Atos 11
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Ǝslăn inəmmušal d-ayətma wi iyyăḍnen hănen teje ta n-Ălyăhudəyăt a-s iyyăḍ dăɣ-inəẓẓulam omănăn s-măjrăd n-Măssinăɣ.
1 Logo chegou aos apóstolos e a outros irmãos da Judeia a notícia de que os gentios haviam recebido a palavra de Deus.
2 Ălwăqq wa dd-iqqăl Bəṭrus Yărussălam, ămẓăyẓăyăn-t imumənăn wi n-dăgg-Ălyăhud jănen amili hărăt, ənnăn-as:
2 Mas, quando Pedro voltou a Jerusalém, os discípulos judeus o criticaram,
3 «Kăyy, ma kăy-ăsihălăn ujəš n-ehăn n-ăddinăt wăren ămelăy tihərəd dăr-săn imənsiwăn?»
3 dizendo: “Você entrou na casa de gentios e até comeu com eles!”.
4 Issəntʼ-asăn Bəṭrus afəssăr n-isălan s-iyyăn-iyyăn ɣur-alăṣăl-năsăn har ašăl-i-dăɣ, innʼ-asăn:
4 Então Pedro lhes contou exatamente o que havia acontecido.
5 «Heɣ aɣrəm wa n-Žafa, təddalăɣ Măssinăɣ a-s dd-heɣ oḍeɣ, irmăs-ahi hărăt, ănfalăl-ahi-dd ăssărer dd-ifalăn išənnawăn
5 Disse: “Eu estava na cidade de Jope e, enquanto orava, num êxtase, tive uma visão. Algo semelhante a um lençol grande foi baixado do céu, preso pelas quatro pontas, vindo até onde eu estava.
6 făll-ənsanăt taɣsiwen d-tawăqqast d-iẓlulam d-igḍaḍ. Zajăzzeɣ a-wa insăn făll-ăssărer-en-dăɣ
6 Quando olhei dentro do lençol, vi toda espécie de animais domésticos e selvagens, répteis e aves.
7 a-s əsleɣ i-emăsli hi-innăn: ‹Bəṭrus, ăɣrəs, ăkš›
7 E ouvi uma voz dizer: ‘Levante-se, Pedro; mate e coma’.
8 măšan, ənneɣ-as: ‹Făw Emăli! Năkk, wăr kăla əkšeɣ a xăramăn wăla a ămmiḍăsăn.›
8 “Eu respondi: ‘De modo nenhum, Senhor! Jamais comi coisa alguma que fosse considerada impura ou imprópria’.
9 Innʼ-ahi emăsli-ənnin daɣ: ‹Wăr kăy-iwer asăxrəm n-a-wa issăxlăl Măssinăɣ.›
9 “Mas a voz do céu falou novamente: ‘Não chame de impuro o que Deus purificou’.
10 Itajj a-wen har kăraḍ ihăndăggan təzzar, imməḍkăl dat-i ăssărer s-išənnawăn.
10 Isso aconteceu três vezes, antes que o lençol, com tudo que ele continha, fosse recolhido ao céu.
11 Iqqan a-wa ijăn eɣăf-in dihen-dăɣ a-s dd-əbdădăn kăraḍ meddən dd-falnen Qăyṣăra dat-emm n-ehăn wa ɣur-ăzzubbeɣ,
11 “Nesse momento, três homens que haviam sido enviados de Cesareia chegaram à casa onde eu estava hospedado.
12 innʼ-ahi Unfas Šăddijăn ad-dăr-săn idawăɣ šik. Ăddewăɣ dăr-săn, ăddeewăɣ daɣ d-săḍis ayətma wi t-əllănen data-wăn ămăra-dăɣ s-ehăn n-Kărnəlyus-i hi-dd-issăɣrăn.
12 O Espírito me disse que eu fosse com eles, sem nada questionar. Esses seis irmãos me acompanharam, e logo entramos na casa do homem que havia mandado nos buscar.
