Atos 12
Mak Osɨrisira Akaman Aghuuŋ ko Iesusɨm Mbɨsevisir Gumasi (SPM) vs VC
1 Uthughun khavɨn ativasir gumagh Herot Kraisɨna andarsir, marsirɨ usuigha meŋga asɨghasɨghaousua.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Aŋm mbɨŋgeema, mee Jonɨna afhoghumaghan mav Jemsɨ mbɨzorsir akosɨna aŋm mbɨsoesima, aŋna aremi.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Uthughun khavɨn Herot garima, ana amuisir othɨvhan khav, Judarii aŋn vhusvhusi, kamagha amuisima, a ivhɨra Pita nigha rɨvɨnan khɨrthɨgha athɨ. Herot iis phatɨsirɨ uvhuisirɨ uthuur ishamanɨ uthughun bighan khavɨ amui.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 A Pitanɨ usuiraghava ana nigha rɨvɨnan khɨrthɨgha athɨ. Ana nigha mbɨzorusir gumasir 4 pɨla ikhɨsir phosir afharɨ athɨ. Mee uthusi uvhuaghuvhuagha aŋn gari. 4 pɨlan gumasir phosir kharsi, mee anda uvhuaghuvhuagha 4 pɨla gumasi nisima mee aŋn gari. Herot, Israeli Got nomthegha mee nisirɨ uthughun ishaman ikhɨvan khav gɨvaghtima, a Pita nigh gumasi rako amisira avhɨrira arɨmasi rɨfhaaŋn osɨmndɨsiva oraghava anda rɨkɨrir rɨphenan rarɨghaousua.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Pita rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenana avhen itima Kraisɨna andarsi aŋmɨusua phuvɨra Gotɨn phorugha mbɨŋgɨvɨre iti.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Uthughun khavɨn Herot Pita nighɨva osɨmndɨsiva oraghava anda rɨkɨrir rɨphenamɨusua maŋŋamɨusua uthughun mavɨ athɨ. Rɨmaaŋn khavɨn, amɨn thighar itima, mee ukuaghavan phuninin ana ikhesima am mbɨzorughan gumaghan phuniiŋnina arɨghana akui. Mauthughura igharisi mbɨzorsir gumasir marsi rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenan aŋmɨusua gara itɨmana akamaniiŋn iti.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Uzuamɨra Ikhɨvan enselo otosima, aŋn aŋaar rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenana avhen isɨra. Ensel Pitani ivherɨm mbɨsuegha aŋga aghuragha kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Nɨɨ uzuamɨra rɨkavi!” Maghɨra aŋna agharaniiŋ ikesi ukuakuaghavaniiŋ fhɨrighirɨgha unuaghɨnaŋgi irɨ.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Mauthughura ensel aŋm mbɨŋgeeghi, “Shaara sharaghɨva aŋgarir shaaria shara.” An aŋm mbɨkemisima Pita kamagha amuigha gɨvasima ensel aŋm mbɨŋgeeghi, “Nɨɨ non shaaranɨ uruara thava sharagh nan gɨn zɨɨ.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Mauthughura Pita rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphena thaegha, enselɨn gɨna akɨran zui. Aŋn nɨghɨnɨgh kamaghɨusue, “Khɨɨ irɨmɨn mɨn bisi gari.” A kamagh ikeeŋsi phatɨ. Ensel guisimbaaŋra bisir kharsi amuisi o phatɨ.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Aniiŋ gua, rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenan garir mbɨzorsi gumasir marsighi indɨragha nom marsighi indɨragha gua rɨvɨnan kɨrthɨghan zuir ainɨn ithɨmana akamaniiŋno oto. Kha itɨm a uŋuuni ikhɨvan zui thav. Aniiŋ aŋn otosi, ithɨm nombɨra ukuighirɨsima, aniiŋ akɨran gua utuavɨn mavɨn zui. Aniiŋ mange sɨvagha gua, enselɨ uzuamɨra Pita thaegha gu.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Mauthughura Pitan nɨghɨnɨgh nom zima, a kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Khɨɨ thighira guisimbaaŋra ikaaŋi, Ikhɨv non ensel amandasima a ze. A Herotɨna afharir nomthegha nan nii, Judarii bisir maghatɨsi nara amuamɨusua, mee andar nara amuighem phatɨ.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Pita bisir kharsi ikeeŋgava, Jonɨn inaghamuuŋ Maria rɨphenan gu. Jonɨn izɨɨn mav Mak. Uthughun khavɨn gumasi rako amisir avhɨrara nori akuvagha rɨphenan khavɨn ikava Gotɨn phorugham mbɨŋgeeghi.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Mem mbɨŋgeema, Pita akɨran ikava rɨvɨnan itɨman akamaniiŋn akɨrani iti thavɨ afhughavhusima, iŋaaran amighan izɨɨ Roda, aŋmɨusua itɨma akharaousua zii.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 A Pitan ithɨɨŋ mbaraegha, bar iphuigha, itɨma akharis phatɨgha nomthegha akhɨghavtɨgha avhen gugha, kamagh gumasi rako amisi vɨŋgɨ kamaghɨusue, “Pita muna, a zaa itɨman akamaniiŋn iti!”
