Atos 16
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ACF
1 Immăr Buləs aɣrəm wa n-Darba d-wa n-Listra, illʼ-e dihen-dăɣ a-s ănăṭṭalib iyyăn da-dăɣ s-isəm-net Timoti, ma-s tamumənt lan kăl-Ălyăhud măšan, ti-s, i n-kăl-Ălyunan,
1 E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego;
2 jannen fălla-s imumənăn wi n-Listra hakd-dăɣ wi n-Ikanyun a ăhuusken.
2 Do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.
3 Iɣrʼ-e-hi-dd Buləs s-iman-net i-ad-dăr-s idaw măšan, ăsmalăy-t təzzar i-ad-wăr jărrəwăn kăl-Ălyăhud wi t-əllănen dihen a fălla-s ənnăn ed, əssanăn iket-năsăn a-s abba-net, i n-kăl-Ălyunan.
3 Paulo quis que este fosse com ele; e tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Aɣrəm əmmărăn-dăɣ ḍarăt-a-wen, ad-dăɣ-s səmmətărăn imumənăn dăɣ-alkum d-uḍəf n-ăddăbaratăn-wi hasăn-ăɣtăsăn inəmmušal d-inušămăn dăɣ-Yărussălam.
4 E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Samătarăn ălkănisăten i-ad-iṣṣuhət immun n-inəṭṭulab, isajat-dd Măssinăɣ hak ašăl ăddinăt ăynaynen dăɣ-ălkănisăt əkfanen iman-năsăn i-Emăli.
5 De sorte que as igrejas eram confirmadas na fé, e cada dia cresciam em número.
6 Ijlăy Buləs d-imidiwăn-net Frižya d-teje ta n-Gălasya măšan, wăr hasăn-irḍa Unfas Šăddijăn jan isălan dăɣ-ăkall wa n-Azya,
6 E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.
7 əwwăḍăn-dd Masi, əttărăn ad-əkkən Bətni măšan, igdal-asăn daɣ Unfas n-Ɣisa s-a-wen,
7 E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito não lho permitiu.
8 əjlăyăn Masi, ăzzubben dăɣ-Tărwas.
8 E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.
9 Ǝllan-t dihen-dăɣ a-s ăhhurjăt Buləs u-Masidunya iyyăn t-iɣarrăn, ibdad, iddal Măssinăɣ, ijannʼ-as: «Ya Măssinăɣ! Šəmmišəl-dd săr-năɣ ere hanăɣ-ohăɣăn tinahăɣen, năɣləs.»
9 E Paulo teve de noite uma visão, em que se apresentou um homem da Macedônia, e lhe rogou, dizendo: Passa à Macedônia, e ajuda-nos.
10 Nəfhăm s-a-wen-dăɣ dd-ănfalălăn i-Buləs, a-s irha fălla-năɣ Măssinăɣ ad-nəsəllənžət teje-ten-dăɣ, ad-nətammăɣ ya i-əmmək s-nəkka Masidunya. Ɣur-dihen-dăɣ ad-tăn-dd-əjjăšăɣ, ohărăɣ d-Buləs asikəl năkk-i iktăbăn isălan-wi-dăɣ.
10 E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Nəjjăš turăft n-aman dăɣ-Tărwas, nəja s-iyyăt tamdujt ta n-Somătras, ăffăw nəkka Năyyabolis;
11 E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;
12 nəfăl dihen, nəkka aɣrəm wa n-Fəlibb-i s-ənta a itammăr ere dd-ijjăšăn Masidunya s-tizarăt, ămoos daɣ aɣrəm făll-ixkam Roma, năssakăy hărăt n-išilan dihen.
12 E dali para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia, e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.
13 Ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat, nəzjăr aɣrəm, nəkka asălim n-ejărew ed, norda s-ad-dăɣ-s nəjrəw edăgg iṣtarăn dăɣ-nədăl Măssinăɣ, nogăẓ-in dihen tiḍeḍen ăžžiimmăɣnen, năqqima ad-hasnăt-nətajj isălan.
13 E no dia de sábado saímos fora das portas, para a beira do rio, onde se costumava fazer oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.
