1 Coríntios 11
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs BKJ
1 Tălălăt-ahi s-əmmək wa s-ăttilălăɣ Ălmasex.
1 Sede meus seguidores, como também eu o sou de Cristo.
2 Ayətma, ămmoyăɣ-awăn əmmək wa s-hi-kittəwăm hak ašăl, hannăyăɣ daɣ a-s a-wa kăwăn-əssăɣrăɣ d-a-wa dăr-kăwăn-ăsmătărăɣ, tamašălăm-t iket-net.
2 Ora, louvo-vos, irmãos, porque vos lembrais de mim em todas as coisas, e guardais as ordenanças, como eu as entreguei a vós.
3 Ămăra, ărheɣ ad-kăwăn-in-səjrăhăɣ hărăt iyyăn: Ɣisa a ixkamăn dăɣ-hak ăhaləs, ăhaləs a ixkamăn dăɣ hănne-s, Ɣisa daɣ Măssinăɣ a dăɣ-s ixkamăn.
3 Mas eu quero que saibais que a cabeça de todo homem é Cristo, e a cabeça da mulher é o homem; e a cabeça de Cristo é Deus.
4 A-wen-dăɣ a făl e-d itəddal ăhaləs Măssinăɣ, meɣ ijraw ɣur-Măssinăɣ măjrăd s-ila s-ad-t-ăffăssăr i-ăddinăt, wăr-ităjjet a-wen injaḍ ed asəmmăḍri a itajj Ɣisa-i n-ămănokal-net.
4 Todo homem que ora ou profetiza, tendo sua cabeça coberta, desonra a sua cabeça.
5 Tamăḍt daɣ, e-d təddal Măssinăɣ, meɣ e-d təjrăw ɣur-Măssinăɣ măjrăd s-la s-ad-t-tăffăssăr i-ăddinăt, wăr la s-ad-tăj a-wen wăr tăswăr ed tamăḍt wărăt tăswăr, asəmmăḍri a tajj ăhaləs-net ed wăr təẓley d-ere ăsităbălbălăn; asəttəbəlbəl ya, ăsikărakăḍ făll-tamăḍt.
5 Mas toda mulher que ora ou profetiza com sua cabeça descoberta desonra a sua cabeça, porque seria como se fosse rapada.
6 A-wen-dăɣ a făl tamăḍt ta wărăt tărha aswăr, adiš šəjwəšet daɣ, măšan, kunta ija ɣur-wăn a-s ăsikărakăḍ ad-šəjwəš tamăḍt meɣ tăstăbălbăl, adiš, ufʼ-as ad-səwăr.
6 Pois, se a mulher não se cobre, tosquie-se também. Mas, se para a mulher é vergonha tosquiar-se ou rapar-se, que ela se cubra.
7 Ăhaləs ənta, wăr-ămɣatăr s-ad-injaḍ e-d itəddal Măssinăɣ ed Măssinăɣ, ixlăk-anăɣ dăɣ-milhaw wa-net i-ad-t-nəsəmɣăr, a-s ija a-wen, semɣar wa ila ăhaləs, hănne-s a dd-ifal,
7 Pois, o homem certamente não deve cobrir sua cabeça, porque ele é a imagem e glória de Deus, mas a mulher é a glória do homem.
8 ed ašăl wa dd-ixlăk Măssinăɣ ăddunya, wădden ăhaləs, a dd-iknăn dăɣ-tamăḍt, ănn-ak tamăḍt a dd-təknăt dăɣ-ăhaləs.
8 Porque o homem não é da mulher, mas a mulher é do homem.
9 Wădden ăhaləs a dd-iknăn dăɣ-təssəba n-tamăḍt, ănn-ak, tamăḍt a dd-təknăt dăɣ-təssəba n-ăhaləs.
9 Nem foi o homem criado por causa da mulher, mas a mulher por causa do homem.
10 Dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ d-dăɣ-təssəba n-ănjălosăn wi ăsijădnen hak ăssaɣăt, a făl iwar tamăḍt ad-tăsiwăr eɣăf-net i-ad-tăssikna s-a-wen-dăɣ a-s tăqbal a-s illʼ-e jənnəj-s ăhaləs-net.
10 Por esta causa a mulher deve ter poder sobre sua cabeça, por causa dos anjos.
11 Măšan, hakd a-wen-dăɣ dăɣ, năkkăneḍ-i s-ašăl-i-dăɣ, nosăɣ d-Emăli s-immun wa săr-s nəja, ăhaləs, wăr t-illa ar s-tamăḍt, tamăḍt daɣ, wăr t-təlla ar s-ăhaləs
11 Todavia, nem o homem é sem a mulher, nem a mulher é sem o homem no Senhor.
12 făl-a-s, ašăl wa dd-ixlăk Măssinăɣ ăddunya, ăhaləs a dăɣ-dd-ikkăs tamăḍt măšan, ašăl-i-dăɣ, wăr t-illa ăhaləs s-wădden tamăḍt a t-torăwăt. A-wen iket-net, Măssinăɣ ad-dd-ifal.
