Apocalipse 18
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Ḍarăt hărătăn-win-dăɣ, ənhăyăɣ ănjălos iyyăn a-s dd-ăzzubbăt išənnawăn. Ănjălos-en, emăṣṣehi n-tikunen a ămoos, ăsmălăwlăw s-ănnur-net ăkall iket-net.
1 Depois destas coisas vi descer do céu outro anjo que tinha grande autoridade, e a terra foi iluminada com a sua glória.
2 Iḍkăl emăsli-net s-afălla, innă:
2 E ele clamou com voz forte, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, e se tornou morada de demônios, e guarida de todo espírito imundo, e guarida de toda ave imunda e detestável.
3 Ǝddəwəlăn iket-dăɣ-năsăn a əswănen dăɣ-asməd n-əlkăxbu-net wa wărăn ila eket. Imănokalăn n-ăkall iket-net ohărăn dăr-s əlkăxbu-net. Ăttužžar n-ăkall iket-dăɣ-năsăn, ărzăɣăn dăɣ-ilalăn-net wi s-wăr t-illa a dăr-olăhăn tihusay wăla nefran.»
3 Porque todas as nações têm bebido do vinho da ira da sua prostituição, e os reis da terra se prostituíram com ela; e os mercadores da terra se enriqueceram com a abundância de suas delícias.
4 Olăsăɣ daɣ măsăllăt n-emăsli dd-ifalăn išənnawăn innăn:
4 Ouvi outra voz do céu dizer: Sai dela, povo meu, para que não sejas participante dos sete pecados, e para que não incorras nas suas pragas.
5 făl-a-s ibăkkaḍăn-net, timtulun har əwwăḍăn išənnawăn. Măssinăɣ daɣ, wăr hin-ittəwa erk imojjan-net.
5 Porque os seus pecados se acumularam até o céu, e Deus se lembrou das iniqüidades dela.
6 Ăjăt-as a-wa təja i-ăddinăt wi iyyăḍnen, ăɣšədăt-as anăḍfus n-a-wa tăɣšăd; sənnəḍfəsăt-as ăṣṣahăt n-alkas-net n-asməd wa təssəswă tamətte.
6 Tornai a dar-lhe como também ela vos tem dado, e retribuí-lhe em dobro conforme as suas obras; no cálice em que vos deu de beber dai-lhe a ela em dobro.
7 Săknăt-tăt ălɣizabăt d-aɣăna ogdăhnen d-ălxurmăt d-tănoflayt ta təkfă iman-net ənta-i jănnet dăɣ-iman-net: ‹Năkk, tămănokalt a ămoosăɣ, wăr heɣ miši n-ad-iba ăhaləs-in, wăr-ilkem daɣ ad-ăqqalăɣ tănuḍăft.›
7 Quanto ela se glorificou, e em delícias esteve, tanto lhe dai de tormento e de pranto; pois que ela diz em seu coração: Estou assentada como rainha, e não sou viúva, e de modo algum verei o pranto.
8 A-wen-dăɣ a făl ălmăṣṣibatăn wi has-ətwărnen, ad-fălla-s dd-əjən iyyăn n-ejăḍăl dăɣ-iyyăn n-ašăl, tiḍəw-dd fălla-s tamăttant d-tahăla d-laẓ, ăkš-et efew făl-a-s Emăli-i tăt-e-išrăɣăn, ila tărna.»
8 Por isso, num mesmo dia virão as suas pragas, a morte, e o pranto, e a fome; e será consumida no fogo; porque forte é o Senhor Deus que a julga.
9 Ălwăqq-wen, ad-əlhən imănokalăn n-ăkall wi dăr-s ohărnen əlkăxbu-net d-tănoflayt-net, ad-səkkələlăn fălla-s afăl ənhăyăn ăho n-efew wa tăt-itattăn ikkʼ išənnawăn,
9 E os reis da terra, que com ela se prostituíram e viveram em delícias, sobre ela chorarão e prantearão, quando virem a fumaça do seu incêndio;
10 ad-əbdədăn imămokalăn-ənnin-dăɣ ijəj făl tuksəḍa n-ad-tăn-irməs ălmăṣṣibăt wa oḍăn făll-aɣrəm. Ǝbdədăn dihen, ad-jannen:
10 e, estando de longe por medo do tormento dela, dirão: Ai! ai da grande cidade, Babilônia, a cidade forte! pois numa só hora veio o teu julgamento.
11 Ăttužžar n-ăkall, ad-əlhən əntăneḍ-dăɣ, əṭṭəfăn iba n-aɣrəm wa n-Babilun ed ăbas t-illa ere ižžənšăn ilalăn-năsăn.
11 E sobre ela choram e lamentam os mercadores da terra; porque ninguém compra mais as suas mercadorias:
12 Orăɣ-năsăn d-aẓrəf d-tikădăyen ti n-tilăllaten d-timăɣwanen d-ălxărerăn-năsăn d-tabduɣt ta šăggăɣăt tăsmăɣmăɣăt lăt ălqim, d-e d t-illăm ănnuɣ ihan isăɣerăn wi s-wăr răqqis ajăraw-năsăn d-e d t-illăm ănnuɣ n-tăhore jat s-isenăn n-elwan meɣ dăɣ-ihəškan n-aḍutăn meɣ dăɣ-daroɣ meɣ dăɣ-tăẓoli meɣ dăɣ-ălhor
12 mercadorias de ouro, de prata, de pedras preciosas, de pérolas, de linho fino, de púrpura, de seda e de escarlata; e toda espécie de madeira odorífera, e todo objeto de marfim, de madeira preciosíssima, de bronze, de ferro e de mármore;
13 d-əlɣənfărăn d-iẓədraẓ wi iyyăḍnen d-aḍutăn d-telḍəḍt d-matălxer d-asməd d-əzzăyt d-ejel n-ălkăma d-iwan d-tihatten d-ibəjwan d-turfen ti n-amjăr d-eklan d-wăla iman n-ăddinăt.
