Hebreus 12
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Ămăra, năkkăneḍ-i-hi, šămad ăzzar-anăɣ ălžămaɣăt n-imumənăn ijan əjut-wen-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-e d t-illăm a ăddoben ad-hanăɣ-umas ăẓuk dăɣ-akuyəd dăɣ-immun, nărsiyet-in fălla-năɣ e d t-illăm abăkkaḍ hanăɣ-iltaɣăn, nərurədet ămašal wa hanăɣ-issăɣlăf Măssinăɣ, nəšmăret dăɣ-a-wa nəhannăy.
1 Portanto, uma vez que estamos rodeados de tão grande multidão de testemunhas, livremo-nos de todo peso que nos torna vagarosos e do pecado que nos atrapalha, e corramos com perseverança a corrida que foi posta diante de nós.
2 Năjet asăwaḍ-nănăɣ iket-net dăɣ-Ɣisa-i s-ənta a-s ekew n-immun-nănăɣ, ənta a has-iṭṭafăn tămudre har ašăl wa dd-e-iqqəl. Ɣisa, oyyʼ-in tedăwit ta ila, ătwăṣlăb făll-tajəttewt, iqbăl ad-ăj tamăttant tăsikărakăḍăt. A-wen-dăɣ a făl ašăl-i-dăɣ, ăqqiima daw-aɣil n-Măssinăɣ.
2 Mantenhamos o olhar firme em Jesus, o líder e aperfeiçoador de nossa fé. Por causa da alegria que o esperava, ele suportou a cruz sem se importar com a vergonha. Agora ele está sentado no lugar de honra à direita do trono de Deus.
3 Zənəzjumətăt ɣas dăɣ-Ɣisa, təktum-dd əmmək wa s-t-ənkărăn inăsbăkkaḍăn d-aɣăna wa inhăy măšan, išmăr i-a-wen-dăɣ iket-net, dihen wăr fălla-wăn-e-tămmăt taɣəssa-năwăn, wăr-e ismaḍ ašni-năwăn.
3 Pensem em toda a hostilidade que ele suportou dos pecadores; desse modo, vocês não ficarão cansados nem desanimados.
4 Akənnas wa hăm d-abăkkaḍ, wăr săr-wăn dd-iwwey hărwa tamăttant,
4 Afinal, ainda não chegaram a arriscar a vida na luta contra o pecado.
5 təttəwăm-in a-s Emăli, asəmmətăr wa ităjj abba i-ara-net a hawăn-ija, ənta a innăn:
5 Acaso vocês se esqueceram das palavras de ânimo que Deus lhes dirigiu como filhos dele? Ele disse: “Meu filho, não despreze a disciplina do Senhor; não desanime quando ele o corrigir.
6 ed Emăli, isasaɣad ere irha,
6 Pois o Senhor disciplina quem ele ama e castiga todo aquele que aceita como filho”.
7 Ǝšmărăt dăɣ-tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-wăn ed ənta asənnəmənhəy kăwăn-ija d-iman-năwăn dăɣ, iṭṭaf-kăwăn šund amăraw d-aratăn-net, i n-ad-taɣədăm. Ḍarăt-a-wen daɣ, əndek ɣas ara wa wăr-inăqq ti-s?
7 Enquanto suportam essa disciplina de Deus, lembrem-se de que ele os trata como filhos. Quem já ouviu falar de um filho que nunca foi disciplinado pelo pai?
8 Afăl wăr kăwăn-isənnəmənhəy Măssinăɣ d-iman-năwăn s-əmmək wa s-isinmənhəy aratăn-net iket-năsăn d-iman-năsăn, adiš wădden aratăn-net a tămoosăm, ikẓewăn a tămoosăm.
8 Se Deus não os disciplina como faz com todos os seus filhos, significa que vocês não são filhos de verdade, mas ilegítimos.
9 Ǝktəwăt-dd abbatăn-nănăɣ-i hanăɣ-tadăbbarnen, wădden naqqăn-anăɣ măšan ajăn a-wen a hin-ikkasăn semɣar wa hasăn-nəja? Ăniihăjja a-s ojăr semɣar wa nəja Abba-nănăɣ-i ihăn išənnawăn wa tăn-nəja ed ənta tămudre ta tăɣlălăt a hanăɣ-ihakk.
9 Uma vez que respeitávamos nossos pais terrenos que nos disciplinavam, não devemos nos submeter ainda mais à disciplina do Pai de nosso espírito e, assim, obter vida?
10 Abbatăn-nănăɣ, tajjăn dăɣ-năɣ tiwit wăren təhijj s-əmmək wa s-ărhăn a-wen măšan, Măssinăɣ ənta, asənnəmənhəy hanăɣ-ija d-iman-nănăɣ dăɣ, i n-tənfa-nănăɣ i-ad-nišdaj s-əmmək wa s-šăddij ənta iman-net.
