1 Coríntios 11
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Tălălăt-ahi s-əmmək wa s-ăttilălăɣ Ălmasex.
1 Sede meus imitadores, como também eu o sou de Cristo.
2 Ayətma, ămmoyăɣ-awăn əmmək wa s-hi-kittəwăm hak ašăl, hannăyăɣ daɣ a-s a-wa kăwăn-əssăɣrăɣ d-a-wa dăr-kăwăn-ăsmătărăɣ, tamašălăm-t iket-net.
2 Ora, eu vos louvo, porque em tudo vos lembrais de mim, e guardais os preceitos assim como vo-los entreguei.
3 Ămăra, ărheɣ ad-kăwăn-in-səjrăhăɣ hărăt iyyăn: Ɣisa a ixkamăn dăɣ-hak ăhaləs, ăhaləs a ixkamăn dăɣ hănne-s, Ɣisa daɣ Măssinăɣ a dăɣ-s ixkamăn.
3 Quero porém, que saibais que Cristo é a cabeça de todo homem, o homem a cabeça da mulher, e Deus a cabeça de Cristo.
4 A-wen-dăɣ a făl e-d itəddal ăhaləs Măssinăɣ, meɣ ijraw ɣur-Măssinăɣ măjrăd s-ila s-ad-t-ăffăssăr i-ăddinăt, wăr-ităjjet a-wen injaḍ ed asəmmăḍri a itajj Ɣisa-i n-ămănokal-net.
4 Todo homem que ora ou profetiza com a cabeça coberta desonra a sua cabeça.
5 Tamăḍt daɣ, e-d təddal Măssinăɣ, meɣ e-d təjrăw ɣur-Măssinăɣ măjrăd s-la s-ad-t-tăffăssăr i-ăddinăt, wăr la s-ad-tăj a-wen wăr tăswăr ed tamăḍt wărăt tăswăr, asəmmăḍri a tajj ăhaləs-net ed wăr təẓley d-ere ăsităbălbălăn; asəttəbəlbəl ya, ăsikărakăḍ făll-tamăḍt.
5 Mas toda mulher que ora ou profetiza com a cabeça descoberta desonra a sua cabeça, porque é a mesma coisa como se estivesse rapada.
6 A-wen-dăɣ a făl tamăḍt ta wărăt tărha aswăr, adiš šəjwəšet daɣ, măšan, kunta ija ɣur-wăn a-s ăsikărakăḍ ad-šəjwəš tamăḍt meɣ tăstăbălbăl, adiš, ufʼ-as ad-səwăr.
6 Portanto, se a mulher não se cobre com véu, tosquie-se também; se, porém, para a mulher é vergonhoso ser tosquiada ou rapada, cubra-se com véu.
7 Ăhaləs ənta, wăr-ămɣatăr s-ad-injaḍ e-d itəddal Măssinăɣ ed Măssinăɣ, ixlăk-anăɣ dăɣ-milhaw wa-net i-ad-t-nəsəmɣăr, a-s ija a-wen, semɣar wa ila ăhaləs, hănne-s a dd-ifal,
7 Pois o homem, na verdade, não deve cobrir a cabeça, porque é a imagem e glória de Deus; mas a mulher é a glória do homem.
8 ed ašăl wa dd-ixlăk Măssinăɣ ăddunya, wădden ăhaləs, a dd-iknăn dăɣ-tamăḍt, ănn-ak tamăḍt a dd-təknăt dăɣ-ăhaləs.
8 Porque o homem não proveio da mulher, mas a mulher do homem;
9 Wădden ăhaləs a dd-iknăn dăɣ-təssəba n-tamăḍt, ănn-ak, tamăḍt a dd-təknăt dăɣ-təssəba n-ăhaləs.
9 nem foi o homem criado por causa da mulher, mas sim, a mulher por causa do homem.
10 Dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ d-dăɣ-təssəba n-ănjălosăn wi ăsijădnen hak ăssaɣăt, a făl iwar tamăḍt ad-tăsiwăr eɣăf-net i-ad-tăssikna s-a-wen-dăɣ a-s tăqbal a-s illʼ-e jənnəj-s ăhaləs-net.
10 Portanto, a mulher deve trazer sobre a cabeça um sinal de submissão, por causa dos anjos.
11 Măšan, hakd a-wen-dăɣ dăɣ, năkkăneḍ-i s-ašăl-i-dăɣ, nosăɣ d-Emăli s-immun wa săr-s nəja, ăhaləs, wăr t-illa ar s-tamăḍt, tamăḍt daɣ, wăr t-təlla ar s-ăhaləs
11 Todavia, no Senhor, nem a mulher é independente do homem, nem o homem é independente da mulher.
12 făl-a-s, ašăl wa dd-ixlăk Măssinăɣ ăddunya, ăhaləs a dăɣ-dd-ikkăs tamăḍt măšan, ašăl-i-dăɣ, wăr t-illa ăhaləs s-wădden tamăḍt a t-torăwăt. A-wen iket-net, Măssinăɣ ad-dd-ifal.
