Atos 27
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ACF
1 Tăwwăḍ-dd tăqqăn ta n-tikawt n-ăkall wa n-Iṭali ɣas, jăn kăl-əlxəkum Buləs d-kăl-takărmut wi iyyăḍnen dăɣ-ifassăn n-kăbtăn s-isəm-net Yulyus, ənta a ănnihăḍăn făll-ejhăn n-əlɣəskăr wa s-isəm-net: «Wa tăn-ojărăn».
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Nəjjăš turăft n-aman jat isəm Adăramit, nəkkă ăkall wa n-Azya, năddeew dăɣ-asikəl-nănăɣ d-Aristarăq wa n-Tăslonika.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Ašăl wa ilkămăn i-wen, năsjăn dăɣ-teje ta n-Sidon. Ămoos kăbtăn Yulyus ăwadəm s-ikna Buləs əjjăruẓăt, iglă făw har t-ikfă turhajăt n-ad-ăkk imuzăyăn-net wi hănen aɣrəm-en i-ad-has-arəjăn dăɣ-asikəl.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Nəfăl dihen, năllil asălim n-aman, nămsadăɣ i-awtəl wa n-Qəbrus i-ad-nəmjušət d-aḍu d-tinăzzămăren-ti dd-bahhălnen i-turăft.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nəjlăy ḍarăt-a-wen ejărew wa səmmăn ošălăn dăɣ-ăkall wa n-Silisi d-Banfəli, năsjăn dăɣ-taɣrəmt ta n-Mira təhăt ăkall wa n-Lisya.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ijrăw kăbtăn-nănăɣ dihen turăft n-aman təkkat Iṭali, ijʼ-anăɣ dăɣ-s.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Nəjă išilan năsilalăm sollan făll-aman har šărnaš d-nănmawăḍ d-aɣrəm wa n-Kănida, igdăl-anăɣ əṣṣuhu n-aḍu ad-nakəy ɣas, nărmăs tamdujt ta n-ajus n-ăkall wa n-Kritus, nəkka dawa-s har nămsadăɣ d-Sălmuni.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Šărnaš d-năllil asălim n-ejărew har dd-năwwăḍ edăgg ijan isəm: tasjənt ta n-tihusay, a-wen edăgg, ănimahăẓăn d-taɣrəmt ta n-Lazaya.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nəja išilan s-əmmək-en-dăɣ a-s fălla-năɣ ănmăntaš ejărew, nəjjăš miši, okăy fălla-năɣ daɣ ăẓum wa n-tajrəst.
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Dihen-dăɣ, ad-ăsmătăr Buləs iməssukal wi iyyăḍnen hănen turăft n-aman, innʼ-asăn: «Meddən, hannăyaɣ a-s asikəl-nănăɣ wăr-mad-ăj wăla šăɣšad d-miši; năkkăneḍ hakd a-wa ihăn turăft, nəha miši d-šăɣšad-wen-dăɣ.»
