Hebreus 12
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ACF
1 Ămăra, năkkăneḍ-i-hi, šămad ăzzar-anăɣ ălžămaɣăt n-imumənăn ijan əjut-wen-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-e d t-illăm a ăddoben ad-hanăɣ-umas ăẓuk dăɣ-akuyəd dăɣ-immun, nărsiyet-in fălla-năɣ e d t-illăm abăkkaḍ hanăɣ-iltaɣăn, nərurədet ămašal wa hanăɣ-issăɣlăf Măssinăɣ, nəšmăret dăɣ-a-wa nəhannăy.
1 Portanto nós também, pois que estamos rodeados de uma tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo o embaraço, e o pecado que tão de perto nos rodeia, e corramos com paciência a carreira que nos está proposta,
2 Năjet asăwaḍ-nănăɣ iket-net dăɣ-Ɣisa-i s-ənta a-s ekew n-immun-nănăɣ, ənta a has-iṭṭafăn tămudre har ašăl wa dd-e-iqqəl. Ɣisa, oyyʼ-in tedăwit ta ila, ătwăṣlăb făll-tajəttewt, iqbăl ad-ăj tamăttant tăsikărakăḍăt. A-wen-dăɣ a făl ašăl-i-dăɣ, ăqqiima daw-aɣil n-Măssinăɣ.
2 Olhando para Jesus, autor e consumador da fé, o qual, pelo gozo que lhe estava proposto, suportou a cruz, desprezando a afronta, e assentou-se à destra do trono de Deus.
3 Zənəzjumətăt ɣas dăɣ-Ɣisa, təktum-dd əmmək wa s-t-ənkărăn inăsbăkkaḍăn d-aɣăna wa inhăy măšan, išmăr i-a-wen-dăɣ iket-net, dihen wăr fălla-wăn-e-tămmăt taɣəssa-năwăn, wăr-e ismaḍ ašni-năwăn.
3 Considerai, pois, aquele que suportou tais contradições dos pecadores contra si mesmo, para que não enfraqueçais, desfalecendo em vossos ânimos.
4 Akənnas wa hăm d-abăkkaḍ, wăr săr-wăn dd-iwwey hărwa tamăttant,
4 Ainda não resististes até ao sangue, combatendo contra o pecado.
5 təttəwăm-in a-s Emăli, asəmmətăr wa ităjj abba i-ara-net a hawăn-ija, ənta a innăn:
5 E já vos esquecestes da exortação que argumenta convosco como filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor, E não desmaies quando por ele fores repreendido;
6 ed Emăli, isasaɣad ere irha,
6 Porque o Senhor corrige o que ama,E açoita a qualquer que recebe por filho.
7 Ǝšmărăt dăɣ-tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-wăn ed ənta asənnəmənhəy kăwăn-ija d-iman-năwăn dăɣ, iṭṭaf-kăwăn šund amăraw d-aratăn-net, i n-ad-taɣədăm. Ḍarăt-a-wen daɣ, əndek ɣas ara wa wăr-inăqq ti-s?
7 Se suportais a correção, Deus vos trata como filhos; porque, que filho há a quem o pai não corrija?
8 Afăl wăr kăwăn-isənnəmənhəy Măssinăɣ d-iman-năwăn s-əmmək wa s-isinmənhəy aratăn-net iket-năsăn d-iman-năsăn, adiš wădden aratăn-net a tămoosăm, ikẓewăn a tămoosăm.
8 Mas, se estais sem disciplina, da qual todos são feitos participantes, sois então bastardos, e não filhos.
9 Ǝktəwăt-dd abbatăn-nănăɣ-i hanăɣ-tadăbbarnen, wădden naqqăn-anăɣ măšan ajăn a-wen a hin-ikkasăn semɣar wa hasăn-nəja? Ăniihăjja a-s ojăr semɣar wa nəja Abba-nănăɣ-i ihăn išənnawăn wa tăn-nəja ed ənta tămudre ta tăɣlălăt a hanăɣ-ihakk.
9 Além do que, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e nós os reverenciamos; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, para vivermos?
10 Abbatăn-nănăɣ, tajjăn dăɣ-năɣ tiwit wăren təhijj s-əmmək wa s-ărhăn a-wen măšan, Măssinăɣ ənta, asənnəmənhəy hanăɣ-ija d-iman-nănăɣ dăɣ, i n-tənfa-nănăɣ i-ad-nišdaj s-əmmək wa s-šăddij ənta iman-net.