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Mee kamagh aŋm mbɨŋgeeghi, “Nɨɨ oŋanighama ti.” Mauthughura a bar aghavagharigha kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Phatɨ. Guisimbaaŋra a iti.” Mee am mbɨŋgɨ kamaghɨusue, “Nɨɨti aŋn gari enselɨn ithɨɨŋ mbaraegha mati.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Uthughun khavɨn Pita itɨmaŋga afhughavhusima, mee zaava itɨma akharigha aŋn garavɨra, rɨŋgavan maghatɨgha amui.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Mauthughura Pita nona afharaniiŋn mee rɨkhagharɨsima, mee nɨmɨre iti. Mauthughura aŋn Ikhɨv Judarii rɨphenan kɨrtɨghana avhen ana nigha akɨra athɨsir othevir gun men niazi. A kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Gee bisir kharsir gun Jems nona afhoghumasir phorugha ivhɨra mem mbɨkɨmɨri.” Gumughun Pita mee thaegha igharisira aŋanan gu.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Amɨn itirasima, mbɨzorsir gumasi Pitaousua garava avheeŋi. Mee bar rɨŋgavan maghatɨgha amuigha norira, norira azaaŋsɨgha kamaghɨusue, “Pita manavɨn gu?”
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Pita iti phatɨsima, Herot a gumasi vɨkemisima mee Pitaousua uruiisua gue. Mee thange aŋn ganisi bar phatɨ. Kamagha amuisima aŋm mbɨzorsir gumasi Pitan garav ikesi tharsi, Herot mee nigha osɨmndɨsiva oraghava anda rɨkɨrir rɨphenan athɨgha kamaghɨusue, “Mee aremighemi.” Herot gɨn Judian distrigha thaegha, Sisarianɨ uŋuuni ikhaousua gueghiri.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Mee norivɨusua nira aghae bisi anda Herot ativagha garirɨ uŋuun iti. Herota avhesan ikɨvan Tair ri Saidonɨn gumasi rako amisir itima, mee kha bighaaŋmɨusua thighira nori akuvagha aŋn ganamɨusua zui. Mee ufhuaraghavɨra Blastusɨm mbɨkemisi a men phorugha navan amɨɨŋndɨgh nigha gɨva. Blastus, ana ativasir gumagh Herot akuira aŋanan garir gumagh. Gɨn Herot menɨ ukuarukuvighava andaran khava gɨvaousua mbɨkemisima, mee aŋn ganamɨusua zui.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Herotɨ uthughun mav atɨghava, ma uthughun a nona ativasir shaaria sharighava, nombɨ ativasir gumaghan ambirembii aŋga apheraghava, gumasi rako amisi vɨŋgeeghi.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Mee mbɨghɨravɨra dɨɨva kamaghɨusue, “Khara gumagha thavɨ mbɨŋge phatɨ. Khara asaaŋn mavɨ mbɨŋgeeghi.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Herot Gotɨni izɨɨ ufhii phatɨ, kamagha amuisima Ikhɨvan enselɨ uzuamɨra aŋm mbɨsoesima ana areeghi. Maghɨra aŋnɨ umuun itira aphisi aŋamɨra ana apha zuima, aŋna aremi.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Uthughun khavɨn Gotɨna akam bar ikhevigha barɨ uŋuimbar gue.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Mauthughura Barnabas ri Sol aniiŋ non iŋaar Jerusalemɨn ana gɨvagha, nomthegha Antioghɨn ze. Jon, aŋni izɨɨn mav Mak, aniiŋ ana nighava aŋn phorughavɨra ze.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.