13 Năwwăḍ-in ɣas, ija dăɣ-năɣ Kărnəlyus isălan n-əmmək wa s-has-dd-ănfalăl ănjălos wa has-innăn: ‹Šəmmišəl ămăra ăwadəm s-aɣrəm wa n-Žafa i-ad-dd-idaw d-ăhaləs s-isəm-net Simyon wa s-itawănna Bəṭrus.
13 Ele nos contou como um anjo havia aparecido em sua casa e dito: ‘Envie mensageiros a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro.
14 Afăl dd-osa, ad-hak-ăllăɣăt əmmək wa s-mad-tăɣləsăd kăyy d-eɣewən-năk.›
14 Ele lhe dirá como você e toda a sua casa podem ser salvos’.
15 Ămmiijrădăɣ-asăn dihen-dăɣ, a-s fălla-săn dd-ăzzubbăt Unfas Šăddijăn iket-năsăn s-əmmək wa s-fălla-năɣ dd-ăzzubbăt năkkăneḍ ašăl ăzzarăn.
15 “Quando comecei a falar, o Espírito Santo desceu sobre eles, como ocorreu conosco, no princípio.
16 Ǝkteɣ-dd ălwăqq-wen măjrăd n-Emăli Ɣisa a-s inna: ‹Exya, issəlmăɣ dăɣ-aman măšan, kăwăneḍ, ad-tətwəsəlmăɣăm dăɣ-Unfas Šăddijăn.›
16 Então me lembrei das palavras do Senhor, quando ele disse: ‘João batizou com água, mas vocês serão batizados com o Espírito Santo’.
17 Ɣas šămad ijʼ-asăn Măssinăɣ ihuk šund wi hanăɣ-ija a-s nomăn s-Emăli ƔisaĂlmasex, mi ămoosăɣ timsəgəggiyăɣ d-Măssinăɣ?»
17 E, uma vez que Deus deu a esses gentios a mesma dádiva que concedeu a nós quando cremos no Senhor Jesus Cristo, quem era eu para me opor a Deus?”.
18 Islʼ ălžămaɣăt i-isălan-win-dăɣ ɣas, sămmeḍ ənniyăt-net ad-tiimələn Măssinăɣ, jannen: «Itbat a-s inəẓẓulam-dăɣ, ikfʼ-en Măssinăɣ turhajăt n-ad-utabăn, amənăn săr-s, əjrəwăn əntăneḍ-dăɣ tămudre ta n-tidət.»
18 Ao ouvirem isso, pararam de levantar objeções e começaram a louvar a Deus, dizendo: “Vemos que Deus deu aos gentios o mesmo privilégio de se arrepender e receber a vida eterna!”.
19 Imumənăn wi əmmăhăšnen ḍarăt tissust ta təlkămăt i-tamăttant n-Stifan, əkkăn dăɣ-săn iyyăḍ ăkall wa n-Finisya, əkkăn iyyăḍ awtəl wa n-Qəbrus, əkkăn iyyăḍ aɣrəm wa n-Intyuš, măšan wăr xəṭṭəb təššəm-năsăn ar i-kăl-Ălyăhud.
19 Enquanto isso, os discípulos que haviam sido dispersos na perseguição depois da morte de Estêvão chegaram até a Fenícia, Chipre e Antioquia da Síria. Pregaram a palavra, mas somente aos judeus.
20 Dăɣ-a-wen-dăɣ a dăɣ-săn əkkăn iyyăḍ əwanen dăɣ-ăkall wa n-Qəbrus d-wa n-Libya aɣrəm wa n-Intyuš, ad-xaṭṭăbăn dihen isălan n-ălxer n-Emăli Ɣisa i-kăl-Ălyunan.
20 Contudo, alguns dos discípulos que foram de Chipre e Cirene até Antioquia começaram a anunciar aos gentios as boas-novas a respeito do Senhor Jesus.