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Măšan ojăr tafləst ija kăbtăn a-wa has-innă u-taɣăya-net a-wa innă Buləs.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Ǝnhăyăn a-s edăgg-wa-dăɣ ăsjănăn wădden edăgg dăɣ-isasakay ăwadəm tajrəst ɣas, ăssoɣălăn tisdas n-turăft, ărmăsăn tamdujt n-aɣrəm wa n-Fənikus daw-awtəl wa n-Kritus i-ad-dăɣ-s səssikəyăn tajrəst.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ǝllan-t dihen-dăɣ a-s dd-isrăj aḍu dd-ifalăn ajus, orăn-dd turăft, ărkăbăn dăɣ-a-s ăllilăn tasăja n-ejărew ed, ăɣelăn ăɣlăsăn dăɣ-ăššar-net.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 A ənḍărrăn ḍarăt-a-wen-dăɣ, toḍă-dd fălla-săn tăšikwalt tăṣṣoohet s-itawănna dăɣ-Tălyunanit: Erakilun.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Izzəwăt ăṣṣahăt-net turăft, iglă dăr-s emănăn, ăbas t-illa ere dăɣ-s ănnihăḍăn.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ija a-wen-dăɣ har nokăy afălla n-awtəl wa n-Kluda, ijʼ-anăɣ aɣrəm-en eff ɣas, nəttăr ăddăbara s-nănmawăḍ d-isăɣlas wi hănen turăft.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Ǝjrăwăn meddən aḍkul n-asăɣləs wa n-ənḍărrăn ihăn turăft, ăstărăkken-t dăɣ-aman, əkrăsăn-t dăɣ-turăft s-iɣunan, nəḍkăl tisdas i-ad-tănăt-isəkəf aḍu i-ad-ăbas hanăɣ-ăzziwăt aḍu. Năšinanăj s-əmmək-wen-dăɣ har nănmawăḍ d-Libya, noyya iman-nănăɣ s-ašrut wa dăɣ-wăr šəjrətăn aman.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Okăy fălla-năɣ ašăl imdan năbbillăn d-aḍu s-əmmək-wen-dăɣ, har hanăɣ-ilzăm ašăl wa iyyăḍăn, ad-hin-nəjăr ilalăn wi hănen turăft i-ad-tifsas.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Ašăl wa s-kăraḍ, jărăn-in inaxdimăn a-wa ăẓẓayăn ihăn turăft iket-net.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Nəjă ăzzăman wăr nənhey tăfukt wăla etran, a ija a-wen-dăɣ, itiwwaḍ-dd fălla-năɣ ăṣṣahăt n-aḍu har ăbas hanăɣ-iha ere ijarăn ăṭṭăma n-tămudre.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Išilan-win-dăɣ, năssakăy-tăn wăr t-illa a nəkša, dăɣ-a-wen-dăɣ ad-dd-ibdăd Buləs, innă i-ăddinăt: «Imidiwăn-in, ənnăr hi-tăsijădăm ihənnin a-s hawăn-əmməjrădăɣ dăɣ-awtəl wa n-Kritus, wăr nətəjjəš miši d-šăɣšad ogdăhăn d-a-wa-dăɣ.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Ărheeɣ fălla-wăn ămăra, ad-hi-səjdəm: sănsăt ənniyăt-năwăn, əḍmanăɣ-awăn a-s wăr t-illa i dăɣ-năɣ mad-iba măšan, turăft ənta, əkkəsăt ăṭṭăma-net.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ănfalăl-ahi-dd ănjălos n-Măssinăɣ ənḍăhaḍ,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 innʼ-ahi: Buləs, wăr tărmeɣăd ed, wăr t-illa ad-wăr təbdedăd dat-Qăyṣăr wa n-ămănokal măqqărăn. Ad kăy-iɣləs Măssinăɣ kăyy d-iməssukal wi dăr-tăddewăd.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ɣas, imidiwăn-in, kuyədăt, wăr təkkesăm ăṭṭăma, əflasăɣ a-s Măssinăɣ a-wa hi-innă, ad-ăj,
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 ilkam dăɣ-năɣ ad-nəsəjən făll-awtəl iyyăn.»
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Nəja ehăḍ-nănăɣ wa s-măraw d-əkkoẓ măšan, ăzziwăt-anăɣ aḍu hărwa făll-ejărew wa səmmăn s-itawănna Adərya, a-wen, dăɣ-ejărew wa səmmăn măqqărăn n-Miditerani. Ebre n-ammas n-ehăḍ, ofrăyăn kăl-taɣăya n-turăft a-s ohaẓăn edăgg dăɣ-wăr əknen aman əjut.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Jărăn aɣan dăɣ-aman i-ad-săr-s əkətən təššəjrət n-aman, osăn aman jan təššəjrət n-kăraḍăt timərwen n-metăr d-əssa. Ǝglăn har dihen, olăsăn daɣ ejer n-aɣan-ənnin dăɣ-aman, imăl-asăn ider n-aman ămăra, dăɣ-sănatăt timərwen n-metăr d-əttam.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ăksuḍăn kăl-taɣăya ad-tiḍəw turăft-năsăn, tənkəf i-tihun, ɣas, jărăn əkkoẓăt tiẓolyawen dăɣ-aman i-ad-əhəlnăt turăft, əqqălăn ḍarăt-a-wen i-tebădde n-ašăl.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Dăɣ-a-wen-dăɣ, ad-tattărăn kăl-taɣăya əmmək s-əjmăḍăn, ăsrăsăn dăɣ-aman asăɣləs ənḍărrăn, jăn ăsaru n-a-s ărhan ad-hin-šəššənkəšăn tiẓolyawen ti jăn dăɣ-aman i-ad-əknənăt antum, əṭṭəfnăt turăft.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Ilmăd Buləs făll-amsud-năsăn ɣas, innă i-kăbtăn d-əssărdusa: «Ănn i-meddən-năk, afăl wăr-ăqqimăn meddən-wi-dăɣ dăɣ-turăft, adiš, əkkəsnet ăṭṭăma n-tămudre.»
