Atos 7

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Issəstăn ămănokal n-kăl-tikutawen wa măqqărăn Stifan ḍarăt-a-wen, innʼ-as: «Kăyy, a-wa ătwănnăn fălla-k, ak tidət meɣ bahu?»
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Innʼ-asăn Stifan:
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 A-s has-dd-ănfalăl Măssinăɣ, innʼ-as:
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Ăhona ya Ibrahim, ifăl ăkall wa n-Kăldăyăn, iddăk wa n-Haran.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Ăba abba-net dihen ɣas, innʼ-as Măssinăɣ, ad-ăhan s-ăkall-wa-dăɣ, təzzaɣăm ašăl-i-dăɣ. Ăkall-en, wăr dăɣ-s ikfa Măssinăɣ Ibrahim tăkasit n-wăla edăgg dăɣ-ăssinsa aḍăr-net măšan, ijjăš-as ărkăwăl n-ad-t-ăkf ăkall-en-dăɣ ənta d-ihăyawăn-net. A-s has-ijănna Măssinăɣ a-wen-dăɣ, wăr-ila Ibrahim ara.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Innʼ-as Măssinăɣ ăzzăman-en:
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 măšan, ad-hasăn-əkkəsăɣ tekăriḍt,
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl n-tassaɣt i-Ibrahim, ărkăwăl-en, amili a-s tamătart-net. A-wen-dăɣ a făl ikrăš Ibrahim Isxaqq, ăsmalăy-t ašăl wa s-əttam; a-wen-dăɣ daɣ a ija Isxaqq i-rure-s Yaqub, ijʼ-e daɣ Yaqub i-məddana-s wi n-măraw d-əssin i n-imɣarăn n-imăzzaɣăn n-tiwsaten-nănăɣ ti n-mărawăt d-sănatăt.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 Osămăn ḍarăt-a-wen məddana-s n-Yăqub wi n-imɣarăn n-imăzzaɣăn făll-Yusəf-i n-ăŋŋa-săn, əžžənšăn-t-in i-ad-ăkkălăt dăɣ-Miṣra măšan, issăn Măssinăɣ dăɣ-Yusəf dăɣ-ăkall-wen-dăɣ.
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Wăr t-illa erk əmmək dăɣ-wăr t-dd-ikkes Măssinăɣ, issənsă fălla-s ănnuɣmăt-net d-sărho i-ad-ikrəš idəm dat-Firɣăwna-i n-ămănokal n-Miṣra-i has-ijăn tafləst-ta-dăɣ făl t-ăsmănakăl dawa-s făll-ăkall d-a-wa ihăn eɣewən-net iket-net.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 Dăɣ-a-wen-dăɣ a dd-oḍa laẓ lăbasăn făll-Miṣra d-Xăna, ămɣatărăn ăddinăt hullan har ăbas əṭṭafăn imărawăn-nănăɣ a əkšăn.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Isla Yaqub a-s ihʼ əttăɣam Miṣra ɣas, ăšmašăl săr-s məddana-s wi hanăɣ-ăshăyăwnen.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Osăn-dd, əqqălăn, šămad dd-jan asikəl wa s-əssin a tăn-ăzozăy Yusəf iman-net, ilmăd daɣ Firɣăwna s-a-wen-dăɣ, tumast n-Yusəf.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Ăssotăr Yusəf ti-s d-imărawăn-net iket-năsăn, ămoos a-wen-dăɣ əssayăt timərwen n-ăwadəm d-səmmos.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Iddăk-dd ya Yaqub Miṣra, ăba-t daɣ dihen-dăɣ ənta d-imărawăn-nănăɣ wi hanăɣ-ăshăyăwnen.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Ǝmməḍkălnăt tifəkwen-năsăn ḍarăt tamăttant-năsăn s-aɣrəm wa n-Sišăm i-ad-ənbəlăn dihen dăɣ-təfărre ta ižžənša Ibrahim făll-məddana-s n-Hămmăr dăɣ-Sišăm.