Apocalipse 16
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 Ḍarăt a-wen-dăɣ, olăsăɣ i-măsăllăt n-emăsli ăṣṣoohen dd-ifalăn ehăn n-ămudd wa măqqărăn. Innă i-ănjălosăn wi n-əssa: «Ăglăt, sănɣəlăt făll-ăkall əssa alkasăn wi əḍkărnen aḍkăr n-Măssinăɣ.»
1 Depois ouvi uma voz forte falando de dentro do templo, dizendo aos sete anjos: — Vão e derramem sobre a terra as sete taças da
2 Iglʼ ănjălos wa ăzzarăn, issănɣăl alkas-net făll-ăkall. Ija a-wen ɣas, əzjărnăt-dd tikussawen sămuumnen lăbasnen ăddinăt wi iwăr ešwăl n-ămudăr, ɣabbădnen tele-net.
2 O primeiro anjo foi e derramou a sua taça sobre a terra. Feridas abertas, terríveis e dolorosas, apareceram naqueles que tinham o sinal do monstro e que haviam adorado a sua imagem.
3 Issănɣăl ănjălos wa s-əssin alkas-net dăɣ-ejărew wa səmmăn. Ija a-wen ɣas, olăhăn aman n-ejărew d-ašni n-enəmmettən, ămmut a-wa-dăɣ ihăn ejărew wa səmmăn iket-dăɣ-net.
3 Aí o segundo anjo derramou a sua taça sobre o mar. A água ficou como o sangue de uma pessoa morta, e morreram todos os seres vivos do mar.
4 Iglʼ ănjălos wa s-kăraḍ, issănɣăl alkas-net dăɣ-ijərwan d-ersan wi n-aman, əqqălăn aman-năsăn ašni.
4 Então o terceiro anjo derramou a sua taça sobre os rios e nas fontes de água, e eles viraram sangue.
5 Ǝsleɣ ălwăqq-wen i-ănjălos wa ănnihăḍăn făll-aman a-s innă:
5 Eu ouvi o anjo que tinha autoridade sobre as águas dizer: — Tu és justo nos teus julgamentos, ó Deus santo, que és e que eras!
6 făl-a-s dăgg-adəm, əssănɣălăn ašni n-iməsšeddəjăn d-ănnăbităn. Ămăra, təkfed-tăn ašni i-ad-t-əswən ed a-wen-dăɣ a dăr-ăniihăjjăn.»
6 Os maus derramaram o sangue do povo de Deus e dos profetas , e por isso tu lhes deste sangue para beber. Eles estão recebendo o que merecem.
7 Olăsăɣ măsăllăt n-emăsli dd-ifalăn tasəskărt ta n-tikutawen hăt ehăn n-ămudd wa măqqărăn, innă: «Emăli Măssinăɣ-i ilăn tărna iket-net, ăššăreɣatăn-năk, tidət, oɣadăn iket-dăɣ-năsăn.»
7 Aí ouvi uma voz que vinha do altar. A voz dizia: — Ó Senhor Deus, Todo-Poderoso! Os teus julgamentos são, de fato, verdadeiros e justos!
8 Issănɣăl ḍarăt-a-wen ănjălos wa s-əkkoẓ alkas-net făll-tăfukt, təjrăw tăfukt turhajăt n-ad-səkkənənnəwət e d t-illăm ăgg-adəm s-tukəse-net.
8 Depois o quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e ele recebeu licença para queimar as pessoas com fogo.
9 Ad-siknənnəwət tukəse-i-dăɣ măqqărăt dd-ja tăfukt dăgg-adəm. Hakd a-wen-dăɣ, gaggărăn dăgg-adəm Măssinăɣ-i iṭṭafăn ălmăṣṣibatăn-en, unjăyăn s-ad-utabăn i-ad-səmɣărăn Măssinăɣ.
9 Elas sofreram queimaduras dolorosas causadas por esse fogo e amaldiçoaram o nome de Deus, que tem autoridade sobre essas pragas. Mas não se arrependeram dos seus pecados, nem louvaram a glória de Deus.
10 Issănɣăl ănjălos wa s-səmmos alkas-net făll-tasăqqaymut n-təmmənukəla ta n-ămudăr. Ija a-wen ɣas, jănăt tihay făll-lamu-net iket-net. Tărmăs tisnant-i-dăɣ măqqărăt dăgg-adəm har dd-əqqălăn ɣas təddadăn ilsawăn-năsăn,
10 Então o quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono do monstro, cujo reino ficou na escuridão, e as pessoas mordiam a língua de dor
11 gaggărăn Măssinăɣ-i ihăn išənnawăn dăɣ-təssəba n-tisnant-năsăn d-tikussawen ti săr-săn dd-orăw măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr săr-săn dd-orew a-wen tătubt dăɣ-erk imojjan-năsăn.