10 Pois nossos pais nos disciplinaram por alguns anos como julgaram melhor, mas a disciplina de Deus é sempre para o nosso bem, a fim de que participemos de sua santidade.
11 Ădduuttăt a-s tiwit, a ămoosnăt-dăɣ, wăr-ămoosnăt əssəbab n-tedăwit i-ere wa itămătten, ănn-ak tekenẓart a săr-năɣ dd-tirəwnăt măšan afăl ijrăh ăwadəm ăddălil wa făll-itamăttat, ušreyăn-net, ălxer d-tămudre toɣadăt.
11 Nenhuma disciplina é agradável no momento em que é aplicada; ao contrário, é dolorosa. Mais tarde, porém, produz uma colheita de vida justa e de paz para os que assim são corrigidos.
12 A-wen-dăɣ a făl, ăjăt ăṣṣahăt dăɣ-ifassăn-năwăn, təkkəsăm tisas dăɣ-ifaddăn-năwăn, təhələm s-data,
12 Portanto, revigorem suas mãos cansadas e seus joelhos enfraquecidos.
13 ărjəšăt dăɣ-zăbo wa oɣădăn i-ad-əṣṣuhun iḍarăn n-wi jănen aḍăr dăɣ-immun-năsăn.
13 Façam caminhos retos para seus pés a fim de que os mancos não caiam, mas sejam fortalecidos.
14 Ămlet-t ălxer jere-wăn d-ăddinăt, tišdajăm ed ere wărăn šăddij, wăr-ilkem ad-inhay Emăli.
14 Esforcem-se para viver em paz com todos e procurem ter uma vida santa, sem a qual ninguém verá o Senhor.
15 Nəməssənăt hărăt jer-iman-năwăn i-ad-wăr dd-inəttəš wălʼ iyyăn dăɣ-wăn iman-net dăɣ-ănnuɣmăt n-Măssinăɣ, wăr toyyem təsəmme naššăr-dd dăɣ-ulhawăn-năwăn, tumas-awăn əssəbab n-ikənnasăn d-tagăršăt jer-ăddinăt,
15 Cuidem uns dos outros para que nenhum de vocês deixe de experimentar a graça de Deus. Fiquem atentos para que não brote nenhuma raiz venenosa de amargura que cause perturbação, contaminando muitos.
16 wăr kăwăn-ităjjăšet enămmăḍăs wăla ăkafăr šund a-wa ija Iso-i ăsmălkăwăn tumast-net n-amăqqar telleɣt,
16 Vigiem para que ninguém seja imoral ou profano, como Esaú, que trocou seus direitos como filho mais velho por uma simples refeição.
17 təssanăm a-s ḍarăt-a-wen, ihall, itattăr dăɣ-ti-s ad-has-ittăr, ăj dăɣ-s ălbăraka i-ad-t-ikus măšan, unjăy-as s-a-wen, ămmujrăẓ a-wa ija kud-dăɣ wăr t-illa a săr-s dd-ăssiɣsăl a-wen.
17 Como vocês sabem, mais tarde, quando ele quis a bênção do pai, foi rejeitado. Era tarde para que houvesse arrependimento, embora ele tivesse implorado com lágrimas.
18 Kăl-Iṣrayil ăzzăman-wen-dăɣ d-əzzăɣăn tanəẓruft, ărheeɣ ad-kăwăn-səssəjrăhăɣ a-s tassaɣt ta jăm d-Emăli ƔisaĂlmasex, wăr toleh d-ta s-kăla tăt-jăn əntăneḍ dăɣ-tanəẓruft. Dăɣ-ăzzăman-năsăn, əzzaɣăn edes i-taḍaɣt s-ere irhăn eḍes-net dăɣ-ad-tăt-iḍəs, taḍaɣt-en, iraqq dăɣ-s efew, ăɣlaynăt-tăt tijărăken kăwalnen d-tihay d-aḍu ăṣṣoohen. A-wen iket-net, wăr fălla-wăn ija kăwăneḍ,
18 Vocês não chegaram a um monte que se pode tocar, a um lugar de fogo ardente, escuridão, trevas e vendaval,
19 wăr təslem i-tăsinsăɣt ta n-emăsli ăṣṣoohen d-emăsli wa ăssuksăḍăn s-əslăn hasăn-ijăn asărmaɣ wa dăɣ făl hărăn timəẓẓujen-năsăn i-ad-ăbas has-sallăn.
19 ao toque da trombeta e à voz tão terrível que aqueles que a ouviram suplicaram que nada mais lhes fosse dito,
20 Issărmăɣ-tăn hullan a-wa s-ătwănna: «Ere iḍăsăn taḍaɣt-dăɣ, jer-ămudăr wălʼ ăgg-adəm, ămmătet s-sămmăjori n-tihun.»
20 pois não podiam suportar a ordem que recebiam: “Se até mesmo um animal tocar no monte, deve ser apedrejado”.
