Atos 27
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Tăwwăḍ-dd tăqqăn ta n-tikawt n-ăkall wa n-Iṭali ɣas, jăn kăl-əlxəkum Buləs d-kăl-takărmut wi iyyăḍnen dăɣ-ifassăn n-kăbtăn s-isəm-net Yulyus, ənta a ănnihăḍăn făll-ejhăn n-əlɣəskăr wa s-isəm-net: «Wa tăn-ojărăn».
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Nəjjăš turăft n-aman jat isəm Adăramit, nəkkă ăkall wa n-Azya, năddeew dăɣ-asikəl-nănăɣ d-Aristarăq wa n-Tăslonika.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ašăl wa ilkămăn i-wen, năsjăn dăɣ-teje ta n-Sidon. Ămoos kăbtăn Yulyus ăwadəm s-ikna Buləs əjjăruẓăt, iglă făw har t-ikfă turhajăt n-ad-ăkk imuzăyăn-net wi hănen aɣrəm-en i-ad-has-arəjăn dăɣ-asikəl.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Nəfăl dihen, năllil asălim n-aman, nămsadăɣ i-awtəl wa n-Qəbrus i-ad-nəmjušət d-aḍu d-tinăzzămăren-ti dd-bahhălnen i-turăft.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Nəjlăy ḍarăt-a-wen ejărew wa səmmăn ošălăn dăɣ-ăkall wa n-Silisi d-Banfəli, năsjăn dăɣ-taɣrəmt ta n-Mira təhăt ăkall wa n-Lisya.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Ijrăw kăbtăn-nănăɣ dihen turăft n-aman təkkat Iṭali, ijʼ-anăɣ dăɣ-s.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Nəjă išilan năsilalăm sollan făll-aman har šărnaš d-nănmawăḍ d-aɣrəm wa n-Kănida, igdăl-anăɣ əṣṣuhu n-aḍu ad-nakəy ɣas, nărmăs tamdujt ta n-ajus n-ăkall wa n-Kritus, nəkka dawa-s har nămsadăɣ d-Sălmuni.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Šărnaš d-năllil asălim n-ejărew har dd-năwwăḍ edăgg ijan isəm: tasjənt ta n-tihusay, a-wen edăgg, ănimahăẓăn d-taɣrəmt ta n-Lazaya.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Nəja išilan s-əmmək-en-dăɣ a-s fălla-năɣ ănmăntaš ejărew, nəjjăš miši, okăy fălla-năɣ daɣ ăẓum wa n-tajrəst.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Dihen-dăɣ, ad-ăsmătăr Buləs iməssukal wi iyyăḍnen hănen turăft n-aman, innʼ-asăn: «Meddən, hannăyaɣ a-s asikəl-nănăɣ wăr-mad-ăj wăla šăɣšad d-miši; năkkăneḍ hakd a-wa ihăn turăft, nəha miši d-šăɣšad-wen-dăɣ.»
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Măšan ojăr tafləst ija kăbtăn a-wa has-innă u-taɣăya-net a-wa innă Buləs.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ǝnhăyăn a-s edăgg-wa-dăɣ ăsjănăn wădden edăgg dăɣ-isasakay ăwadəm tajrəst ɣas, ăssoɣălăn tisdas n-turăft, ărmăsăn tamdujt n-aɣrəm wa n-Fənikus daw-awtəl wa n-Kritus i-ad-dăɣ-s səssikəyăn tajrəst.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ǝllan-t dihen-dăɣ a-s dd-isrăj aḍu dd-ifalăn ajus, orăn-dd turăft, ărkăbăn dăɣ-a-s ăllilăn tasăja n-ejărew ed, ăɣelăn ăɣlăsăn dăɣ-ăššar-net.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 A ənḍărrăn ḍarăt-a-wen-dăɣ, toḍă-dd fălla-săn tăšikwalt tăṣṣoohet s-itawănna dăɣ-Tălyunanit: Erakilun.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Izzəwăt ăṣṣahăt-net turăft, iglă dăr-s emănăn, ăbas t-illa ere dăɣ-s ănnihăḍăn.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Ija a-wen-dăɣ har nokăy afălla n-awtəl wa n-Kluda, ijʼ-anăɣ aɣrəm-en eff ɣas, nəttăr ăddăbara s-nănmawăḍ d-isăɣlas wi hănen turăft.