2 Coríntios 12

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ayətma, əttəkəbru, ma t-ihan? Wăr t-illa! Ăyyăt-ahi ămăra ad-hawăn-ăjăɣ hărăt dăɣ-isălan n-a-wa ənhăyăɣ d-a-wa hi-dd-ăsnăfalăl Emăli.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Ǝzzayăɣ ăhaləs n-ălmăssexi imməḍkălăn s-ašənna wa s-kăraḍ a ilan măraw iwətyan d-əkkoẓ. Ăhaləs-en, wăr-əssenăɣ kunta ənta iman-net a osăn edăgg-en, meɣ anfiləl a has-dd-ija a-wa inhăy, a-wen, Măssinăɣ a t-issanăn,
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 əssanăɣ ɣas a-s ăhaləs-en-dăɣ, osa ašənna wa s-kăraḍ, iqqăl-dd. Kunta ənta iman-net a t-osăn, meɣ Măssinăɣ a has-dd-ăsnăfalălăn a-wa inhăy, wăr t-əssenăɣ, Măssinăɣ a t-issanăn.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Ăhaləs-en-dăɣ, ălwăqq wa d-osa ălžănnăt, ašənna wa s-kăraḍ, islă i-isălan-i-dăɣ ăhuuskătnen s-wăr t-illa ăgg-adəm ijrawăn s-asuɣəl-năsăn făl tihusay-i-dăɣ jăn.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Ăhaləs šund wa-dăɣ, ăddoobeɣ ad-ăbbărăjăɣ dăɣ-isălan-net măšan, a-s təkkăsăm a-wen-dăɣ, wăr t-illa a dăɣ-e-ăbbărăjăɣ kunta wădden iba n-ăṣṣahăt-in.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 A-wen-dăɣ a făl kud-ărheɣ ad-əḍkəlăɣ iman-in dăɣ, wăr hi-ija a-wen ere wărăn ijreh hărăt, wăr-ămoosăɣ enəbbeddəl ed a-wa he-ănnăɣ iket-net, a-s mad-t-tasəm, tidət. Wăr təbərijăɣ ed wăr-ărheɣ ad-hi-iḍkəḍ ăwadəm ar s-a-wa jănneɣ d-a-wa tăjjăɣ. A-wa săl a-wen, mălayăɣna.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Tinfilal-ti-dăɣ ăhuuskătnen s-hi-ikfa Emăli turhajăt n-ahănay-năsnăt, ăddoobătnăt ad-hi-səssəffənnəynăt măšan, i-ad-wăr təjjăɣ a-wen, ija dăɣ-i Măssinăɣ ălɣib hi-olăhăn d-asənnan ihan aḍăr n-ăwadəm, ălɣib olăhăn d-tewete n-ănjălos n-Iblis i-ad-wăr səffənnəyăɣ.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Har kăraḍ ihăndăggan, təddalăɣ Emăli i-ad-hi-ibḍəw d-ălɣib-wen-dăɣ,
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 măšan, innʼ-ahi: «Buləs, igdăh-ak ănnuɣmăt-in ed ɣur-i, dədi-dăɣ d-lămmeḍ ăwadəm, ad-t-ikann ăṣṣahăt-in uḍəf.» A-wen-dăɣ a făl ăssoofăɣ, əbbărăjăɣ dăɣ-iba n-ăṣṣahăt-in i-ad-făll-i ikən Ălmasex asəns n-tărna-net.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 A-wen-dăɣ a făl iba n-ăṣṣahăt hi-irmăsăn-dăɣ, jer-wa n-tirəbbaḍ, wăla tissusen wăla wa n-ălɣizabăt wăla tirəmmaɣ, a hi-irmăsăn-dăɣ dăɣ-təssəba n-Ălmasex, ăsidăwăt-ahi ed dihen-dăɣ iman-net d-əbrarăɣ, ad-tumasăɣ emăṣṣehi.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Ǝnhəywăt! Kăwăneḍ a hi-ăšhăššălnen d-ad-hawăn-in-ăjăɣ măjrăd wa ităjj ere irmas iba n-tayətte; kăwăneḍ a-s ăniihăjja a-s timəlăm-ahi dat-ăddinăt wi s-tordam a-s ojărăn-ahi tumast n-inəmmušal. Ǝssanăɣ a-s wăr t-illa a ămoosăɣ măšan, wăr t-illa a-s hi-ufăn ăddinăt wi jăm inəmmušal tăskakăm dăɣ-išənnawăn.