21 A-wa ənhăyăn, ijʼ-asăn asărmaɣ-wa-dăɣ făl ănnăbi Mosa-i hasăn-ăzzarăn, ija tarəmmeɣt ta-dăɣ făl dd-iha ɣas ăšikăḍkăḍ.
21 O próprio Moisés ficou tão assustado com o que viu a ponto de dizer: “Fiquei apavorado e tremendo de medo”.
22 Kăwăneḍ, wăr fălla-wăn ija a-wa tăn-irmăsăn ed taḍaɣt ta n-Sayon s-dd-mălăm edes-has, aɣrəm wa n-Măssinăɣ, a-wen a t-ămoosăn, Yărussălam ta n-išənnawăn dăɣ-əzzăɣăn afḍăn făll-afḍăn n-ănjălosăn əzhanen,
22 Vocês, porém, chegaram ao monte Sião, à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, aos incontáveis milhares de anjos em alegre reunião,
23 təjjăšăm ălžămaɣăt n-tiɣăffaddiwen s-əktabăn ismawăn-năsnăt dăɣ-išənnawăn; ašăl-i, tohăẓăm-dd Măssinăɣ i-išarrăɣăn ăddinăt iket-dăɣ-năsăn, tărtăyăm dăɣ-iyyăn n-edăgg d-iman n-imumənăn wi hin-ăwwăḍnen dihad izzaɣ Măssinăɣ. Ǝntăneḍ-en-hi, ašăl-i-dăɣ, wăr t-illa ălɣib tăn-iwarăn.
23 à congregação dos filhos mais velhos, cujos nomes estão escritos no céu, e a Deus, que é juiz de todos, aos espíritos dos justos no céu, agora aperfeiçoados,
24 Tărtăyăm d-Ɣisa-i ămoosăn ănabdid n-ărkăwăl n-tassaɣt wa ăynayăn, imăl jere-năɣ d-Măssinăɣ, infăs-kăwăn s-ašni-net wa iknăn mijraw n-wa n-Xăbălla.
24 a Jesus, o mediador da nova aliança, e ao sangue aspergido, que fala de coisas melhores do que falava o sangue de Abel.
25 Ăjăt ənniyăt, wăr tăẓmăẓẓăjăm iman-năwăn i-ere wa hawăn-ămmijrădăn. Kăl-Iṣrayil wi unjăynen s-asjəd-has, ăssoḍă-dd fălla-săn ălmăṣṣibăt, ɣas, šămad ənta-den-dăɣ a-wa tăn-ijrăwăn, əndek əmmək wa s-e-năɣləs năkkăneḍ afăl nunjăy s-asjəd i-Măssinăɣ-i hanăɣ-ămmijrădăn dăɣ-išənnawăn.
25 Tenham cuidado para não se recusarem a ouvir aquele que fala. Porque, se aqueles que se recusaram a ouvir o mensageiro terreno não escaparam, certamente não escaparemos se rejeitarmos aquele que nos fala do céu.
26 Ăzzăman-en, ijʼ emăsli n-Măssinăɣ əṣṣuhu wa dăɣ făl ăššăkăḍkăḍ ăkall, măšan ămăra, ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl dăɣ-innă: «Ăsihe wa dd-imalăn, wădden ăkall ɣas a he-iškăḍkəḍăn, išənnawăn iman-năsăn ad-əškəḍkəḍăn.»
26 Quando Deus falou naquela ocasião, sua voz fez a terra tremer, mas agora ele promete: “Mais uma vez, farei tremer não só a terra, mas também os céus”.
27 Ma ămoos ălmăɣna n-«ăsihe wa dd-imalăn»? A-wen a hanăɣ-ikkasăn dăɣ-taɣdărt n-a-s ăddunya-ta-dăɣ d-a-wa tăt-ihăn iket-net, ilkam ad-iškəḍkəḍ, iba-t i-ad-wăr dd-ităɣiməy ar a-wa iknăn antum, wărăn itənhəynəhəy.
27 Isso significa que toda a criação será abalada e removida, de modo que permaneçam apenas as coisas inabaláveis.
28 Šămad Təmmənəya ta dăɣ-năɣ təlkamăt, ja antum ogdahăn d-a-wen-dăɣ, adiš numayet i-Măssinăɣ, naməlet-t s-a-wa has-ijrăẓăn dăɣ-semɣar d-tuksəḍa-net.
28 Uma vez que recebemos um reino inabalável, sejamos gratos e agrademos a Deus adorando-o com reverência e santo temor.
29 He kăwăneḍ! Măssinăɣ-i hanăɣ-ilăn, olăh d-efew itattăn.
29 Porque nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.