10 Porque aqueles, na verdade, por um pouco de tempo, nos corrigiam como bem lhes parecia; mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.
11 Ădduuttăt a-s tiwit, a ămoosnăt-dăɣ, wăr-ămoosnăt əssəbab n-tedăwit i-ere wa itămătten, ănn-ak tekenẓart a săr-năɣ dd-tirəwnăt măšan afăl ijrăh ăwadəm ăddălil wa făll-itamăttat, ušreyăn-net, ălxer d-tămudre toɣadăt.
11 E, na verdade, toda a correção, ao presente, não parece ser de gozo, senão de tristeza, mas depois produz um fruto pacífico de justiça nos exercitados por ela.
12 A-wen-dăɣ a făl, ăjăt ăṣṣahăt dăɣ-ifassăn-năwăn, təkkəsăm tisas dăɣ-ifaddăn-năwăn, təhələm s-data,
12 Portanto, tornai a levantar as mãos cansadas, e os joelhos desconjuntados,
13 ărjəšăt dăɣ-zăbo wa oɣădăn i-ad-əṣṣuhun iḍarăn n-wi jănen aḍăr dăɣ-immun-năsăn.
13 E fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que manqueja não se desvie inteiramente, antes seja sarado.
14 Ămlet-t ălxer jere-wăn d-ăddinăt, tišdajăm ed ere wărăn šăddij, wăr-ilkem ad-inhay Emăli.
14 Segui a paz com todos, e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor;
15 Nəməssənăt hărăt jer-iman-năwăn i-ad-wăr dd-inəttəš wălʼ iyyăn dăɣ-wăn iman-net dăɣ-ănnuɣmăt n-Măssinăɣ, wăr toyyem təsəmme naššăr-dd dăɣ-ulhawăn-năwăn, tumas-awăn əssəbab n-ikənnasăn d-tagăršăt jer-ăddinăt,
15 Tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem.
16 wăr kăwăn-ităjjăšet enămmăḍăs wăla ăkafăr šund a-wa ija Iso-i ăsmălkăwăn tumast-net n-amăqqar telleɣt,
16 E ninguém seja devasso, ou profano, como Esaú, que por uma refeição vendeu o seu direito de primogenitura.
17 təssanăm a-s ḍarăt-a-wen, ihall, itattăr dăɣ-ti-s ad-has-ittăr, ăj dăɣ-s ălbăraka i-ad-t-ikus măšan, unjăy-as s-a-wen, ămmujrăẓ a-wa ija kud-dăɣ wăr t-illa a săr-s dd-ăssiɣsăl a-wen.
17 Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado, porque não achou lugar de arrependimento, ainda que com lágrimas o buscou.
18 Kăl-Iṣrayil ăzzăman-wen-dăɣ d-əzzăɣăn tanəẓruft, ărheeɣ ad-kăwăn-səssəjrăhăɣ a-s tassaɣt ta jăm d-Emăli ƔisaĂlmasex, wăr toleh d-ta s-kăla tăt-jăn əntăneḍ dăɣ-tanəẓruft. Dăɣ-ăzzăman-năsăn, əzzaɣăn edes i-taḍaɣt s-ere irhăn eḍes-net dăɣ-ad-tăt-iḍəs, taḍaɣt-en, iraqq dăɣ-s efew, ăɣlaynăt-tăt tijărăken kăwalnen d-tihay d-aḍu ăṣṣoohen. A-wen iket-net, wăr fălla-wăn ija kăwăneḍ,
18 Porque não chegastes ao monte palpável, aceso em fogo, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 wăr təslem i-tăsinsăɣt ta n-emăsli ăṣṣoohen d-emăsli wa ăssuksăḍăn s-əslăn hasăn-ijăn asărmaɣ wa dăɣ făl hărăn timəẓẓujen-năsăn i-ad-ăbas has-sallăn.