12 Porque, como a mulher é do homem, assim também é o homem da mulher, mas todas as coisas de Deus.
13 Ǝjrăhăt-in ɣas kăwăneḍ iman-năwăn: ak, ăhuuskăt ad-dd-təjjəš tamăḍt wărăt tăswăr ălžămaɣăt n-imumənăn təddalnen Măssinăɣ, ad-t-təddal ənta-dăɣ?
13 Julgai em vós mesmos: É decente que uma mulher ore a Deus descoberta?
14 Ajăn wădden, a-wa hanăɣ-iɣlăyăn iket-net, isaknʼ-anăɣ a-s wăr dd-osenăt tišəkkaḍ făll-ăhaləs? Ilăš fălla-s a-wen
14 Ou não vos ensina a mesma natureza que é vergonhoso para um homem ter cabelo comprido?
15 măšan, tamăḍt ənta, a-wa hanăɣ-iɣlăyăn iket-net, ăssiiknʼ-anăɣ a-s tišəkkaḍ, tamăḍt a făll-ăhusknăt ed Măssinăɣ a has-tănăt-ikfăn i-ad-tudabăt ad-təṣtăr iman-net.
15 Mas se uma mulher tem cabelo comprido, isso é glória para ela, pois seu cabelo lhe foi dado para se cobrir.
16 Ăywa, kunta han-kăwăn ăddinăt ha tamădašt dăɣ-isălan-wi-dăɣ, əlmədnet a-s wăr t-illa agna nəzzay săl wa-dăɣ, wăr t-illa daɣ agna əzzaynăt ălkănisăten n-Măssinăɣ ti iyyăḍnen săl wa-dăɣ.
16 Mas, se algum homem quiser ser contencioso, nós não temos tal costume, nem as igrejas de Deus.
17 Ămăra, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s wăr ɣur-i lem tisenen ed, əsleɣ a-s kăwăneḍ, e-d tažămmaɣăm, wăr tinɣəymim i-ad-təhələm s-data, ănn-ak, a-wa kăwăn-isahalăn s-ider ɣas a făl tažămmaɣăm.
17 Ora, nisto eu declaro a vós, não vos louvo, porque não vos congregais para o melhor, mas para pior.
18 S-tizarăt, əsleɣ a-s e-d tažămmaɣăm i-ălɣibadăt, tiẓunawen a tajjăm, əflasăɣ a-s a-wen, ija dăɣ-s hărăt,
18 Porque, primeiro de tudo, quando vos ajuntais na igreja, ouço que há divisões entre vós, e em parte eu acredito.
19 ed băḍḍo-băḍḍo, ăhhuuššăl ɣas i-ad-itwənhəy wi s-itbăt a-s tidət a-s əlkamăn.
19 Porque também é necessário haver heresias entre vós, para que os que são aprovados se manifestem entre vós.
20 Ǝsleɣ a-s tažămmaɣăm măšan, ažəmmăɣ-năwăn i-ad-tahərəm amənsi wa n-tasăktot šăddijăn n-Emăli, wăr-itəjj s-ălmăɣna
20 Portanto, quando vos ajuntais em um lugar, isto não é para comer a ceia do Senhor.
21 făl-a-s, e-d iwwăḍ ălwăqq wa n-tetăte n-amənsi-en, hak iyyăn dăɣ-wăn, ad-iḍəw dăɣ-a-wa dd-iwwăy ad-t-itatt, umas a-s aɣil-năwăn iyyăn, ălluẓ, a-s ija a-wen, aɣil wa iyyăḍăn, ăyyiwăn har dăɣ-s ikkăs făw asməd ənniyăt.
21 Porque ao comer, cada um toma antes do outro a sua própria ceia; e um tem fome, e outro está embriagado.
22 Ma jăn ihănan-năwăn təkšəm-dd, təswəm-dd dăɣ-săn təzzar təkkəm-dd ălkănisăt n-Măssinăɣ? Meɣ kăwăneḍ, wăr təssəmɣărăm ălkănisăt ta n-Măssinăɣ? Meɣ a tărham ad-səmmăḍrəyăm ăddinăt wi kăwăn-hănen wăren la hărăt? Ak əndek ɣas a-wa s-tărhăm ad-hawăn-tăn-ănnăɣ dăɣ-a-wen? Ak a tărham ad-hawăn-ăqqəsăɣ? Xăram-awăn!
22 Não tendes, porventura, casas para comer e para beber? Ou desprezais a igreja de Deus e envergonhais aos que não têm? O que vos direi? Devo louvar-vos? Eu não vos louvo.
