Atos 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Issəstăn ămănokal n-kăl-tikutawen wa măqqărăn Stifan ḍarăt-a-wen, innʼ-as: «Kăyy, a-wa ătwănnăn fălla-k, ak tidət meɣ bahu?»
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Innʼ-asăn Stifan:
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 A-s has-dd-ănfalăl Măssinăɣ, innʼ-as:
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 Ăhona ya Ibrahim, ifăl ăkall wa n-Kăldăyăn, iddăk wa n-Haran.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Ăba abba-net dihen ɣas, innʼ-as Măssinăɣ, ad-ăhan s-ăkall-wa-dăɣ, təzzaɣăm ašăl-i-dăɣ. Ăkall-en, wăr dăɣ-s ikfa Măssinăɣ Ibrahim tăkasit n-wăla edăgg dăɣ-ăssinsa aḍăr-net măšan, ijjăš-as ărkăwăl n-ad-t-ăkf ăkall-en-dăɣ ənta d-ihăyawăn-net. A-s has-ijănna Măssinăɣ a-wen-dăɣ, wăr-ila Ibrahim ara.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Innʼ-as Măssinăɣ ăzzăman-en:
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 măšan, ad-hasăn-əkkəsăɣ tekăriḍt,
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl n-tassaɣt i-Ibrahim, ărkăwăl-en, amili a-s tamătart-net. A-wen-dăɣ a făl ikrăš Ibrahim Isxaqq, ăsmalăy-t ašăl wa s-əttam; a-wen-dăɣ daɣ a ija Isxaqq i-rure-s Yaqub, ijʼ-e daɣ Yaqub i-məddana-s wi n-măraw d-əssin i n-imɣarăn n-imăzzaɣăn n-tiwsaten-nănăɣ ti n-mărawăt d-sănatăt.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 Osămăn ḍarăt-a-wen məddana-s n-Yăqub wi n-imɣarăn n-imăzzaɣăn făll-Yusəf-i n-ăŋŋa-săn, əžžənšăn-t-in i-ad-ăkkălăt dăɣ-Miṣra măšan, issăn Măssinăɣ dăɣ-Yusəf dăɣ-ăkall-wen-dăɣ.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 Wăr t-illa erk əmmək dăɣ-wăr t-dd-ikkes Măssinăɣ, issənsă fălla-s ănnuɣmăt-net d-sărho i-ad-ikrəš idəm dat-Firɣăwna-i n-ămănokal n-Miṣra-i has-ijăn tafləst-ta-dăɣ făl t-ăsmănakăl dawa-s făll-ăkall d-a-wa ihăn eɣewən-net iket-net.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 Dăɣ-a-wen-dăɣ a dd-oḍa laẓ lăbasăn făll-Miṣra d-Xăna, ămɣatărăn ăddinăt hullan har ăbas əṭṭafăn imărawăn-nănăɣ a əkšăn.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Isla Yaqub a-s ihʼ əttăɣam Miṣra ɣas, ăšmašăl săr-s məddana-s wi hanăɣ-ăshăyăwnen.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Osăn-dd, əqqălăn, šămad dd-jan asikəl wa s-əssin a tăn-ăzozăy Yusəf iman-net, ilmăd daɣ Firɣăwna s-a-wen-dăɣ, tumast n-Yusəf.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Ăssotăr Yusəf ti-s d-imărawăn-net iket-năsăn, ămoos a-wen-dăɣ əssayăt timərwen n-ăwadəm d-səmmos.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Iddăk-dd ya Yaqub Miṣra, ăba-t daɣ dihen-dăɣ ənta d-imărawăn-nănăɣ wi hanăɣ-ăshăyăwnen.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Ǝmməḍkălnăt tifəkwen-năsăn ḍarăt tamăttant-năsăn s-aɣrəm wa n-Sišăm i-ad-ənbəlăn dihen dăɣ-təfărre ta ižžənša Ibrahim făll-məddana-s n-Hămmăr dăɣ-Sišăm.