19 E ao sonido da trombeta, e à voz das palavras, a qual os que a ouviram pediram que se lhes não falasse mais;
20 Issărmăɣ-tăn hullan a-wa s-ătwănna: «Ere iḍăsăn taḍaɣt-dăɣ, jer-ămudăr wălʼ ăgg-adəm, ămmătet s-sămmăjori n-tihun.»
20 Porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte será apedrejado ou passado com um dardo.
21 A-wa ənhăyăn, ijʼ-asăn asărmaɣ-wa-dăɣ făl ănnăbi Mosa-i hasăn-ăzzarăn, ija tarəmmeɣt ta-dăɣ făl dd-iha ɣas ăšikăḍkăḍ.
21 E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo assombrado, e tremendo.
22 Kăwăneḍ, wăr fălla-wăn ija a-wa tăn-irmăsăn ed taḍaɣt ta n-Sayon s-dd-mălăm edes-has, aɣrəm wa n-Măssinăɣ, a-wen a t-ămoosăn, Yărussălam ta n-išənnawăn dăɣ-əzzăɣăn afḍăn făll-afḍăn n-ănjălosăn əzhanen,
22 Mas chegastes ao monte Sião, e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, e aos muitos milhares de anjos;
23 təjjăšăm ălžămaɣăt n-tiɣăffaddiwen s-əktabăn ismawăn-năsnăt dăɣ-išənnawăn; ašăl-i, tohăẓăm-dd Măssinăɣ i-išarrăɣăn ăddinăt iket-dăɣ-năsăn, tărtăyăm dăɣ-iyyăn n-edăgg d-iman n-imumənăn wi hin-ăwwăḍnen dihad izzaɣ Măssinăɣ. Ǝntăneḍ-en-hi, ašăl-i-dăɣ, wăr t-illa ălɣib tăn-iwarăn.
23 À universal assembléia e igreja dos primogênitos, que estão inscritos nos céus, e a Deus, o juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;
24 Tărtăyăm d-Ɣisa-i ămoosăn ănabdid n-ărkăwăl n-tassaɣt wa ăynayăn, imăl jere-năɣ d-Măssinăɣ, infăs-kăwăn s-ašni-net wa iknăn mijraw n-wa n-Xăbălla.
24 E a Jesus, o Mediador de uma nova aliança, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.
25 Ăjăt ənniyăt, wăr tăẓmăẓẓăjăm iman-năwăn i-ere wa hawăn-ămmijrădăn. Kăl-Iṣrayil wi unjăynen s-asjəd-has, ăssoḍă-dd fălla-săn ălmăṣṣibăt, ɣas, šămad ənta-den-dăɣ a-wa tăn-ijrăwăn, əndek əmmək wa s-e-năɣləs năkkăneḍ afăl nunjăy s-asjəd i-Măssinăɣ-i hanăɣ-ămmijrădăn dăɣ-išənnawăn.
25 Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles que rejeitaram o que na terra os advertia, muito menos nós, se nos desviarmos daquele que é dos céus;
26 Ăzzăman-en, ijʼ emăsli n-Măssinăɣ əṣṣuhu wa dăɣ făl ăššăkăḍkăḍ ăkall, măšan ămăra, ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl dăɣ-innă: «Ăsihe wa dd-imalăn, wădden ăkall ɣas a he-iškăḍkəḍăn, išənnawăn iman-năsăn ad-əškəḍkəḍăn.»
26 A voz do qual moveu então a terra, mas agora anunciou, dizendo: Ainda uma vez comoverei, não só a terra, senão também o céu.
27 Ma ămoos ălmăɣna n-«ăsihe wa dd-imalăn»? A-wen a hanăɣ-ikkasăn dăɣ-taɣdărt n-a-s ăddunya-ta-dăɣ d-a-wa tăt-ihăn iket-net, ilkam ad-iškəḍkəḍ, iba-t i-ad-wăr dd-ităɣiməy ar a-wa iknăn antum, wărăn itənhəynəhəy.
27 E esta palavra: Ainda uma vez, mostra a mudança das coisas móveis, como coisas feitas, para que as imóveis permaneçam.
28 Šămad Təmmənəya ta dăɣ-năɣ təlkamăt, ja antum ogdahăn d-a-wen-dăɣ, adiš numayet i-Măssinăɣ, naməlet-t s-a-wa has-ijrăẓăn dăɣ-semɣar d-tuksəḍa-net.
28 Por isso, tendo recebido um reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente, com reverência e piedade;
29 He kăwăneḍ! Măssinăɣ-i hanăɣ-ilăn, olăh d-efew itattăn.
29 Porque o nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.