14 Tăsjăd-anăɣ tiyyăt dăɣ-snăt n-tămaksaḍt n-Măssinăɣ s-isəm-net Lidya, tu-mamălat n-aɣrəm wa n-Təyatir hin-žănšet măṣăr wa n-nefran n-ini šăggăɣăn. Oră Emăli ulh-net, tomăn s-a-wa has-ijănna Buləs,
14 E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 tătwăsălmăɣ dăɣ-aman ənta d-kăl-ehăn-net. Tənnă i-Buləs d-imidiwăn-net ḍarăt-a-wen: «Kunta təflasăm a-s tamumənt n-Emăli a ămoosăɣ, məjurətăt-ahi». Laqqăd-anăɣ har hanăɣ-tăšhăššăl s-a-wen.
15 E, depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa, e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Nolăs daɣ nəkka edăgg n-tittar a-s hanăɣ-dd-təlkăḍ tănaxdimt tiyyăt ihʼ alšin iknan tăllăbăst, tămoos i-məssaw-s əssəbab n-ărrəzăɣ ed, itiləɣut alšin wa tăt-ihăn a-wa ilkămăn, təẓẓalăn-as ăddinăt.
16 E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem, que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Tənhăy-anăɣ ɣas, təltăɣ-anăɣ, e-s nəkka-dăɣ tăseɣărăt ḍara-năɣ, janna: «Ya ăddinăt, əlmədăt a-s meddən-wi-dăɣ hannăyăm, eklan n-Măssinăɣ wa iknăn aḍkul, isălan n-tabarăt ta n-əlɣəllas a-s dd-osăn i-ad-tăn-əjən.»
17 Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.
18 Təjʼ-anăɣ alkum-wen-dăɣ har ja išilan, təglă făw har tăsɣăf Buləs; ămlăllăy-dd săr-s, ăsmăhăḍ făll-alšin wa tăt-ihăn, innʼ-as: «Omarăɣ-kăy s-isəm n-Ɣisa Ălmasex, əsjăr-tăt!» Izjăr-tăt alšin ăssaɣăt-wen-dăɣ.
18 E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E na mesma hora saiu.
19 Ǝnhăyăn məssaw-s a-s taklit-năsăn ăbas-hasăn-dd-saɣsal ehăre ɣas, ărmăsăn Buləs d-Sillas, əlwăyăn-tăn s-eɣărɣăr wa n-tamɣənnant s-itawănna Larofaž dăɣ-itamăr ăššăreɣa, əssəbdădăn-tăn dat-ălqaḷḷităn,
19 E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas, e os levaram à praça, à presença dos magistrados.
20 əssəknăn-tăn ḍarăt-a-wen daɣ i-kăl-ăššăreɣa wi n-Roma, ənnăn-asăn: «Meddən-i n-kăl-Ălyăhud hannăyăm, wăr dd-ăwweyăn a săl ăḍḍărora s-aɣrəm-nănăɣ,
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade,
21 sasăɣren ăddinăt ălɣadatăn s-năkkăneḍ-i n-kăl-Roma wăr hanăɣ-t-illa uḍəf-năsăn wăla alkum-hasăn.»
21 E nos expõem costumes que não nos é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.
22 Təsla tamətte i-a-wen ɣas, təzzăn săr-săn. Ǝnnăn kăl-ăššăreɣa, ətwəkkəsnet isəlsa dăɣ-Buləs d-Sillas, ăttăwătnet.
22 E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá-los com varas.
23 Ǝknăn-tăn asəsnan təzzar, jărăn-tăn-in dăɣ-takărmut dăɣ-a-s ənnan i-əssărdusa ad-hasăn-əknən iji n-ənniyăt.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Ătwănnă a-wen i-emănnăhăḍ n-takărmut ɣas, ija dăɣ-săn tišəm, ijʼ-en dăɣ-səllul.
24 O qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior, e lhes segurou os pés no tronco.
25 Ebre n-ammas n-ehăḍ, irmăs Buləs d-Sillas ăsahăɣ n-təmmal i-Măssinăɣ, ăsijădăn-asăn kăl-takărmut wi iyyăḍnen.
25 E, perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.
26 A ənḍărrăn-dăɣ ăškăḍkăḍ-dd ăkall daw-săn s-ăṣṣahăt hăr ăsnăhăynăhăy issas n-takărmut, ămerăn isăɣfal n-takărmut iket-dăɣ-năsăn ăssaɣăt-wen-dăɣ, ămerănăt daɣ tišəm-năsăn.
