Apocalipse 14
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Olăsăɣ daɣ akăyad ḍarăt-a-wen, ənhăyăɣ Ašăɣol ibdad făll-taḍaɣt ta n-Sayon. Təbdad edes-has temeḍe d-əkkoẓăt timərwen d-əkkoẓ n-efăḍ n-ăwadəm wi s-iktăb isəm-net d-isəm n-Abba făll-timmawen-năsăn.
1 E olhei, e eis o Cordeiro em pé sobre o Monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, que traziam na fronte escrito o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Ǝsleɣ i-emăsli dd-ifalăn išənnawăn; emăsli-en, olăh d-wa n-tinăzzămăren n-ejărew wa səmmăn, olăh ɣas d-ejjaj ijjajăn. Emăsli wa s-əsleɣ, olăh ɣas d-i n-tihărdănen watnen.
2 E ouvi uma voz do céu, como a voz de muitas águas, e como a voz de um grande trovão e a voz que ouvi era como de harpistas, que tocavam as suas harpas.
3 Tăwway tamətte-ten-dăɣ təmmal tăynayăt dat-tasăqqaymut ta n-təmmənukəla d-hărătăn wi n-əkkoẓ əddărnen d-dat-imɣarăn. Təmmal-en, wăr t-illa ere ăddoben almud-net a săl ăddinăt-win-dăɣ n-temeḍe d-əkkoẓăt timərwen d-əkkoẓ n-efăḍ dd-ăsdărfăt Măssinăɣ dăɣ-ăddunya.
3 E cantavam um cântico novo diante do trono, e diante dos quatro seres viventes e dos anciãos; e ninguém podia aprender aquele cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil, aqueles que foram comprados da terra.
4 Ăddinăt-en-hi, wăr-ăsmăḍăsăn iman-năsăn s-tiḍeḍen, wăr-əzzeyăn tiḍeḍen. Ǝlkamăn i-Ašăɣol e-s ikka-dăɣ, ăsdărfăt-tăn-dd jer-dăgg-adəm i-ad-umasăn wi ikrăš Măssinăɣ d-Ašăɣol s-tizarăt.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres; porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que vá. Estes foram comprados dentre os homens para serem as primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Imawăn n-ăddinăt-en, wăr kăla tăn-dd-izjăr bahu, wăr t-illa ălɣib tăn-iwarăn.
5 E na sua boca não se achou engano; porque são irrepreensíveis.
6 Olăsăɣ ḍarăt-a-wen ahănay n-ănjălos iyyăn daɣ illayăn dăɣ-ijəj n-ălhăwa, ənta a iṭṭafăn Ălənžil wa iɣlălăn, isalănžat kăl-ăddunya iket-net, e d t-illăm əddəwəl d-e d t-təllăm tawset d-e d t-illăm awal d-e d t-təllăm tamətte.
6 E vi outro anjo voando pelo meio do céu, e tinha um evangelho eterno para proclamar aos que habitam sobre a terra e a toda nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Ănjălos-ənnin-hi, iḍkal emăsli-net, ijanna: «Uksaḍăt Măssinăɣ, səmɣărăm-t făl-a-s ašăl wa n-tebădde, osă-dd; aməlăt-t ənta-i dd-ixlăkăn išənnawăn d-ăkall d-ejărew wa səmmăn d-ersan.»
7 dizendo com grande voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória; porque é chegada a hora do seu juízo; e adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Ănjălos-ənnin, išrăy-t-dd iyyăn, ijannen: «Babilun ta măqqărăt, toḍa, ya toḍa. Ǝnta-i təssəswăt asməd n-əlkăxbu-net wa okăyăn ămaku i-əddəwəlăn iket-dăɣ-năsăn, toḍa ămăra.»
8 Um segundo anjo o seguiu, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, que a todas as nações deu a beber do vinho da ira da sua prostituição.
9 Išrăy-tăn-dd ănjălos wa s-kăraḍ, iḍkăl emăsli-net, innă: «Afăl irkăɣ ăwadəm dat-ămudăr meɣ dat-ăṭṭăṣwer-net, meɣ iwăr-t ešwăl-net idəm-net meɣ ăfuss-net,
9 Seguiu-os ainda um terceiro anjo, dizendo com grande voz: Se alguém adorar a besta, e a sua imagem, e receber o sinal na fronte, ou na mão,
10 ijmaḍ-t ăššăk a-s ad-t-isəsəw Măssinăɣ əlxəmăr n-aḍkăr-net wăr-iqqer hărăt wa mad-isănɣəl dăɣ-alkas-net wa n-aḍkăr. Ăddinăt-en, ad-əqquzzəben dăɣ-əlkăbrit wa ăhjăljălăn dat-ănjălosăn wi šăddijnen d-dat-Ašăɣol.