11 e, por causa das suas dores e feridas, amaldiçoavam o Deus do céu. Porém não abandonaram as coisas más que faziam.
12 Issănɣăl ămăra ănjălos wa s-săḍis alkas-net făll-ejărew wa măqqărăn s-itawănna Ifrăyti; ăqqur-in ejărew-en; əjrăwăn imănokalăn wi dd-fălnen emăynăj zăbo, okăyăn.
12 Em seguida o sexto anjo derramou a sua taça no grande rio Eufrates . O rio secou a fim de se abrir um caminho para os reis que vêm do Oriente.
13 Ḍarăt-a-wen, ənhăyăɣ kăraḍ unfasăn ămmiḍăsnen olăhnen d-ijăran dd-əzjarnen emm n-ăɣata d-emm n-ămudăr d-emm n-ănnăbi wa n-ănăsbahu.
13 Então vi três espíritos imundos que pareciam rãs, que saíam da boca do dragão, da boca do monstro e da boca do falso profeta .
14 A-wen, unfasăn n-alšinăn wi tajjănen ălmăt a olăhăn d-ijităn n-Măssinăɣ; əkkăn imănokalăn n-ăkall iket-net i-ad-tăn dd-sədəwən i-ašăl wa n-amjăr wa măqqărăn n-Măssinăɣ-i ilăn tărna.
14 Eles são os espíritos maus que fazem milagres. Esses três espíritos vão aos reis do mundo inteiro a fim de os ajuntar para a batalha do grande Dia de Deus, o Todo-Poderoso.
15 Innă Emăli: «Ǝnhəywăt, ăqqalăɣ-kăwăn-in šund emăkrăḍ; tənḍəḍ i-ere wa ogăẓăn iman-net dăɣ-uzəf, ad-irjəš wăr tătwănhăy tăkrakiḍt-net.»
15 “Escutem! Eu venho como um ladrão. Feliz aquele que vigia e toma conta da sua roupa, a fim de não andar nu e não ficar envergonhado em público!”
16 Ăsdăwăn-dd unfasăn ənnin n-kăraḍ imănokalăn n-ăkall s-edăgg wa s-itawănna dăɣ-Ɣăbranəyya: «Ărmagidun.»
16 Depois os espíritos ajuntaram os reis no lugar que em hebraico é chamado de “Armagedom ”.
17 Issănɣăl ălwăqq-wen ănjălos wa s-əssa alkas-net dăɣ-ălhăwa, ija a-wen ɣas, izjăr-dd emăsli ăṣṣoohen tasăqqaymut ta n-təmmənukəla hăt ehăn n-ămudd wa măqqărăn; innă emăsli-en: «A-wa ijăn, ijă, isălan əmdăn.»
17 E por último o sétimo anjo derramou a sua taça no ar. Então uma voz forte veio do trono, no templo, dizendo: — Está feito!
18 Jăn essamăn d-imăslan, d-ejjajăn, ijă ăkall aškəḍkəḍ ăssuksăḍăn s-a dd-iwăr ăgg-adəm ărori n-ăkall-dăɣ, wăr kăla ija-i dăr-s olăhăn.
18 Houve relâmpagos, estrondos, trovões e um violento terremoto, tão violento como nunca houve igual desde a criação dos seres humanos. Foi o pior de todos!
19 Ijʼ aɣrəm wa măqqărăn kăraḍăt tirəẓẓ, oḍăn iɣărman n-e d t-illăm əddəwəl; wăr hin-ittəwa Măssinăɣ aɣrəm wa măqqărăn s-itawănna Băbilun; ăssoḍă-dd aḍkăr-net făll-imuzăɣăn-net šund a-s asməd a əswan kăl-ăkall-en, ikkăs dăɣ-săn ənniyăt. Issəswʼ-e ənta əlxəmăr wa ihăn alkas-net, a-wen a t-ămoosăn, asməd n-aḍkăr-net wa ojărăn.
19 A grande cidade se quebrou em três partes, e as cidades de todos os países foram destruídas. Deus lembrou da grande Babilônia e lhe deu o vinho da sua taça — o vinho do furor da sua ira .
20 Ǝlsăn aman ikallăn wi hănen iwtəlăn, ăbas t-illa a dd-ăẓẓinjăẓăn;
20 Todas as ilhas desapareceram, e todos os montes sumiram.
21 oḍăn-dd ijidrăšăn šuharnen făll-dăgg-adəm, ad-sikuforăn dăɣ-təssəba n-ălmăṣṣibăt wa n-ijidrăšăn făl-a-s ălmăṣṣibăt-en, ija təsəmme n-tikunen.
21 Chuvas de pedra caíram do céu sobre as pessoas. Eram grandes pedras, que pesavam mais de trinta quilos. E as pessoas amaldiçoaram a Deus por causa da praga de chuvas de pedra, pois ela era terrível.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.