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ǝjrăwăn meddən aḍkul n-asăɣləs wa n-ənḍărrăn ihăn turăft, ăstărăkken-t dăɣ-aman, əkrăsăn-t dăɣ-turăft s-iɣunan, nəḍkăl tisdas i-ad-tănăt-isəkəf aḍu i-ad-ăbas hanăɣ-ăzziwăt aḍu. Năšinanăj s-əmmək-wen-dăɣ har nănmawăḍ d-Libya, noyya iman-nănăɣ s-ašrut wa dăɣ-wăr šəjrətăn aman.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Okăy fălla-năɣ ašăl imdan năbbillăn d-aḍu s-əmmək-wen-dăɣ, har hanăɣ-ilzăm ašăl wa iyyăḍăn, ad-hin-nəjăr ilalăn wi hănen turăft i-ad-tifsas.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ašăl wa s-kăraḍ, jărăn-in inaxdimăn a-wa ăẓẓayăn ihăn turăft iket-net.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Nəjă ăzzăman wăr nənhey tăfukt wăla etran, a ija a-wen-dăɣ, itiwwaḍ-dd fălla-năɣ ăṣṣahăt n-aḍu har ăbas hanăɣ-iha ere ijarăn ăṭṭăma n-tămudre.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Išilan-win-dăɣ, năssakăy-tăn wăr t-illa a nəkša, dăɣ-a-wen-dăɣ ad-dd-ibdăd Buləs, innă i-ăddinăt: «Imidiwăn-in, ənnăr hi-tăsijădăm ihənnin a-s hawăn-əmməjrădăɣ dăɣ-awtəl wa n-Kritus, wăr nətəjjəš miši d-šăɣšad ogdăhăn d-a-wa-dăɣ.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Ărheeɣ fălla-wăn ămăra, ad-hi-səjdəm: sănsăt ənniyăt-năwăn, əḍmanăɣ-awăn a-s wăr t-illa i dăɣ-năɣ mad-iba măšan, turăft ənta, əkkəsăt ăṭṭăma-net.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Ănfalăl-ahi-dd ănjălos n-Măssinăɣ ənḍăhaḍ,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 innʼ-ahi: Buləs, wăr tărmeɣăd ed, wăr t-illa ad-wăr təbdedăd dat-Qăyṣăr wa n-ămănokal măqqărăn. Ad kăy-iɣləs Măssinăɣ kăyy d-iməssukal wi dăr-tăddewăd.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Ɣas, imidiwăn-in, kuyədăt, wăr təkkesăm ăṭṭăma, əflasăɣ a-s Măssinăɣ a-wa hi-innă, ad-ăj,
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 ilkam dăɣ-năɣ ad-nəsəjən făll-awtəl iyyăn.»
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Nəja ehăḍ-nănăɣ wa s-măraw d-əkkoẓ măšan, ăzziwăt-anăɣ aḍu hărwa făll-ejărew wa səmmăn s-itawănna Adərya, a-wen, dăɣ-ejărew wa səmmăn măqqărăn n-Miditerani. Ebre n-ammas n-ehăḍ, ofrăyăn kăl-taɣăya n-turăft a-s ohaẓăn edăgg dăɣ-wăr əknen aman əjut.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Jărăn aɣan dăɣ-aman i-ad-săr-s əkətən təššəjrət n-aman, osăn aman jan təššəjrət n-kăraḍăt timərwen n-metăr d-əssa. Ǝglăn har dihen, olăsăn daɣ ejer n-aɣan-ənnin dăɣ-aman, imăl-asăn ider n-aman ămăra, dăɣ-sănatăt timərwen n-metăr d-əttam.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Ăksuḍăn kăl-taɣăya ad-tiḍəw turăft-năsăn, tənkəf i-tihun, ɣas, jărăn əkkoẓăt tiẓolyawen dăɣ-aman i-ad-əhəlnăt turăft, əqqălăn ḍarăt-a-wen i-tebădde n-ašăl.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Dăɣ-a-wen-dăɣ, ad-tattărăn kăl-taɣăya əmmək s-əjmăḍăn, ăsrăsăn dăɣ-aman asăɣləs ənḍărrăn, jăn ăsaru n-a-s ărhan ad-hin-šəššənkəšăn tiẓolyawen ti jăn dăɣ-aman i-ad-əknənăt antum, əṭṭəfnăt turăft.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ilmăd Buləs făll-amsud-năsăn ɣas, innă i-kăbtăn d-əssărdusa: «Ănn i-meddən-năk, afăl wăr-ăqqimăn meddən-wi-dăɣ dăɣ-turăft, adiš, əkkəsnet ăṭṭăma n-tămudre.»