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 A-s dd-tăwwăḍ tăqqăn n-ărkăwăl wa ijjăš Măssinăɣ i-Ibrahim, təkna tamətte-nănăɣ əjut dăɣ-Miṣra.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Inăy-dd ăzzăman-en Firɣăwna ăynayăn wărăn izzey Yusəf.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Ijjăš săr-năɣ erk ălxal, issəknă tumast-nănăɣ aɣăna, ijă a wărăn ijreẓ i-imărawăn-nănăɣ, ăsmăḍrăy-tăn hullan s-ălxidmăt wa dăɣ-tăn-ijă, iglă dăɣ-tăllăbăst-net har hasăn-innă ad-hin-ənḍəwăn aratăn-năsăn wi n-eyyan i-ad-ămmătăn.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Ăzzăman-en-dăɣ ad-iwa Mosa-i ikrăšăn idəm dat-Măssinăɣ; kăraḍ orăn ɣas a jăn imărawăn-net əṭṭafăn-t, təzzar, ăšhăššăl-tăn a-wa inna Firɣăwna tăbəḍḍawt dăr-s.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Jărăn-t-in ɣas, təkkəmăt-t-dd elle-s n-Firɣăwna, təjʼ-e-hi-dd s-iman-net, təjʼ-as asədwal wa mad-tăj i-ara n-tăsa-net.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Ămoos Mosa ere iɣran dăɣ-təlɣuləma d-musnăt wa n-kăl-Miṣra, ikfʼ-e Măssinăɣ ăṣṣahăt dăɣ-măjrăd hakd dăɣ-timašalen.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 Ikrăš əkkoẓăt timərwen n-awătay ɣas, ijjăs-t-dd ənniyăt n-ad-ăkk ayətma-s wi n-Iṣrayil, idhəl-tăn, əntăneḍ-i n-tumast-net.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Ašăl iyyăn, inhăy iyyăn dăɣ-săn isalmaḍ u-Miṣra t-irnan ɣas, ohăɣ-as tinahăɣen, ijă iman n-wa n-u-Miṣra.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Ăɣel afăl ija a-wen, ad-əjrăhăn ayətma-s a-s Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn săr-săn i-ad-tăn-ikkəs dăɣ-əkkəlu wa hăn măšan, wăr əjrehăn a-wen.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Ašăl wa ilkamăn i-wen, inhăy əssin meddən n-kăl-Ălyăhud əknasnen, ittăr ad-ăkk jere-săn, ibḍəw-tăn, əjən ălxer. Innʼ-asăn: ‹Imidiwăn, kăwăneḍ wădden ayətmatăn a tămoosăm, mafăl tinməjjim a lăbasăn jer-iman-năwăn.›
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Iggăd-dd săr-s wa irnăn, imhăl-t-in, innʼ-as: ‹Kăyy, mi kăy-ijăn ămizăr d-ălqaḷḷi-hanăɣ,
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 əyya, a tărhed ad-hi-tănɣəd šund a wa jed i-u-Miṣra wa s-jed iman-net ənḍəšel.›
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Islă Mosa i-măjrăd-wen-dăɣ ɣas, irmăɣ, ăjewăḍ ălwăqq-wen-dăɣ s-ăkall wa n-Mădyan, izzăɣ, ădobăn ya dihen-dăɣ, ikrăš əssin ilyaḍăn.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 Šămad okaynăt əkkoẓăt timərwen n-awătay ad-has-dd-ănfalăl ănjălos n-Măssinăɣ dăɣ-tenere făll-aḍaɣ wa n-Săynay dăɣ-tabsăɣt ta tăhijăljălăt wăr răqq.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Tăqqăn tănăfalilt-ta-dăɣ ihannăy eɣăf-net, iknă-dd ihəẓ n-tabsăɣt i-ad-ikən asənnəfli dăɣ-a-wa ihannăy măšan, izjăr-tăt-dd emăsli n-Emăli has-innăn:
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-imɣarăn wi kăy-ăshăyăwnen,
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Innʼ-as Emăli daɣ:
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 ənhăyăɣ tisnant ta tărmăsăt tamətte-nin dăɣ-Miṣra,
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 Wădden hannăyăm a-s Mosa-wa-dăɣ ăkkuddălăn a-s has-ənnăn: ‹Mi kăy-ijăn ămizăr d-ălqaḷḷi-hanăɣ?› Ǝnta-en-dăɣ a dd-ăšmašăl Măssinăɣ i-ad-izar i-kăl-Iṣrayil, isəddărfʼ-en-dd s-tărna n-ănjălos wa has-dd-ănfalălăn dăɣ-tabsăɣt ta tăhijăljălăt wăr răqq.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Ǝnta-en-dăɣ a tăn-dd-izzəzjărăn Miṣra itajj s-tărna n-Măssinăɣ hărătăn ăqqannen eɣăf d-ijităn n-Măssinăɣ har əjlăyăn ejărew wa səmmăn šăggăɣăn, əjăn ḍarăt-a-wen əkkoẓăt timərwen n-awătay ăhonăn dăɣ-tenere.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 Mosa, ənta a-s kăla innă i-kăl-Iṣrayil:
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Ǝnta-en-dăɣ daɣ a ibdădăn dăɣ-tenere ta n-Săynay jer-ănjălos wa has-ămmiijrădăn făll-afălla n-aḍaɣ wa n-Săynay d-tamətte, ikfʼ-e Măssinăɣ măjrăd wa ihakkăn tămudre i-ad-hanăɣ-t-dd isəssiwăḍ
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 măšan, unjăyăn abbatăn-nănăɣ s-asjəd-has, ăsɣărăn-as ulhawăn-năsăn, ənnăḍăn fălla-s, ad-sadărhanăn uɣəl n-Miṣra-i dd-əzjărăn.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Dăɣ-a-wen-dăɣ, a dd-təggăd tamətte s-Harun, tənnʼ-as:
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Ǝṣṣəwwărăn-dd ḍarăt-a-wen i-iman-năsăn ehădăl n-orăɣ, ad-tajjăn tikutawen i-ăṣṣănăm wa jăn s-ifassăn-năsăn, ad-t-ɣabbădăn, tiimələn-t, sănkarăn iẓəjraẓ d-isudal dat-a-wa dd-əknăn ifassăn-năsăn.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Ǝssəksănăn iman-năsăn Măssinăɣ s-a-wen-dăɣ tăn-išlăn, oyyʼ-en ənta-dăɣ s-ăṣṣănăm-năsăn d-ălɣibadăt wa tăjjăn i-ajhanăn wi n-išənnawăn: tăfukt, ewăr d-etran; ămoos a-wen a ăssiitbătăn a-wa innă ănnăbi Ɣămmosa a-s inna dăɣ-əlkəttab-net, innă Măssinăɣ:
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Wădden ehăket n-ăṣṣănăm wa s-isəm-net Molax
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 A-s hăn imɣarăn-nănăɣ tenere, əṭṭafăn ehăket wa n-tămuqqest n-Măssinăɣ ămoosăn tajuhe i-ărkăwăl n-tassaɣt wa ijjăš Măssinăɣ i-Mosa a-s, has-innă, ad-ikrəs ehăket-en s-əmmək wa s-has-omăr s-a-wen.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Ehăket-en, togăẓ-t-dd əzzurəyăt ta hasăn-təlkămăt har ăzzăman wa d-hasăn-ăzzar Yešwa, əjjăšăn d-ehăket ăkall wa tăn-ikfa Măssinăɣ, ohăɣăn dăɣ-əddəwəlăn wi iyyăḍnen; əṭṭafăn ehăket-en dăɣ-ăkall-en-dăɣ har ăzzăman wa n-Dawəd-i