21 Idhal-tăn Emăli dăɣ-a-wa tăjjăn. Omănăn ăddinăt ăjjootnen dăɣ-a-wen-dăɣ, əkfăn iman-năsăn i-Emăli.
21 A mão do Senhor estava com eles, e muitos desses gentios creram e se converteram ao Senhor.
22 Təslʼ ălkănisăt ta hăt Yărussălam i-a-wen ɣas, tăšmašăl-dd Bărnăbbas s-aɣrəm wa n-Intyuš.
22 Quando a igreja de Jerusalém soube do que havia acontecido, enviou Barnabé a Antioquia.
23 Osa-hin, inhăy tihusay n-ănnuɣmăt n-Măssinăɣ ɣas, ăsdăwăt-t a-wen, ad-isamătar imumənăn d-ad-əknən uḍəf n-Emăli s-ulhawăn əjlaynen.
23 Ao chegar ali e ver essa demonstração da graça de Deus, alegrou-se muito e incentivou os irmãos a permanecerem fiéis ao Senhor.
24 Ămoos ənta iman-net ăhaləs n-emăssărho, iḍnay Unfas Šăddijăn, ăṣṣoohăt daɣ dăɣ-immun-net. Išilan-en-dăɣ, omănăn ăddinăt ăjjootnen s-Emăli.
24 Barnabé era um homem bom, cheio do Espírito Santo e de fé. E uma grande multidão se converteu ao Senhor.
25 Dăɣ-a-wen-dăɣ ad-ikka Bărnăbbas taɣrəmt ta n-Tarša itammăɣ i-Sawəl, ijrăw-t ɣas, ilwăy-t-dd s-Intyuš.
25 Então Barnabé foi a Tarso procurar Saulo.
26 Jăn dihen awătay imdan ănniixdămăn d-ălkănisăt n-aɣrəm-en, saɣrʼ-en tamətte tăjjet. Aɣrəm-wen-dăɣ n-Intyuš a dăɣ-ătwăɣrăn inəṭṭulab n-Ɣisa s-isəm wa n-ălmăssexităn s-tizarăt.
26 Quando o encontrou, levou-o para Antioquia. Ali permaneceram com a igreja um ano inteiro, ensinando a muitas pessoas. Foi em Antioquia que os discípulos foram chamados de cristãos pela primeira vez.
27 Ăzzăman-en-dăɣ ad-dd-fălăn ănnăbităn iha Ăggăbbas aɣrəm wa n-Yărussălam, əkkăn-dd Intyuš.
27 Durante esse tempo, alguns profetas viajaram de Jerusalém a Antioquia.
28 Ǝnta-en-dăɣ a ibdădăn, ălolăy s-tărna n-Unfas Šăddijăn n-a-s ilkam ad-ăj laẓ lăbasăn făll-ărori n-ăkall iket-net. Ija daɣ a-wen s-əmmək-wen-dăɣ s-tăn-innă dăɣ-ăzzăman wa d-ămoos Kəlod ămănokal n-ăkall.
28 Um deles, chamado Ágabo, pôs-se em pé numa das reuniões e predisse, pelo Espírito, que uma grande fome viria sobre todo o mundo romano. (Isso se cumpriu durante o reinado de Cláudio.)
29 Təssəba n-a-wen-dăɣ a făl, ănmănnakăn imumənăn wi hănen Intyuš i-ad-arəj hak iyyăn dăɣ-săn s-a-wa iṭṭăf d-a-wa s-ăddoobăt i-ayətma-săn dăɣ-ăddin wi hănen Ălyăhudəyăt.
29 Então os discípulos de Antioquia decidiram enviar uma ajuda aos irmãos na Judeia, cada um de acordo com suas possibilidades.
30 Ǝjăn a-wen s-əmmək-en-dăɣ təzzar, jăn tasəssiwit-ten-dăɣ jer-ifassăn n-Bărnăbbas d-Sawəl i-ad-tăt-in-səssiwəḍăn inušămăn n-ălkănisăt ta hăt Ălyăhudəyăt.
30 Foi o que fizeram, enviando as doações aos presbíteros por meio de Barnabé e Saulo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.