Atos 16
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Immăr Buləs aɣrəm wa n-Darba d-wa n-Listra, illʼ-e dihen-dăɣ a-s ănăṭṭalib iyyăn da-dăɣ s-isəm-net Timoti, ma-s tamumənt lan kăl-Ălyăhud măšan, ti-s, i n-kăl-Ălyunan,
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 jannen fălla-s imumənăn wi n-Listra hakd-dăɣ wi n-Ikanyun a ăhuusken.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Iɣrʼ-e-hi-dd Buləs s-iman-net i-ad-dăr-s idaw măšan, ăsmalăy-t təzzar i-ad-wăr jărrəwăn kăl-Ălyăhud wi t-əllănen dihen a fălla-s ənnăn ed, əssanăn iket-năsăn a-s abba-net, i n-kăl-Ălyunan.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Aɣrəm əmmărăn-dăɣ ḍarăt-a-wen, ad-dăɣ-s səmmətărăn imumənăn dăɣ-alkum d-uḍəf n-ăddăbaratăn-wi hasăn-ăɣtăsăn inəmmušal d-inušămăn dăɣ-Yărussălam.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Samătarăn ălkănisăten i-ad-iṣṣuhət immun n-inəṭṭulab, isajat-dd Măssinăɣ hak ašăl ăddinăt ăynaynen dăɣ-ălkănisăt əkfanen iman-năsăn i-Emăli.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Ijlăy Buləs d-imidiwăn-net Frižya d-teje ta n-Gălasya măšan, wăr hasăn-irḍa Unfas Šăddijăn jan isălan dăɣ-ăkall wa n-Azya,
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 əwwăḍăn-dd Masi, əttărăn ad-əkkən Bətni măšan, igdal-asăn daɣ Unfas n-Ɣisa s-a-wen,
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 əjlăyăn Masi, ăzzubben dăɣ-Tărwas.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Ǝllan-t dihen-dăɣ a-s ăhhurjăt Buləs u-Masidunya iyyăn t-iɣarrăn, ibdad, iddal Măssinăɣ, ijannʼ-as: «Ya Măssinăɣ! Šəmmišəl-dd săr-năɣ ere hanăɣ-ohăɣăn tinahăɣen, năɣləs.»
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Nəfhăm s-a-wen-dăɣ dd-ănfalălăn i-Buləs, a-s irha fălla-năɣ Măssinăɣ ad-nəsəllənžət teje-ten-dăɣ, ad-nətammăɣ ya i-əmmək s-nəkka Masidunya. Ɣur-dihen-dăɣ ad-tăn-dd-əjjăšăɣ, ohărăɣ d-Buləs asikəl năkk-i iktăbăn isălan-wi-dăɣ.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Nəjjăš turăft n-aman dăɣ-Tărwas, nəja s-iyyăt tamdujt ta n-Somătras, ăffăw nəkka Năyyabolis;
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 nəfăl dihen, nəkka aɣrəm wa n-Fəlibb-i s-ənta a itammăr ere dd-ijjăšăn Masidunya s-tizarăt, ămoos daɣ aɣrəm făll-ixkam Roma, năssakăy hărăt n-išilan dihen.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat, nəzjăr aɣrəm, nəkka asălim n-ejărew ed, norda s-ad-dăɣ-s nəjrəw edăgg iṣtarăn dăɣ-nədăl Măssinăɣ, nogăẓ-in dihen tiḍeḍen ăžžiimmăɣnen, năqqima ad-hasnăt-nətajj isălan.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Tăsjăd-anăɣ tiyyăt dăɣ-snăt n-tămaksaḍt n-Măssinăɣ s-isəm-net Lidya, tu-mamălat n-aɣrəm wa n-Təyatir hin-žănšet măṣăr wa n-nefran n-ini šăggăɣăn. Oră Emăli ulh-net, tomăn s-a-wa has-ijănna Buləs,
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 tătwăsălmăɣ dăɣ-aman ənta d-kăl-ehăn-net. Tənnă i-Buləs d-imidiwăn-net ḍarăt-a-wen: «Kunta təflasăm a-s tamumənt n-Emăli a ămoosăɣ, məjurətăt-ahi». Laqqăd-anăɣ har hanăɣ-tăšhăššăl s-a-wen.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Nolăs daɣ nəkka edăgg n-tittar a-s hanăɣ-dd-təlkăḍ tănaxdimt tiyyăt ihʼ alšin iknan tăllăbăst, tămoos i-məssaw-s əssəbab n-ărrəzăɣ ed, itiləɣut alšin wa tăt-ihăn a-wa ilkămăn, təẓẓalăn-as ăddinăt.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Tənhăy-anăɣ ɣas, təltăɣ-anăɣ, e-s nəkka-dăɣ tăseɣărăt ḍara-năɣ, janna: «Ya ăddinăt, əlmədăt a-s meddən-wi-dăɣ hannăyăm, eklan n-Măssinăɣ wa iknăn aḍkul, isălan n-tabarăt ta n-əlɣəllas a-s dd-osăn i-ad-tăn-əjən.»