23 Ămăra, a-wa hi-issăɣra Emăli a-s ărheɣ ad-hawăn-t-in-səssiwəḍăɣ: Ehăḍ wa dăɣ-ila Emăli Ɣisa s-ad-ăttărmăs, iḍkăl tajəlla,
23 Porque eu recebi do Senhor o que também vos entreguei: Que o Senhor Jesus, na mesma noite em que ele foi traído, tomou pão;
24 ămmoy i-Măssinăɣ təzzar, ăẓun-tăt jer-inəṭṭulab-net, innʼ-asăn: tajəlla-ta-dăɣ a-s taɣəssa-nin ta mad-ăkfăɣ dăɣ-idăggan-năwăn. Ɣăymăt tažămmaɣăm, tuẓanăm-tăt jer-iman-năwăn i-ad-hi-dd-kittəwăm.
24 e tendo dado graças, ele o partiu, e disse: Tomai, comei; isto é o meu corpo que é partido por vós; fazei isto em memória de mim.
25 Ǝssəmdăn tetăte ɣas, ijă a ənnin-dăɣ daɣ i-kara wa n-tesăse, iḍkăl-t, innă: «A-wa ihăn kara-wa-dăɣ a-s tasăktot n-ărkăwăl n-tassaɣt wa ăynayăn madăn-iməl jer-i dăr-wăn afăl inɣăl ašni-nin dăɣ-təssəba-năwăn. E-d t-təswăm-dăɣ, ɣaymăt hi-dd-kittəwăm,
25 Depois, da mesma maneira também, ele tomou o cálice, depois de cear, dizendo: Este cálice é o novo testamento no meu sangue; fazei isto, todas as vezes que o beberdes, em memória de mim.
26 e-d təžəmmăɣăm-dăɣ har tohărăm tajəlla d-kara-wa-dăɣ, isălan n-tamăttant n-Emăli a tajjăm har ašăl wa dd-mad-iqqəl.»
26 Porque todas as vezes que comerdes este pão, e beberdes este cálice, proclamais a morte do Senhor, até que ele venha.
27 A-wen-dăɣ a făl ere ikšăn tajəlla-ta-dăɣ dd-siktəwăt taɣəssa n-Emăli, meɣ ere iswăn kara-wa-dăɣ dd-isiktəwăn ašni-net, dăɣ-a-s, wăr-ikfa a-wen semɣar, asəffăṭṭi ɣas a itajj dăɣ-taɣəssa d-ašni n-Emăli-i ikfa i-əlɣəllas n-dăgg-adəm.
27 Portanto, qualquer que comer este pão e beber este cálice do Senhor indignamente, será culpado do corpo e do sangue do Senhor.
28 A-wen-dăɣ a făl hak ăwadəm-dăɣ, izəjjəzzet iman-net, ikkəset abăkkaḍ dăɣ-tămudre-net təzzar, ijrəw s-ad-ăkš tajəlla n-Emăli, isəw daɣ kara-net
28 Mas, examine-se o homem a si mesmo, e assim coma deste pão, e beba deste cálice.
29 făl-a-s, ere ikšăn tajəlla n-Emăli meɣ iswă kara-net dăɣ-a-s wăr-omen a-s a-wa taɣəssa n-Emăli d-ašni-net, ăwadəm-en, ilmədet a-s əḍmanăn dăɣ-s iman-net.
29 Porque aquele que come e bebe indignamente, come e bebe condenação para si mesmo, não discernindo o corpo do Senhor.
30 Dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ făw a făl kăwăn-han ăddinăt ăssilmăḍnăt turhənnawen d-inəbdan, iyyăḍ făw, ămmun.
30 Por causa disso, muitos estão fracos e enfermos entre vós, e muitos dormem.
31 Afăl nădoɣ i-iman-nănăɣ, wăr hanăɣ mad-iwăr uḍlem dat-Măssinăɣ.
31 Porque, se julgássemos a nós mesmos, não seríamos julgados.
32 Măšan, kud hanăɣ-iwăr uḍlem dăɣ-ăššăreɣa n-Emăli-dăɣ, ija a-wen dăɣ-ittus n-ad-naɣəd, dihen, wăr mad-nahăr d-ăddunya ujəš n-temse.
32 Mas, quando somos julgados, somos disciplinados pelo Senhor, para não sermos condenados com o mundo.
33 Ayətma, e-d təžžəmmăɣăm i-ad-təkšəm tajəlla ta dd-siktut taɣəssa n-Emăli, ẓəẓẓidărăt, nəmăqqəlăt jer-iman-năwăn,
33 Portanto, meus irmãos, quando vos ajuntais para comer, esperai uns pelos outros.
34 kunta ihʼ-iwăn ere ălluẓăn, ăkšet-dd ɣur-ehăn-net təzzar, i-ad-wăr-itumas ažəmmăɣ-năwăn a fălla-wăn dd-isiḍəwăn ăššăreɣa n-Măssinăɣ.
34 Mas, se algum homem tiver fome, coma em casa, para que não vos ajunteis para condenação. Quanto ao restante, colocarei em ordem quando eu chegar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.