Hebreus 12
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARC
1 Ămăra, năkkăneḍ-i-hi, šămad ăzzar-anăɣ ălžămaɣăt n-imumənăn ijan əjut-wen-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-e d t-illăm a ăddoben ad-hanăɣ-umas ăẓuk dăɣ-akuyəd dăɣ-immun, nărsiyet-in fălla-năɣ e d t-illăm abăkkaḍ hanăɣ-iltaɣăn, nərurədet ămašal wa hanăɣ-issăɣlăf Măssinăɣ, nəšmăret dăɣ-a-wa nəhannăy.
1 Portanto, nós também, pois, que estamos rodeados de uma tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo embaraço e o pecado que tão de perto nos rodeia e corramos, com paciência, a carreira que nos está proposta,
2 Năjet asăwaḍ-nănăɣ iket-net dăɣ-Ɣisa-i s-ənta a-s ekew n-immun-nănăɣ, ənta a has-iṭṭafăn tămudre har ašăl wa dd-e-iqqəl. Ɣisa, oyyʼ-in tedăwit ta ila, ătwăṣlăb făll-tajəttewt, iqbăl ad-ăj tamăttant tăsikărakăḍăt. A-wen-dăɣ a făl ašăl-i-dăɣ, ăqqiima daw-aɣil n-Măssinăɣ.
2 olhando para Jesus, autor e consumador da fé, o qual, pelo gozo que lhe estava proposto, suportou a cruz, desprezando a afronta, e assentou-se à destra do trono de Deus.
3 Zənəzjumətăt ɣas dăɣ-Ɣisa, təktum-dd əmmək wa s-t-ənkărăn inăsbăkkaḍăn d-aɣăna wa inhăy măšan, išmăr i-a-wen-dăɣ iket-net, dihen wăr fălla-wăn-e-tămmăt taɣəssa-năwăn, wăr-e ismaḍ ašni-năwăn.
3 Considerai, pois, aquele que suportou tais contradições dos pecadores contra si mesmo, para que não enfraqueçais, desfalecendo em vossos ânimos.
4 Akənnas wa hăm d-abăkkaḍ, wăr săr-wăn dd-iwwey hărwa tamăttant,
4 Ainda não resististes até ao sangue, combatendo contra o pecado.
5 təttəwăm-in a-s Emăli, asəmmətăr wa ităjj abba i-ara-net a hawăn-ija, ənta a innăn:
5 E já vos esquecestes da exortação que argumenta convosco como filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor e não desmaies quando, por ele, fores repreendido;
6 ed Emăli, isasaɣad ere irha,
6 porque o Senhor corrige o que ama e açoita a qualquer que recebe por filho.
7 Ǝšmărăt dăɣ-tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-wăn ed ənta asənnəmənhəy kăwăn-ija d-iman-năwăn dăɣ, iṭṭaf-kăwăn šund amăraw d-aratăn-net, i n-ad-taɣədăm. Ḍarăt-a-wen daɣ, əndek ɣas ara wa wăr-inăqq ti-s?
7 Se suportais a correção, Deus vos trata como filhos; porque que filho há a quem o pai não corrija?
8 Afăl wăr kăwăn-isənnəmənhəy Măssinăɣ d-iman-năwăn s-əmmək wa s-isinmənhəy aratăn-net iket-năsăn d-iman-năsăn, adiš wădden aratăn-net a tămoosăm, ikẓewăn a tămoosăm.
8 Mas, se estais sem disciplina, da qual todos são feitos participantes, sois, então, bastardos e não filhos.
9 Ǝktəwăt-dd abbatăn-nănăɣ-i hanăɣ-tadăbbarnen, wădden naqqăn-anăɣ măšan ajăn a-wen a hin-ikkasăn semɣar wa hasăn-nəja? Ăniihăjja a-s ojăr semɣar wa nəja Abba-nănăɣ-i ihăn išənnawăn wa tăn-nəja ed ənta tămudre ta tăɣlălăt a hanăɣ-ihakk.
9 Além do que, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e nós os reverenciamos; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, para vivermos?
10 Abbatăn-nănăɣ, tajjăn dăɣ-năɣ tiwit wăren təhijj s-əmmək wa s-ărhăn a-wen măšan, Măssinăɣ ənta, asənnəmənhəy hanăɣ-ija d-iman-nănăɣ dăɣ, i n-tənfa-nănăɣ i-ad-nišdaj s-əmmək wa s-šăddij ənta iman-net.