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 ijrăwăn idəm d-ănnuɣmăt dat-Măssinăɣ. Ǝnta-en-dăɣ a ittărăn dăɣ-Măssinăɣ turhajăt n-ad-isəkrəs ehăn i-Măssi-s n-Yaqub
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 măšan, turhajăt-ten-dăɣ, Sulăyman-i n-rure-s n-Dawəd a tăt-ijrăwăn.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 Ikrăs ehăn-en măšan, issəlmăd-t Măssinăɣ s-hărăt iyyăn,
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 innʼ-as Emăli:
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Ajăn wădden ăfuss-in a dd-ixlăkăn hărăt iket-net.› »
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Olăs daɣ innʼ-asăn Stifan: «Ya meddən-i-dăɣ n-iɣăfawăn ăqqurnen n-ulhawăn wăren ătub s-ăṭṭubbătnăt timəẓẓujen-năsăn, tunjayăm s-Unfas Šăddijăn šund a-wa jăn abbatăn-năwăn,
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 ijmaḍ-t ăššăk a-s a-wa əjăn abbatăn-năwăn ɣas a kăwăn-išlăn kăwăneḍ-dăɣ, wăr t-illa ănnăbi s-wădden ăqquzzăben-t, jăn iman n-wi hasăn-ălolăynen n-a-s ilkam a dd-ass wa n-iyyăn n-Ămaɣdal ăsnăfrăn Măssinăɣ, təttəlălăm-tăn kăwăneḍ-dăɣ ed təssăɣdărăm-t ənta-dăɣ təzzar, tănɣăm-t kərəf,
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 ăzzăbbăt-dd Măssinăɣ fălla-wăn alămărăn-net, əmməjrădăn-awăn săr-săn ănjălosăn măšan, tunjăyăm s-asjəd-hasăn.»
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Islă ămănokal n-ălžămaɣăt wa iɣattăsăn ăššăreɣa i-a-wen-dăɣ ɣas, ad-isamădad ənta d-ăddinăt-net, ẓimkărkəweẓăn isenăn, făll-ălhăm-i-dăɣ măqqărăn tăn-ijjăšăn făll-Stifan.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Ǝnta ălwăqq-wen-dăɣ, iḍnăy-t Unfas Šăddijăn, iḍkăl asăwaḍ-net s-išənnawăn, inhăy ălxurmăt n-Măssinăɣ d-Ɣisa ibdad daw-aɣil n-Măssinăɣ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Iḍkăl emăsli-net ălwăqq-wen, innă i-ălžămaɣăt: «Săjdăt, ənhəywăt išənnawăn, ămerăn, ibdad Ăgg-ăgg-adəm daw-aɣil n-Măssinăɣ.»
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Ǝslăn i-a-wen ɣas, ăsɣăyyăn dăɣ-išənnawăn, hărăn timəẓẓujen-năsăn, ošălăn-dd šund iyyăn n-ăwadəm săr-s iket-dăɣ-năsăn, oḍăn fălla-s,
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 ăšrăwrăwăn-t har dăr-s əzjărăn aɣrəm, ad-t-hakkăn sămmăjori n-tihun har t-ănɣăn kərəf. Ăddinăt wi jănen a-wen-dăɣ, ămawaḍ s-isəm-net Sawəl a əssăɣlăfăn isəlsa-năsăn təzzar ăšewăjăn s-Stifan.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Hakkăn-t sămmăjori n-tihun wăr dd-išrey, itəddal ənta Măssinăɣ, ijanna: «Emăli Ɣisa, ăssiɣlăfăɣ-kăy iman-in.»
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Irkăɣ ḍarăt-a-wen, iḍkăl emăsli-net s-afălla, innă: «Emăli, wăr tăn-tăswărăd abăkkaḍ-wa-dăɣ.» Innă a-wen-dăɣ ɣas, əjmăḍăn-t iman.
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.