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 A-s dd-tăwwăḍ tăqqăn n-ărkăwăl wa ijjăš Măssinăɣ i-Ibrahim, təkna tamətte-nănăɣ əjut dăɣ-Miṣra.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Inăy-dd ăzzăman-en Firɣăwna ăynayăn wărăn izzey Yusəf.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Ijjăš săr-năɣ erk ălxal, issəknă tumast-nănăɣ aɣăna, ijă a wărăn ijreẓ i-imărawăn-nănăɣ, ăsmăḍrăy-tăn hullan s-ălxidmăt wa dăɣ-tăn-ijă, iglă dăɣ-tăllăbăst-net har hasăn-innă ad-hin-ənḍəwăn aratăn-năsăn wi n-eyyan i-ad-ămmătăn.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 Ăzzăman-en-dăɣ ad-iwa Mosa-i ikrăšăn idəm dat-Măssinăɣ; kăraḍ orăn ɣas a jăn imărawăn-net əṭṭafăn-t, təzzar, ăšhăššăl-tăn a-wa inna Firɣăwna tăbəḍḍawt dăr-s.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Jărăn-t-in ɣas, təkkəmăt-t-dd elle-s n-Firɣăwna, təjʼ-e-hi-dd s-iman-net, təjʼ-as asədwal wa mad-tăj i-ara n-tăsa-net.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Ămoos Mosa ere iɣran dăɣ-təlɣuləma d-musnăt wa n-kăl-Miṣra, ikfʼ-e Măssinăɣ ăṣṣahăt dăɣ-măjrăd hakd dăɣ-timašalen.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 Ikrăš əkkoẓăt timərwen n-awătay ɣas, ijjăs-t-dd ənniyăt n-ad-ăkk ayətma-s wi n-Iṣrayil, idhəl-tăn, əntăneḍ-i n-tumast-net.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ašăl iyyăn, inhăy iyyăn dăɣ-săn isalmaḍ u-Miṣra t-irnan ɣas, ohăɣ-as tinahăɣen, ijă iman n-wa n-u-Miṣra.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Ăɣel afăl ija a-wen, ad-əjrăhăn ayətma-s a-s Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn săr-săn i-ad-tăn-ikkəs dăɣ-əkkəlu wa hăn măšan, wăr əjrehăn a-wen.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Ašăl wa ilkamăn i-wen, inhăy əssin meddən n-kăl-Ălyăhud əknasnen, ittăr ad-ăkk jere-săn, ibḍəw-tăn, əjən ălxer. Innʼ-asăn: ‹Imidiwăn, kăwăneḍ wădden ayətmatăn a tămoosăm, mafăl tinməjjim a lăbasăn jer-iman-năwăn.›
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 Iggăd-dd săr-s wa irnăn, imhăl-t-in, innʼ-as: ‹Kăyy, mi kăy-ijăn ămizăr d-ălqaḷḷi-hanăɣ,
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 əyya, a tărhed ad-hi-tănɣəd šund a wa jed i-u-Miṣra wa s-jed iman-net ənḍəšel.›
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Islă Mosa i-măjrăd-wen-dăɣ ɣas, irmăɣ, ăjewăḍ ălwăqq-wen-dăɣ s-ăkall wa n-Mădyan, izzăɣ, ădobăn ya dihen-dăɣ, ikrăš əssin ilyaḍăn.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 Šămad okaynăt əkkoẓăt timərwen n-awătay ad-has-dd-ănfalăl ănjălos n-Măssinăɣ dăɣ-tenere făll-aḍaɣ wa n-Săynay dăɣ-tabsăɣt ta tăhijăljălăt wăr răqq.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Tăqqăn tănăfalilt-ta-dăɣ ihannăy eɣăf-net, iknă-dd ihəẓ n-tabsăɣt i-ad-ikən asənnəfli dăɣ-a-wa ihannăy măšan, izjăr-tăt-dd emăsli n-Emăli has-innăn:
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-imɣarăn wi kăy-ăshăyăwnen,
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 Innʼ-as Emăli daɣ:
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 ənhăyăɣ tisnant ta tărmăsăt tamətte-nin dăɣ-Miṣra,
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 Wădden hannăyăm a-s Mosa-wa-dăɣ ăkkuddălăn a-s has-ənnăn: ‹Mi kăy-ijăn ămizăr d-ălqaḷḷi-hanăɣ?› Ǝnta-en-dăɣ a dd-ăšmašăl Măssinăɣ i-ad-izar i-kăl-Iṣrayil, isəddărfʼ-en-dd s-tărna n-ănjălos wa has-dd-ănfalălăn dăɣ-tabsăɣt ta tăhijăljălăt wăr răqq.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Ǝnta-en-dăɣ a tăn-dd-izzəzjărăn Miṣra itajj s-tărna n-Măssinăɣ hărătăn ăqqannen eɣăf d-ijităn n-Măssinăɣ har əjlăyăn ejărew wa səmmăn šăggăɣăn, əjăn ḍarăt-a-wen əkkoẓăt timərwen n-awătay ăhonăn dăɣ-tenere.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 Mosa, ənta a-s kăla innă i-kăl-Iṣrayil:
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Ǝnta-en-dăɣ daɣ a ibdădăn dăɣ-tenere ta n-Săynay jer-ănjălos wa has-ămmiijrădăn făll-afălla n-aḍaɣ wa n-Săynay d-tamətte, ikfʼ-e Măssinăɣ măjrăd wa ihakkăn tămudre i-ad-hanăɣ-t-dd isəssiwăḍ
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 măšan, unjăyăn abbatăn-nănăɣ s-asjəd-has, ăsɣărăn-as ulhawăn-năsăn, ənnăḍăn fălla-s, ad-sadărhanăn uɣəl n-Miṣra-i dd-əzjărăn.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Dăɣ-a-wen-dăɣ, a dd-təggăd tamətte s-Harun, tənnʼ-as:
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Ǝṣṣəwwărăn-dd ḍarăt-a-wen i-iman-năsăn ehădăl n-orăɣ, ad-tajjăn tikutawen i-ăṣṣănăm wa jăn s-ifassăn-năsăn, ad-t-ɣabbădăn, tiimələn-t, sănkarăn iẓəjraẓ d-isudal dat-a-wa dd-əknăn ifassăn-năsăn.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Ǝssəksănăn iman-năsăn Măssinăɣ s-a-wen-dăɣ tăn-išlăn, oyyʼ-en ənta-dăɣ s-ăṣṣănăm-năsăn d-ălɣibadăt wa tăjjăn i-ajhanăn wi n-išənnawăn: tăfukt, ewăr d-etran; ămoos a-wen a ăssiitbătăn a-wa innă ănnăbi Ɣămmosa a-s inna dăɣ-əlkəttab-net, innă Măssinăɣ:
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Wădden ehăket n-ăṣṣănăm wa s-isəm-net Molax
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 A-s hăn imɣarăn-nănăɣ tenere, əṭṭafăn ehăket wa n-tămuqqest n-Măssinăɣ ămoosăn tajuhe i-ărkăwăl n-tassaɣt wa ijjăš Măssinăɣ i-Mosa a-s, has-innă, ad-ikrəs ehăket-en s-əmmək wa s-has-omăr s-a-wen.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Ehăket-en, togăẓ-t-dd əzzurəyăt ta hasăn-təlkămăt har ăzzăman wa d-hasăn-ăzzar Yešwa, əjjăšăn d-ehăket ăkall wa tăn-ikfa Măssinăɣ, ohăɣăn dăɣ-əddəwəlăn wi iyyăḍnen; əṭṭafăn ehăket-en dăɣ-ăkall-en-dăɣ har ăzzăman wa n-Dawəd-i