26 E de repente sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.
27 Inkăr-dd emănnăhăḍ n-takărmut dăɣ-eḍəs, inhăy tishar n-takărmut ămerănăt ɣas, ilbăy-dd takoba-net i-ad-săr-s idəj iman-net ed, ăɣel kăl-takărmut wi iɣlăf, əjmăḍăn.
27 E, acordando o carcereiro, e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada, e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.
28 Măšan, ăsɣărăt-as Buləs s-afălla, innʼ-as: «Ahaa! Wăr jed a-di, nəllʼ-e diha iket-nănăɣ.»
28 Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.
29 Irmăs-dd emănnăhăḍ n-takărmut emămmăl n-efew s-inhăy data-s, ošăl-dd, irkăɣ dat-Buləs d-Sillas ăšikăḍkăḍ,
29 E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.
30 ikkăs-tăn-dd dăɣ-ammas n-takărmut təzzar, innʼ-asăn: «Meddən, ma s-leɣ s-ad-t-ăjjăɣ i-ad-ăɣləsăɣ?»
30 E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?
31 Ǝnnăn-as: «Amən kăyy d-ejădăš-năk s-Emăli Ɣisa, ad-tăɣləsăm.»
31 E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.
32 Ăxṭăbăn-as măjrăd n-Emăli ənta d-kăl-ehăn-net ălwăqq-wen-dăɣ.
32 E lhe pregavam a palavra do Senhor, e a todos os que estavam em sua casa.
33 Ilwăy-tăn dăɣ-tăkkăwălt n-ehăḍ-en-dăɣ s-ehăn-net, issəfăr ibuyəsăn-năsăn, ătwăsălmaɣ dăɣ-aman ḍarăt-a-wen ənta hakd kăl-ehăn-net iket-năsăn.
33 E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Ăsmăjarăt-tăn dăɣ-a-s ikna tedăwit ənta d-kăl-ehăn-net n-a-wa s-omănăn iket-năsăn s-Măssinăɣ.
34 E, levando-os à sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.
35 Ăffăw ɣas, ăšmašălăn-dd kăl-ăššăreɣa meddən s-emănnăhăḍ n-takărmut i-ad-hin-isəwwəy Buləs d-Sillas.
35 E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.
36 Ija dăɣ-săn emănnăhăḍ isălan n-a-wa ənnăn kăl-ăššăreɣa măšan,
36 E o carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.
37 innʼ-as Buləs: «Făw, šămad jăn dăɣ-năɣ tiwit dat-tamətte, a-s ija a-wen, wăr nătwăšrăɣ, năkkăneḍ-i ăḍḍinnen făll-Roma, jărăn-anăɣ-in dăɣ-takărmut s-əmmək-wa-dăɣ, ămăra ărhan ad-hin-nətwəyy dăɣ-ufăr, wăr nărḍa s-a-wen, asənet-dd əntăneḍ iman-năsăn, səwwəyyən-anăɣ-in.»
37 Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora encobertamente nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.
38 Ǝqqălăn meddən-wi dd-ămešălnen, ăssoɣălăn isălan n-a-wa inna Buləs i-imănnăhăḍăn. Ǝslăn i-isălan n-a-s Buləs d-Sillas ăḍḍinăn făll-Roma ɣas, ărmăɣăn.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.
39 Osăn-tăn-dd ḍarăt-a-wen əntăneḍ iman-năsăn, əttărăn tenăšše dăɣ-Buləs d-Sillas, əkkəsăn-tăn-dd dăɣ-takărmut dăɣ-a-s dăɣ-săn əttarăn ad-əfələn aɣrəm-năsăn.
39 E, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.
40 Ǝzjărăn-dd takărmut ɣas, əkkăn ehăn wa n-Lidya, ad-samătarăn dihen ayətma-săn dăɣ-ăddin d-alkum i-Măssinăɣ təzzar, əglăn.
40 E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.