13 e canela, especiarias, perfume, mirra e incenso; e vinho, azeite, flor de farinha e trigo; e gado, ovelhas, cavalos e carros; e escravos, e até almas de homens.
14 Ad-ăj a-wen-dăɣ iket-net, ad-itawănna dăɣ-Babilun: «Xăxx, unhh, xăxx-dăɣ! Hărătăn wi s-kăla tăn-təkned tărha iket-năsăn ăbă-tăn fălla-m, ărrəzăɣ-năm d-tănoflayt iket-net, ad-t-iba fălla-m, wăr-ilkem daɣ ad-tăn-tolasăd ajăraw.
14 Também os frutos que a tua alma cobiçava foram-se de ti; e todas as coisas delicadas e suntuosas se foram de ti, e nunca mais se acharão.
15 Ăttužžar daɣ wi ărzăɣnen s-mamăla wa s-kăla t-əjăn dăɣ-aɣrəm, ad-has-əbdadăn dăɣ-ijəj făl tuksəḍa n-ad-fălla-săn iḍəw ălmăṣṣibăt wa oḍăn făll-aɣrəm, ad-hallăn, əṭṭafăn iba.
15 Os mercadores destas coisas, que por ela se enriqueceram, ficarão de longe por medo do tormento dela, chorando e lamentando,
16 Jannen:
16 dizendo: Ai! ai da grande cidade, da que estava vestida de linho fino, de púrpura, de escarlata, e adornada com ouro, e pedras preciosas, e pérolas! porque numa só hora foram assoladas tantas riquezas.
17 Ɣas ehăre ogdăhăn d-wa-dăɣ iket-net, ăsbăt-t-in fălla-m iyyăn n-ăssaɣăt. Ăddinăt daɣ iket-năsăn wi šašalnen turfen ti n-aman d-iməssukal wi tiwəyən dăɣ-turfen-năsăn, d-wi xaddămnen dăɣ-turfen-năsăn d-wi əddarnen s-a-wa dd-izajjărăn ejărew iket-net, əbdadăn iket-năsăn dăɣ-ijəj,
17 E todo piloto, e todo o que navega para qualquer porto e todos os marinheiros, e todos os que trabalham no mar se puseram de longe;
18 əkyadăn dăɣ-ăho n-aɣrəm wa dăɣ-irɣa efew, jannen: ‹Wăr kăla t-imăl aɣrəm ogdăhăn d-wa-dăɣ təmɣăre.›
18 e, contemplando a fumaça do incêndio dela, clamavam: Que cidade é semelhante a esta grande cidade?
19 Ad-sawarăn ăkall iɣăfawăn-năsăn, hallăn, širšun, əṭṭafăn iba, jannen:
19 E lançaram pó sobre as suas cabeças, e clamavam, chorando e lamentando, dizendo: Ai! ai da grande cidade, na qual todos os que tinham naus no mar se enriqueceram em razão da sua opulência! porque numa só hora foi assolada.
20 Ya kăl-išənnawăn, dăwătăt dăɣ-təssəba n-a-wa s-Babilun, toḍă, təhlăk. Tăddăwătet tamətte ta n-iməššeddəjăn n-Măssinăɣ d-inəmmušal d-ănnăbităn făl-a-s, iẓăl dăɣ-s Măssinăɣ terwidəma ta kăwăn-təssəkna.»
20 Exulta sobre ela, ó céu, e vós, santos e apóstolos e profetas; porque Deus vindicou a vossa causa contra ela.
21 Irmăs ălwăqq-wen ănjălos ăṣṣoohen tăhunt ta măqqărăt tolăhăt d-ta făll-itəẓẓad ălkăma, ijăr-tăt-in dăɣ-ejărew, innă:
21 Um forte anjo levantou uma pedra, qual uma grande mó, e lançou-a no mar, dizendo: Com igual ímpeto será lançada Babilônia, a grande cidade, e nunca mais será achada.
22 Wăr-ilkem ad-dăɣ-s ija emăsli
22 E em ti não se ouvirá mais o som de harpistas, de músicos, de flautistas e de trombeteiros; e nenhum artífice de arte alguma se achará mais em ti; e em ti não mais se ouvirá ruído de mó;
23 Wăr-ilkem ad-dăɣ-s tărɣa tefătelt,
23 e luz de candeia não mais brilhará em ti, e voz de noivo e de noiva não mais em ti se ouvirá; porque os teus mercadores eram os grandes da terra; porque todas as nações foram enganadas pelas tuas feitiçarias.
24 Babilun ənta, a dăɣ-inɣăl ašni n-ănnăbităn
24 E nela se achou o sangue dos profetas, e dos santos, e de todos os que foram mortos na terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.