10 Porque aqueles, na verdade, por um pouco de tempo, nos corrigiam como bem lhes parecia; mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.
11 Ădduuttăt a-s tiwit, a ămoosnăt-dăɣ, wăr-ămoosnăt əssəbab n-tedăwit i-ere wa itămătten, ănn-ak tekenẓart a săr-năɣ dd-tirəwnăt măšan afăl ijrăh ăwadəm ăddălil wa făll-itamăttat, ušreyăn-net, ălxer d-tămudre toɣadăt.
11 E, na verdade, toda correção, ao presente, não parece ser de gozo, senão de tristeza, mas, depois, produz um fruto pacífico de justiça nos exercitados por ela.
12 A-wen-dăɣ a făl, ăjăt ăṣṣahăt dăɣ-ifassăn-năwăn, təkkəsăm tisas dăɣ-ifaddăn-năwăn, təhələm s-data,
12 Portanto, tornai a levantar as mãos cansadas e os joelhos desconjuntados,
13 ărjəšăt dăɣ-zăbo wa oɣădăn i-ad-əṣṣuhun iḍarăn n-wi jănen aḍăr dăɣ-immun-năsăn.
13 e fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que manqueja se não desvie inteiramente; antes, seja sarado.
14 Ămlet-t ălxer jere-wăn d-ăddinăt, tišdajăm ed ere wărăn šăddij, wăr-ilkem ad-inhay Emăli.
14 Segui a paz com todos e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,
15 Nəməssənăt hărăt jer-iman-năwăn i-ad-wăr dd-inəttəš wălʼ iyyăn dăɣ-wăn iman-net dăɣ-ănnuɣmăt n-Măssinăɣ, wăr toyyem təsəmme naššăr-dd dăɣ-ulhawăn-năwăn, tumas-awăn əssəbab n-ikənnasăn d-tagăršăt jer-ăddinăt,
15 tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem.
16 wăr kăwăn-ităjjăšet enămmăḍăs wăla ăkafăr šund a-wa ija Iso-i ăsmălkăwăn tumast-net n-amăqqar telleɣt,
16 E ninguém seja fornicador ou profano, como Esaú, que, por um manjar, vendeu o seu direito de primogenitura.
17 təssanăm a-s ḍarăt-a-wen, ihall, itattăr dăɣ-ti-s ad-has-ittăr, ăj dăɣ-s ălbăraka i-ad-t-ikus măšan, unjăy-as s-a-wen, ămmujrăẓ a-wa ija kud-dăɣ wăr t-illa a săr-s dd-ăssiɣsăl a-wen.
17 Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado, porque não achou lugar de arrependimento, ainda que, com lágrimas, o buscou.
18 Kăl-Iṣrayil ăzzăman-wen-dăɣ d-əzzăɣăn tanəẓruft, ărheeɣ ad-kăwăn-səssəjrăhăɣ a-s tassaɣt ta jăm d-Emăli ƔisaĂlmasex, wăr toleh d-ta s-kăla tăt-jăn əntăneḍ dăɣ-tanəẓruft. Dăɣ-ăzzăman-năsăn, əzzaɣăn edes i-taḍaɣt s-ere irhăn eḍes-net dăɣ-ad-tăt-iḍəs, taḍaɣt-en, iraqq dăɣ-s efew, ăɣlaynăt-tăt tijărăken kăwalnen d-tihay d-aḍu ăṣṣoohen. A-wen iket-net, wăr fălla-wăn ija kăwăneḍ,
18 Porque não chegastes ao monte palpável, aceso em fogo, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 wăr təslem i-tăsinsăɣt ta n-emăsli ăṣṣoohen d-emăsli wa ăssuksăḍăn s-əslăn hasăn-ijăn asărmaɣ wa dăɣ făl hărăn timəẓẓujen-năsăn i-ad-ăbas has-sallăn.
19 e ao sonido da trombeta, e à voz das palavras, a qual, os que a ouviram pediram que se lhes não falasse mais;
20 Issărmăɣ-tăn hullan a-wa s-ătwănna: «Ere iḍăsăn taḍaɣt-dăɣ, jer-ămudăr wălʼ ăgg-adəm, ămmătet s-sămmăjori n-tihun.»
20 porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado.