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Ăɣtăsăn əssărdusa ḍarăt-a-wen iɣunan n-asăɣləs wa ənḍărrăn, oyyăn-t iglă, ăwwăyăn-t aman.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 A ənḍărrăn dat-ăbaqqu n-tifawt, ăsmătăr Buləs imidiwăn-net i-ad-əkšən hărăt făl-a-s lan a iwwăḍăn măraw išilan d-əkkoẓ wăr t-illa a ikkan imawăn-năsăn.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Innʼ-asăn Buləs: «Ǝnfəwăt iman-năwăn s-hărăt iyyăn, əfləsăt a-s wăr t-illa dăɣ-wăn-i s-mad-hin-iba wăla-dăɣ emẓăd iyyăn ɣas dăɣ-eɣăf-net.»
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Innʼ-asăn Buləs a-wen-dăɣ ɣas, iḍkăl-dd tijəlwen, ămmoy i-Măssinăɣ dat-ăddinăt wi hanen turăft, ăẓun-tănăt ḍarăt-a-wen, ad-itatt.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Tokăy-tăn tarəmmeɣt, ad-tattăn əntăneḍ-dăɣ.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Dăɣ-turăft-en-dăɣ, năwwăḍ sănatăt timaḍ n-ăhaləs d-əssayăt timərwen d-săḍis.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ălwăqq wa d-əyyəwănăn ăddinăt, əssănɣălăn-in ălkăma dăɣ-ejărew i-ad-səfsəsăn turăft.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ja tifawt, əšlămăn dăɣ-ijəj taɣmărt dăɣ-ijjət ăkall măšan wăr-əssenăn ma ămoos ăkall-wen-dăɣ. Ǝnnăn ad-săr-s ənnăḍăn turăft, səjnən-tăt dihen-dăɣ kunta ămmukkăn a-wen.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Ǝkkăsăn isăssărăn wi iṭṭăfnen turăft, oyyăn-tăn-in s-aman, orăn iɣunan wi n-taɣăya sasaɣadnen turăft, jăn tisdas i-aḍu s-data n-turăft i-ad-tăn-in-imhəl aḍu s-edăgg wa ăqqurăn əšlămăn.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Diha-dăɣ d-əkkăn s-data a ənḍărrăn ad-oḍăn făll-hărăt n-tejeft, təntăm-asăn turăft dăɣ-ăkall. Ittəytăy ăkumkum-net dăɣ-ăkall hundăɣ har ăbas timtəkwəy, irẓă-dd daɣ ajilal-net făll-ăṣṣahăt wa ija anməntaš n-ejărew wa səmmăn.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Ǝnhăyăn əssărdusa a-wen ɣas, ănmănnakăn i-ad-əjən iman n-kăl-takărmut i-udaɣ ad-ijmăḍ wălʼ iyyăn dăɣ-eššaf,
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 măšan unjăy-asăn kăbtăn s-a-wen făl tărha-i ija i-Buləs. Dihen-dăɣ ad-innă kăbtăn i-ăddinăt wi əssănnen eššaf, ad-əyyən iman-năsăn s-tizarăt s-aman, əšyəfăn s-asălim.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Innă i-wi iyyăḍnen, ad-əjən ăddăbara făl năyăn iferəsăn n-tisəjwen n-turăft wi dd-irẓa aḍu. Ǝmmək-wen-dăɣ a-s hin-əwwăḍăn iket-dăɣ-năsăn asălim n-aman, əddarăn-ăɣlasăn.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.