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Ămăra, ijităn wi satbatnen tumast n-ănămmašul, jăn jere-wăn: əššumorăt, ijităn n-Măssinăɣ, hărătăn ăssuksăḍnen, tikunen, ămešălăɣ a-wen-dăɣ iket-net jere-wăn.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Lăɣătăt-ahi ɣas a jeɣ dăɣ-ălkănisăten ti iyyăḍnen wăr jeɣ ɣur-wăn săl wa n-a-s unjăyăɣ ad-hawăn-umasăɣ ăẓuk; kunta a-wen, ikmʼ-iwăn, adiš, ănšăt-ahi-dd.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Ămăra, năkk da ăbokăn ad-săr-wăn-in-ăjăɣ asikəl-in wa s-kăraḍ, măšan əlmədăt a-s wăr kăwăn-in-əkkeɣ i-ad-hi-təkfəm hărăt ănn-ak, əkkeɣ-kăwăn-in ed tojărăm săr-i ehăre, a ămoos-dăɣ. Ajăn wădden abbatăn a-s ăniihăjja ad-əṭṭəfăn tămudre i-aratăn-năsăn a əkkăn măḍrəyăn wădden aratăn a iwar a-wen.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 S-iman wi-nin năkk, wăr t-illa a leɣ hawăn-ənkaẓăɣ ed diha t-əlleɣ, ăsidăwăɣ i-ad-kăwăn-ăkfăɣ wăla-dăɣ tămudre-nin. Ak, ajăn kăwăneḍ tărha ta măqqărăt hawăn-jeɣ, wăr săr-wăn dd-torew ar iba n-tărha-nin?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Təssanăm a-s wăr kăwăn-iha făw ere ăddoben ad-ăjjăyh a-s kăla has-ămoosăɣ ăẓuk. Adiš, ma ăsihălăn iyyăḍ jannen: wa Buləs, imsăd, amsud daɣ ɣas a-s ikša ehăre-nănăɣ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Lăɣătăt-ahi ɣas dăɣ-meddən wi săr-wăn-in-ăšmašălăɣ i kăwăn-ikkan s-tăkkărzăzzăl i-ad-ăkš ehăre-năwăn?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Năkk a ăsmătărăn Titus d-ad-kăwăn-in-akk ənta d-ăŋŋa-ɣ dăɣ-ăddin wa s-hawăn-jeɣ isălan-net. Ak, ajăn a-s kăwăn-in-osăn, əkšăn ehăre-năwăn? Năkk hakd Titus, iyyăn n-ənniyăt a nəṭṭăf jere-wăn, iyyăn n-emm a nohăr dăɣ-a-wa nămešăl iket-net.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Tăkarḍe-ta-dăɣ, wăr hawăn-tăt-in-nəkteb făl-a-s innin nărha ad-năkf iman-nănăɣ tidət. A-wa nənnă iket-net, Măssinăɣ a dat-tăn-nənnă dăɣ-təssəba n-tassaɣt ta nəja d-Ălmasex. Ayətma-ɣ, ittus n-măjrăd wa hawăn-in-jeɣ, i n-ad-təṣṣuhum dăɣ-immun-năwăn.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Ăssiirmăɣ-ahi a-s afăl kăwăn-in-oseɣ, ad-kăwăn-in-asăɣ wăr hem ălxal wa dăr-kăwăn-əzzăyăɣ, əkrukəḍăɣ; a-wen, ălmăɣna-net a-s ăssirmăɣ-ahi ad-kăwăn-in-asăɣ, əllan-t ikənnasăn d-tismiten d-akfor d-tărha n-anmijar d-mawmaw d-əhhuləs d-asənnăxəmbəl n-ăddinăt jere-wăn.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Ăssiirmăɣ-ahi a-s afăl kăwăn-in-oseɣ, ad-hi-isărəs Măssinăɣ, isăknʼ-ahi a-s han-kăwăn ăddinăt ăjjootnen s-har ămăra-dăɣ, wăr-ămmujrăẓăn a-wa jăn, utabăn; ad-hi-umas a-s šund iba a əṭṭafăɣ dăɣ-təssəba n-iyyăḍ dăɣ-wăn s-har ămăra-dăɣ, əkfan iman-năsăn iba n-təšədje d-erk ălxal, d-asəmmăḍəs n-iman-năsăn.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.