21 A-wa ənhăyăn, ijʼ-asăn asărmaɣ-wa-dăɣ făl ănnăbi Mosa-i hasăn-ăzzarăn, ija tarəmmeɣt ta-dăɣ făl dd-iha ɣas ăšikăḍkăḍ.
21 E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo assombrado e tremendo.
22 Kăwăneḍ, wăr fălla-wăn ija a-wa tăn-irmăsăn ed taḍaɣt ta n-Sayon s-dd-mălăm edes-has, aɣrəm wa n-Măssinăɣ, a-wen a t-ămoosăn, Yărussălam ta n-išənnawăn dăɣ-əzzăɣăn afḍăn făll-afḍăn n-ănjălosăn əzhanen,
22 Mas chegastes ao monte Sião, e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, e aos muitos milhares de anjos,
23 təjjăšăm ălžămaɣăt n-tiɣăffaddiwen s-əktabăn ismawăn-năsnăt dăɣ-išənnawăn; ašăl-i, tohăẓăm-dd Măssinăɣ i-išarrăɣăn ăddinăt iket-dăɣ-năsăn, tărtăyăm dăɣ-iyyăn n-edăgg d-iman n-imumənăn wi hin-ăwwăḍnen dihad izzaɣ Măssinăɣ. Ǝntăneḍ-en-hi, ašăl-i-dăɣ, wăr t-illa ălɣib tăn-iwarăn.
23 à universal assembleia e igreja dos primogênitos, que estão inscritos nos céus, e a Deus, o Juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;
24 Tărtăyăm d-Ɣisa-i ămoosăn ănabdid n-ărkăwăl n-tassaɣt wa ăynayăn, imăl jere-năɣ d-Măssinăɣ, infăs-kăwăn s-ašni-net wa iknăn mijraw n-wa n-Xăbălla.
24 e a Jesus, o Mediador de uma nova aliança, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.
25 Ăjăt ənniyăt, wăr tăẓmăẓẓăjăm iman-năwăn i-ere wa hawăn-ămmijrădăn. Kăl-Iṣrayil wi unjăynen s-asjəd-has, ăssoḍă-dd fălla-săn ălmăṣṣibăt, ɣas, šămad ənta-den-dăɣ a-wa tăn-ijrăwăn, əndek əmmək wa s-e-năɣləs năkkăneḍ afăl nunjăy s-asjəd i-Măssinăɣ-i hanăɣ-ămmijrădăn dăɣ-išənnawăn.
25 Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles que rejeitaram o que na terra os advertia, muito menos nós, se nos desviarmos daquele que é dos céus,
26 Ăzzăman-en, ijʼ emăsli n-Măssinăɣ əṣṣuhu wa dăɣ făl ăššăkăḍkăḍ ăkall, măšan ămăra, ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl dăɣ-innă: «Ăsihe wa dd-imalăn, wădden ăkall ɣas a he-iškăḍkəḍăn, išənnawăn iman-năsăn ad-əškəḍkəḍăn.»
26 a voz do qual moveu, então, a terra, mas, agora, anunciou, dizendo: Ainda uma vez comoverei, não só a terra, senão também o céu.
27 Ma ămoos ălmăɣna n-«ăsihe wa dd-imalăn»? A-wen a hanăɣ-ikkasăn dăɣ-taɣdărt n-a-s ăddunya-ta-dăɣ d-a-wa tăt-ihăn iket-net, ilkam ad-iškəḍkəḍ, iba-t i-ad-wăr dd-ităɣiməy ar a-wa iknăn antum, wărăn itənhəynəhəy.
27 E esta palavra: Ainda uma vez, mostra a mudança das coisas móveis, como coisas feitas, para que as imóveis permaneçam.
28 Šămad Təmmənəya ta dăɣ-năɣ təlkamăt, ja antum ogdahăn d-a-wen-dăɣ, adiš numayet i-Măssinăɣ, naməlet-t s-a-wa has-ijrăẓăn dăɣ-semɣar d-tuksəḍa-net.
28 Pelo que, tendo recebido um Reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente com reverência e piedade;
29 He kăwăneḍ! Măssinăɣ-i hanăɣ-ilăn, olăh d-efew itattăn.
29 porque o nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.