12 pois, assim como a mulher veio do homem, assim também o homem nasce da mulher, mas tudo vem de Deus.
13 Ǝjrăhăt-in ɣas kăwăneḍ iman-năwăn: ak, ăhuuskăt ad-dd-təjjəš tamăḍt wărăt tăswăr ălžămaɣăt n-imumənăn təddalnen Măssinăɣ, ad-t-təddal ənta-dăɣ?
13 julgai entre vós mesmos: é conveniente que uma mulher com a cabeça descoberta ore a Deus?
14 Ajăn wădden, a-wa hanăɣ-iɣlăyăn iket-net, isaknʼ-anăɣ a-s wăr dd-osenăt tišəkkaḍ făll-ăhaləs? Ilăš fălla-s a-wen
14 Não vos ensina a própria natureza que se o homem tiver cabelo comprido, é para ele uma desonra;
15 măšan, tamăḍt ənta, a-wa hanăɣ-iɣlăyăn iket-net, ăssiiknʼ-anăɣ a-s tišəkkaḍ, tamăḍt a făll-ăhusknăt ed Măssinăɣ a has-tănăt-ikfăn i-ad-tudabăt ad-təṣtăr iman-net.
15 mas se a mulher tiver o cabelo comprido, é para ela uma glória? Pois a cabeleira lhe foi dada em lugar de véu.
16 Ăywa, kunta han-kăwăn ăddinăt ha tamădašt dăɣ-isălan-wi-dăɣ, əlmədnet a-s wăr t-illa agna nəzzay săl wa-dăɣ, wăr t-illa daɣ agna əzzaynăt ălkănisăten n-Măssinăɣ ti iyyăḍnen săl wa-dăɣ.
16 Mas, se alguém quiser ser contencioso, nós não temos tal costume, nem tampouco as igrejas de Deus.
17 Ămăra, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s wăr ɣur-i lem tisenen ed, əsleɣ a-s kăwăneḍ, e-d tažămmaɣăm, wăr tinɣəymim i-ad-təhələm s-data, ănn-ak, a-wa kăwăn-isahalăn s-ider ɣas a făl tažămmaɣăm.
17 Nisto, porém, que vou dizer-vos não vos louvo; porquanto vos ajuntais, não para melhor, mas para pior.
18 S-tizarăt, əsleɣ a-s e-d tažămmaɣăm i-ălɣibadăt, tiẓunawen a tajjăm, əflasăɣ a-s a-wen, ija dăɣ-s hărăt,
18 Porque, antes de tudo, ouço que quando vos ajuntais na igreja há entre vós dissensões; e em parte o creio.
19 ed băḍḍo-băḍḍo, ăhhuuššăl ɣas i-ad-itwənhəy wi s-itbăt a-s tidət a-s əlkamăn.
19 E até importa que haja entre vós facções, para que os aprovados se tornem manifestos entre vós.
20 Ǝsleɣ a-s tažămmaɣăm măšan, ažəmmăɣ-năwăn i-ad-tahərəm amənsi wa n-tasăktot šăddijăn n-Emăli, wăr-itəjj s-ălmăɣna
20 De sorte que, quando vos ajuntais num lugar, não é para comer a ceia do Senhor;
21 făl-a-s, e-d iwwăḍ ălwăqq wa n-tetăte n-amənsi-en, hak iyyăn dăɣ-wăn, ad-iḍəw dăɣ-a-wa dd-iwwăy ad-t-itatt, umas a-s aɣil-năwăn iyyăn, ălluẓ, a-s ija a-wen, aɣil wa iyyăḍăn, ăyyiwăn har dăɣ-s ikkăs făw asməd ənniyăt.
21 porque quando comeis, cada um toma antes de outrem a sua própria ceia; e assim um fica com fome e outro se embriaga.
22 Ma jăn ihănan-năwăn təkšəm-dd, təswəm-dd dăɣ-săn təzzar təkkəm-dd ălkănisăt n-Măssinăɣ? Meɣ kăwăneḍ, wăr təssəmɣărăm ălkănisăt ta n-Măssinăɣ? Meɣ a tărham ad-səmmăḍrəyăm ăddinăt wi kăwăn-hănen wăren la hărăt? Ak əndek ɣas a-wa s-tărhăm ad-hawăn-tăn-ănnăɣ dăɣ-a-wen? Ak a tărham ad-hawăn-ăqqəsăɣ? Xăram-awăn!
22 Não tendes porventura casas onde comer e beber? Ou desprezais a igreja de Deus, e envergonhais os que nada têm? Que vos direi? Louvar-vos-ei? Nisto não vos louvo.
