măssinăɣ, iktab a-wen dăɣ-əlkəttab, innă:
12 dizendo: “A meus irmãos declararei o teu nome, no meio da congregação eu te louvarei.”
13 Olăs daɣ innă:
13 E, outra vez: “Eu porei nele a minha confiança.” E, ainda: “Eis aqui estou eu e os filhos que Deus me deu.”
14 Ɣisa, əlɣəllas n-dăgg-adəm a-s dd-osa, a-wen-dăɣ a făl ənta-dăɣ, ămoos-dd ăgg-adəm. Osă-dd, ămmut; tamăttant-net-en-dăɣ a t-təkfăt ašăl făll-Iblis-i ănnihăḍăn dăɣ-tamăttant,
14 Visto, pois, que os filhos têm participação comum de carne e sangue, também Jesus, igualmente, participou dessas coisas, para que, por sua morte, destruísse aquele que tem o poder da morte, a saber, o diabo,
15 ikkăs-dd ăddinăt iket-năsăn dăɣ-əkkəlu wa dăɣ-tăn-ja tuksəḍa n-tamăttant.
15 e livrasse todos os que, pelo pavor da morte, estavam sujeitos à escravidão por toda a vida.
16 Ɣisa, wădden ănjălosăn a-s dd-osa i-ad-hasăn-ahăɣ tinahăɣen, ihăyawăn n-ănnăbi Ibrahim a-s dd-osa.
16 Pois ele, evidentemente, não socorre anjos, mas socorre a descendência de Abraão.
17 A-wen-dăɣ a făl ămoos-as tăhaššilt, ad-dd-umas ere olăhăn d-ayətma-s dăɣ-hărăt iket-net, umas U-tikutawen wa măqqărăn s-ha tăhanint ulh-net, ămašăl a-wa fălla-s irha Măssinăɣ i-ad-əjrəwăn ɣur-Măssinăɣ tenăšše n-ibăkkaḍăn-năsăn.
17 Por isso mesmo, era necessário que, em todas as coisas, ele se tornasse semelhante aos irmãos, para ser misericordioso e fiel sumo sacerdote nas coisas referentes a Deus e para fazer propiciação pelos pecados do povo.
18 Ɣisa, ittăr Iblis a-wa dăɣ he-ăj ižžurrəb-t, idgăẓ-t hullan măšan, indăr-as ad t-isiḍəw. A-wen-dăɣ a-s ašăl-i-dăɣ, ăddoobăt ad-ahăɣ tinahăɣen i-wi itižărrub Iblis.
18 Pois, naquilo que ele mesmo sofreu, quando foi tentado, é poderoso para socorrer os que são tentados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.