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Təjʼ-anăɣ alkum-wen-dăɣ har ja išilan, təglă făw har tăsɣăf Buləs; ămlăllăy-dd săr-s, ăsmăhăḍ făll-alšin wa tăt-ihăn, innʼ-as: «Omarăɣ-kăy s-isəm n-Ɣisa Ălmasex, əsjăr-tăt!» Izjăr-tăt alšin ăssaɣăt-wen-dăɣ.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Ǝnhăyăn məssaw-s a-s taklit-năsăn ăbas-hasăn-dd-saɣsal ehăre ɣas, ărmăsăn Buləs d-Sillas, əlwăyăn-tăn s-eɣărɣăr wa n-tamɣənnant s-itawănna Larofaž dăɣ-itamăr ăššăreɣa, əssəbdădăn-tăn dat-ălqaḷḷităn,
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 əssəknăn-tăn ḍarăt-a-wen daɣ i-kăl-ăššăreɣa wi n-Roma, ənnăn-asăn: «Meddən-i n-kăl-Ălyăhud hannăyăm, wăr dd-ăwweyăn a săl ăḍḍărora s-aɣrəm-nănăɣ,
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 sasăɣren ăddinăt ălɣadatăn s-năkkăneḍ-i n-kăl-Roma wăr hanăɣ-t-illa uḍəf-năsăn wăla alkum-hasăn.»
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Təsla tamətte i-a-wen ɣas, təzzăn săr-săn. Ǝnnăn kăl-ăššăreɣa, ətwəkkəsnet isəlsa dăɣ-Buləs d-Sillas, ăttăwătnet.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Ǝknăn-tăn asəsnan təzzar, jărăn-tăn-in dăɣ-takărmut dăɣ-a-s ənnan i-əssărdusa ad-hasăn-əknən iji n-ənniyăt.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Ătwănnă a-wen i-emănnăhăḍ n-takărmut ɣas, ija dăɣ-săn tišəm, ijʼ-en dăɣ-səllul.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Ebre n-ammas n-ehăḍ, irmăs Buləs d-Sillas ăsahăɣ n-təmmal i-Măssinăɣ, ăsijădăn-asăn kăl-takărmut wi iyyăḍnen.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 A ənḍărrăn-dăɣ ăškăḍkăḍ-dd ăkall daw-săn s-ăṣṣahăt hăr ăsnăhăynăhăy issas n-takărmut, ămerăn isăɣfal n-takărmut iket-dăɣ-năsăn ăssaɣăt-wen-dăɣ, ămerănăt daɣ tišəm-năsăn.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Inkăr-dd emănnăhăḍ n-takărmut dăɣ-eḍəs, inhăy tishar n-takărmut ămerănăt ɣas, ilbăy-dd takoba-net i-ad-săr-s idəj iman-net ed, ăɣel kăl-takărmut wi iɣlăf, əjmăḍăn.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Măšan, ăsɣărăt-as Buləs s-afălla, innʼ-as: «Ahaa! Wăr jed a-di, nəllʼ-e diha iket-nănăɣ.»
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Irmăs-dd emănnăhăḍ n-takărmut emămmăl n-efew s-inhăy data-s, ošăl-dd, irkăɣ dat-Buləs d-Sillas ăšikăḍkăḍ,
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 ikkăs-tăn-dd dăɣ-ammas n-takărmut təzzar, innʼ-asăn: «Meddən, ma s-leɣ s-ad-t-ăjjăɣ i-ad-ăɣləsăɣ?»
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Ǝnnăn-as: «Amən kăyy d-ejădăš-năk s-Emăli Ɣisa, ad-tăɣləsăm.»
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Ăxṭăbăn-as măjrăd n-Emăli ənta d-kăl-ehăn-net ălwăqq-wen-dăɣ.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Ilwăy-tăn dăɣ-tăkkăwălt n-ehăḍ-en-dăɣ s-ehăn-net, issəfăr ibuyəsăn-năsăn, ătwăsălmaɣ dăɣ-aman ḍarăt-a-wen ənta hakd kăl-ehăn-net iket-năsăn.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Ăsmăjarăt-tăn dăɣ-a-s ikna tedăwit ənta d-kăl-ehăn-net n-a-wa s-omănăn iket-năsăn s-Măssinăɣ.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Ăffăw ɣas, ăšmašălăn-dd kăl-ăššăreɣa meddən s-emănnăhăḍ n-takărmut i-ad-hin-isəwwəy Buləs d-Sillas.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Ija dăɣ-săn emănnăhăḍ isălan n-a-wa ənnăn kăl-ăššăreɣa măšan,
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 innʼ-as Buləs: «Făw, šămad jăn dăɣ-năɣ tiwit dat-tamətte, a-s ija a-wen, wăr nătwăšrăɣ, năkkăneḍ-i ăḍḍinnen făll-Roma, jărăn-anăɣ-in dăɣ-takărmut s-əmmək-wa-dăɣ, ămăra ărhan ad-hin-nətwəyy dăɣ-ufăr, wăr nărḍa s-a-wen, asənet-dd əntăneḍ iman-năsăn, səwwəyyən-anăɣ-in.»
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ǝqqălăn meddən-wi dd-ămešălnen, ăssoɣălăn isălan n-a-wa inna Buləs i-imănnăhăḍăn. Ǝslăn i-isălan n-a-s Buləs d-Sillas ăḍḍinăn făll-Roma ɣas, ărmăɣăn.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Osăn-tăn-dd ḍarăt-a-wen əntăneḍ iman-năsăn, əttărăn tenăšše dăɣ-Buləs d-Sillas, əkkəsăn-tăn-dd dăɣ-takărmut dăɣ-a-s dăɣ-săn əttarăn ad-əfələn aɣrəm-năsăn.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Ǝzjărăn-dd takărmut ɣas, əkkăn ehăn wa n-Lidya, ad-samătarăn dihen ayətma-săn dăɣ-ăddin d-alkum i-Măssinăɣ təzzar, əglăn.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.