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 ijrăwăn idəm d-ănnuɣmăt dat-Măssinăɣ. Ǝnta-en-dăɣ a ittărăn dăɣ-Măssinăɣ turhajăt n-ad-isəkrəs ehăn i-Măssi-s n-Yaqub
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 măšan, turhajăt-ten-dăɣ, Sulăyman-i n-rure-s n-Dawəd a tăt-ijrăwăn.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 Ikrăs ehăn-en măšan, issəlmăd-t Măssinăɣ s-hărăt iyyăn,
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 innʼ-as Emăli:
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Ajăn wădden ăfuss-in a dd-ixlăkăn hărăt iket-net.› »
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 Olăs daɣ innʼ-asăn Stifan: «Ya meddən-i-dăɣ n-iɣăfawăn ăqqurnen n-ulhawăn wăren ătub s-ăṭṭubbătnăt timəẓẓujen-năsăn, tunjayăm s-Unfas Šăddijăn šund a-wa jăn abbatăn-năwăn,
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 ijmaḍ-t ăššăk a-s a-wa əjăn abbatăn-năwăn ɣas a kăwăn-išlăn kăwăneḍ-dăɣ, wăr t-illa ănnăbi s-wădden ăqquzzăben-t, jăn iman n-wi hasăn-ălolăynen n-a-s ilkam a dd-ass wa n-iyyăn n-Ămaɣdal ăsnăfrăn Măssinăɣ, təttəlălăm-tăn kăwăneḍ-dăɣ ed təssăɣdărăm-t ənta-dăɣ təzzar, tănɣăm-t kərəf,
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 ăzzăbbăt-dd Măssinăɣ fălla-wăn alămărăn-net, əmməjrădăn-awăn săr-săn ănjălosăn măšan, tunjăyăm s-asjəd-hasăn.»
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Islă ămănokal n-ălžămaɣăt wa iɣattăsăn ăššăreɣa i-a-wen-dăɣ ɣas, ad-isamădad ənta d-ăddinăt-net, ẓimkărkəweẓăn isenăn, făll-ălhăm-i-dăɣ măqqărăn tăn-ijjăšăn făll-Stifan.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Ǝnta ălwăqq-wen-dăɣ, iḍnăy-t Unfas Šăddijăn, iḍkăl asăwaḍ-net s-išənnawăn, inhăy ălxurmăt n-Măssinăɣ d-Ɣisa ibdad daw-aɣil n-Măssinăɣ.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Iḍkăl emăsli-net ălwăqq-wen, innă i-ălžămaɣăt: «Săjdăt, ənhəywăt išənnawăn, ămerăn, ibdad Ăgg-ăgg-adəm daw-aɣil n-Măssinăɣ.»
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Ǝslăn i-a-wen ɣas, ăsɣăyyăn dăɣ-išənnawăn, hărăn timəẓẓujen-năsăn, ošălăn-dd šund iyyăn n-ăwadəm săr-s iket-dăɣ-năsăn, oḍăn fălla-s,
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 ăšrăwrăwăn-t har dăr-s əzjărăn aɣrəm, ad-t-hakkăn sămmăjori n-tihun har t-ănɣăn kərəf. Ăddinăt wi jănen a-wen-dăɣ, ămawaḍ s-isəm-net Sawəl a əssăɣlăfăn isəlsa-năsăn təzzar ăšewăjăn s-Stifan.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Hakkăn-t sămmăjori n-tihun wăr dd-išrey, itəddal ənta Măssinăɣ, ijanna: «Emăli Ɣisa, ăssiɣlăfăɣ-kăy iman-in.»
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Irkăɣ ḍarăt-a-wen, iḍkăl emăsli-net s-afălla, innă: «Emăli, wăr tăn-tăswărăd abăkkaḍ-wa-dăɣ.» Innă a-wen-dăɣ ɣas, əjmăḍăn-t iman.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.