23 Ămăra, a-wa hi-issăɣra Emăli a-s ărheɣ ad-hawăn-t-in-səssiwəḍăɣ: Ehăḍ wa dăɣ-ila Emăli Ɣisa s-ad-ăttărmăs, iḍkăl tajəlla,
23 Porque eu recebi do Senhor o que também vos entreguei: que o Senhor Jesus, na noite em que foi traído, tomou pão;
24 ămmoy i-Măssinăɣ təzzar, ăẓun-tăt jer-inəṭṭulab-net, innʼ-asăn: tajəlla-ta-dăɣ a-s taɣəssa-nin ta mad-ăkfăɣ dăɣ-idăggan-năwăn. Ɣăymăt tažămmaɣăm, tuẓanăm-tăt jer-iman-năwăn i-ad-hi-dd-kittəwăm.
24 e, havendo dado graças, o partiu e disse: Isto é o meu corpo que é por vós; fazei isto em memória de mim.
25 Ǝssəmdăn tetăte ɣas, ijă a ənnin-dăɣ daɣ i-kara wa n-tesăse, iḍkăl-t, innă: «A-wa ihăn kara-wa-dăɣ a-s tasăktot n-ărkăwăl n-tassaɣt wa ăynayăn madăn-iməl jer-i dăr-wăn afăl inɣăl ašni-nin dăɣ-təssəba-năwăn. E-d t-təswăm-dăɣ, ɣaymăt hi-dd-kittəwăm,
25 Semelhantemente também, depois de cear, tomou o cálice, dizendo: Este cálice é o novo pacto no meu sangue; fazei isto, todas as vezes que o beberdes, em memória de mim.
26 e-d təžəmmăɣăm-dăɣ har tohărăm tajəlla d-kara-wa-dăɣ, isălan n-tamăttant n-Emăli a tajjăm har ašăl wa dd-mad-iqqəl.»
26 Porque todas as vezes que comerdes deste pão e beberdes do cálice estareis anunciando a morte do Senhor, até que ele venha.
27 A-wen-dăɣ a făl ere ikšăn tajəlla-ta-dăɣ dd-siktəwăt taɣəssa n-Emăli, meɣ ere iswăn kara-wa-dăɣ dd-isiktəwăn ašni-net, dăɣ-a-s, wăr-ikfa a-wen semɣar, asəffăṭṭi ɣas a itajj dăɣ-taɣəssa d-ašni n-Emăli-i ikfa i-əlɣəllas n-dăgg-adəm.
27 De modo que qualquer que comer do pão, ou beber do cálice do Senhor indignamente, será culpado do corpo e do sangue do Senhor.
28 A-wen-dăɣ a făl hak ăwadəm-dăɣ, izəjjəzzet iman-net, ikkəset abăkkaḍ dăɣ-tămudre-net təzzar, ijrəw s-ad-ăkš tajəlla n-Emăli, isəw daɣ kara-net
28 Examine-se, pois, o homem a si mesmo, e assim coma do pão e beba do cálice.
29 făl-a-s, ere ikšăn tajəlla n-Emăli meɣ iswă kara-net dăɣ-a-s wăr-omen a-s a-wa taɣəssa n-Emăli d-ašni-net, ăwadəm-en, ilmədet a-s əḍmanăn dăɣ-s iman-net.
29 Porque quem come e bebe, come e bebe para sua própria condenação, se não discernir o corpo do Senhor.
30 Dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ făw a făl kăwăn-han ăddinăt ăssilmăḍnăt turhənnawen d-inəbdan, iyyăḍ făw, ămmun.
30 Por causa disto há entre vós muitos fracos e enfermos, e muitos que dormem.
31 Afăl nădoɣ i-iman-nănăɣ, wăr hanăɣ mad-iwăr uḍlem dat-Măssinăɣ.
31 Mas, se nós nos julgássemos a nós mesmos, não seríamos julgados;
32 Măšan, kud hanăɣ-iwăr uḍlem dăɣ-ăššăreɣa n-Emăli-dăɣ, ija a-wen dăɣ-ittus n-ad-naɣəd, dihen, wăr mad-nahăr d-ăddunya ujəš n-temse.
32 quando, porém, somos julgados pelo Senhor, somos corrigidos, para não sermos condenados com o mundo.
33 Ayətma, e-d təžžəmmăɣăm i-ad-təkšəm tajəlla ta dd-siktut taɣəssa n-Emăli, ẓəẓẓidărăt, nəmăqqəlăt jer-iman-năwăn,
33 Portanto, meus irmãos, quando vos ajuntais para comer, esperai uns pelos outros.
34 kunta ihʼ-iwăn ere ălluẓăn, ăkšet-dd ɣur-ehăn-net təzzar, i-ad-wăr-itumas ažəmmăɣ-năwăn a fălla-wăn dd-isiḍəwăn ăššăreɣa n-Măssinăɣ.
34 Se algum tiver fome, coma em casa, a fim de que não vos reunais para condenação vossa. E as demais coisas eu as ordenarei quando for.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.