10 também o tal beberá do vinho da ira de Deus, que se acha preparado sem mistura, no cálice da sua ira; e será atormentado com fogo e enxofre diante dos santos anjos e diante do Cordeiro.
11 Ăho n-efew wa tăn-itiɣəzzəben, hărkuk ɣas intas. Wăr mad-sunfən s-ehăḍ wăla s-ašăl ăddinăt wi ărkăɣnen i-ămudăr meɣ ăṭṭăṣwer-net, d-ere iwar ešwăl n-isəm-net iket-net.»
11 A fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre; e não têm repouso nem de dia nem de noite os que adoram a besta e a sua imagem, nem aquele que recebe o sinal do seu nome.
12 A-wa ăssaɣăt s-hak eməššeddəj-dăɣ, ibdədet făll-iman-net, ikuyədet dăɣ-immun s-Ɣisa, ămašăl alămărăn n-Măssinăɣ.
12 Aqui está a perseverança dos santos, daqueles que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Ǝsleɣ ḍarăt-a-wen dăɣ-išənnawăn i-emăsli innăn: «Ǝktəb: ɣur-ašăl-i-dăɣ, tənḍəḍ i-wi ăba ăxdamăn i-Emăli! Tidət a-wen, innă Unfas Šăddijăn făl-a-s ad-sunfən dăɣ-ălxidmăt-năsăn ed, əlkamăn-asăn imărkedăn-năsăn.»
13 Então ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Bem-aventurados os mortos que desde agora morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os acompanham.
14 Ǝkyadăɣ hărwa a-s ənhăyăɣ tejărăkt măllăt; tejărăkt-en, ăqqiima fălla-s ere olăhăn d-ăwadəm ijan takənbut n-təmmənukəla n-orăɣ, iṭṭaf ălgori imsădăn dăɣ-ăfuss-net.
14 E olhei, e eis uma nuvem branca, e assentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, que tinha sobre a cabeça uma coroa de ouro, e na mão uma foice afiada.
15 Izjăr-dd ănjălos iyyăn daɣ ehăn n-ămudd wa măqqărăn, iḍkăl emăsli-net s-afălla, innă i-wa ăqqimăn făll-tejărăkt: «Săxdəm ălgori-năk, aləy, făl-a-s iwwăḍ-dd ălwăqq n-a-wen ed ăkall iŋŋa šund əttăɣam, ăbas irha ar amili.»
15 E outro anjo saiu do santuário, clamando com grande voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, porque já a seara da terra está madura.
16 Innă ănjălos a-wen ɣas, ijăr ăhaləs wa ăqqiimăn făll-tejărăkt ălgori-net făll-ăkall, olăy săr-s ăkall iket-net šund ašəkrəš n-əttăɣam iŋŋan.
16 Então aquele que estava assentado sobre a nuvem meteu a sua foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Olăs-dd daɣ ănjălos iyyăn azăjor n-ehăn n-ămudd wa măqqărăn ihăn išənnawăn, ənta daɣ, iṭṭaf ălgori imsădăn.
17 Ainda outro anjo saiu do santuário que está no céu, o qual também tinha uma foice afiada.
18 Izjăr-dd daɣ ănjălos iyyăn tasəskărt ta dăɣ-naŋŋănăt tikutawen, ănjălos-en, ənta a-s wa n-efew; iḍkăl emăsli-net, innă i-ănjălos wa iṭṭafăn ălgori wa imsădăn: «Săxdəm ălgori-năk wa imsădăn, aləy săr-s iləktan n-lăɣnăb n-ăkall ed, aratăn-net əŋŋăn.»
18 E saiu do altar outro anjo, que tinha poder sobre o fogo, e clamou com grande voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Lança a tua foice afiada, e vindima os cachos da vinha da terra, porque já as suas uvas estão maduras.
19 Ijăr ănjălos ălgori-net făll-ăkall, inkăḍ săr-s lăɣnăb n-ăkall iket-net, ijăr-t dăɣ-tebent-ta-dăɣ iẓimməw i-ad-umas ălmital n-aḍkăr wa măqqărăn ihăn Măssinăɣ.
19 E o anjo meteu a sua foice à terra, e vindimou as uvas da vinha da terra, e lançou-as no grande lagar da ira de Deus.
20 Tămewăy tebent, təzjăr aɣrəm, iẓmă-dd dăɣ-s lăɣnăb, əzjărăn-tăt-dd injităn n-ašni; injităn-ənnin, timɣarăn har əwwăḍăn iɣăban n-ibəjwan, əlsăn dăɣ-ăkall a iwwăḍăn kăraḍăt timaḍ n-kelumetăr.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até os freios dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.