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ăɣtăsăn əssărdusa ḍarăt-a-wen iɣunan n-asăɣləs wa ənḍărrăn, oyyăn-t iglă, ăwwăyăn-t aman.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 A ənḍărrăn dat-ăbaqqu n-tifawt, ăsmătăr Buləs imidiwăn-net i-ad-əkšən hărăt făl-a-s lan a iwwăḍăn măraw išilan d-əkkoẓ wăr t-illa a ikkan imawăn-năsăn.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Innʼ-asăn Buləs: «Ǝnfəwăt iman-năwăn s-hărăt iyyăn, əfləsăt a-s wăr t-illa dăɣ-wăn-i s-mad-hin-iba wăla-dăɣ emẓăd iyyăn ɣas dăɣ-eɣăf-net.»
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Innʼ-asăn Buləs a-wen-dăɣ ɣas, iḍkăl-dd tijəlwen, ămmoy i-Măssinăɣ dat-ăddinăt wi hanen turăft, ăẓun-tănăt ḍarăt-a-wen, ad-itatt.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Tokăy-tăn tarəmmeɣt, ad-tattăn əntăneḍ-dăɣ.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Dăɣ-turăft-en-dăɣ, năwwăḍ sănatăt timaḍ n-ăhaləs d-əssayăt timərwen d-săḍis.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ălwăqq wa d-əyyəwănăn ăddinăt, əssănɣălăn-in ălkăma dăɣ-ejărew i-ad-səfsəsăn turăft.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Ja tifawt, əšlămăn dăɣ-ijəj taɣmărt dăɣ-ijjət ăkall măšan wăr-əssenăn ma ămoos ăkall-wen-dăɣ. Ǝnnăn ad-săr-s ənnăḍăn turăft, səjnən-tăt dihen-dăɣ kunta ămmukkăn a-wen.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ǝkkăsăn isăssărăn wi iṭṭăfnen turăft, oyyăn-tăn-in s-aman, orăn iɣunan wi n-taɣăya sasaɣadnen turăft, jăn tisdas i-aḍu s-data n-turăft i-ad-tăn-in-imhəl aḍu s-edăgg wa ăqqurăn əšlămăn.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Diha-dăɣ d-əkkăn s-data a ənḍărrăn ad-oḍăn făll-hărăt n-tejeft, təntăm-asăn turăft dăɣ-ăkall. Ittəytăy ăkumkum-net dăɣ-ăkall hundăɣ har ăbas timtəkwəy, irẓă-dd daɣ ajilal-net făll-ăṣṣahăt wa ija anməntaš n-ejărew wa səmmăn.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ǝnhăyăn əssărdusa a-wen ɣas, ănmănnakăn i-ad-əjən iman n-kăl-takărmut i-udaɣ ad-ijmăḍ wălʼ iyyăn dăɣ-eššaf,
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 măšan unjăy-asăn kăbtăn s-a-wen făl tărha-i ija i-Buləs. Dihen-dăɣ ad-innă kăbtăn i-ăddinăt wi əssănnen eššaf, ad-əyyən iman-năsăn s-tizarăt s-aman, əšyəfăn s-asălim.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Innă i-wi iyyăḍnen, ad-əjən ăddăbara făl năyăn iferəsăn n-tisəjwen n-turăft wi dd-irẓa aḍu. Ǝmmək-wen-dăɣ a-s hin-əwwăḍăn iket-dăɣ-năsăn asălim n-aman, əddarăn-ăɣlasăn.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.