Atos 12
Mak Osɨrisira Akaman Aghuuŋ ko Iesusɨm Mbɨsevisir Gumasi (SPM) vs ARIB
1 Uthughun khavɨn ativasir gumagh Herot Kraisɨna andarsir, marsirɨ usuigha meŋga asɨghasɨghaousua.
1 Por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar;
2 Aŋm mbɨŋgeema, mee Jonɨna afhoghumaghan mav Jemsɨ mbɨzorsir akosɨna aŋm mbɨsoesima, aŋna aremi.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Uthughun khavɨn Herot garima, ana amuisir othɨvhan khav, Judarii aŋn vhusvhusi, kamagha amuisima, a ivhɨra Pita nigha rɨvɨnan khɨrthɨgha athɨ. Herot iis phatɨsirɨ uvhuisirɨ uthuur ishamanɨ uthughun bighan khavɨ amui.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. {Eram então os dias dos pães ázimos.}
4 A Pitanɨ usuiraghava ana nigha rɨvɨnan khɨrthɨgha athɨ. Ana nigha mbɨzorusir gumasir 4 pɨla ikhɨsir phosir afharɨ athɨ. Mee uthusi uvhuaghuvhuagha aŋn gari. 4 pɨlan gumasir phosir kharsi, mee anda uvhuaghuvhuagha 4 pɨla gumasi nisima mee aŋn gari. Herot, Israeli Got nomthegha mee nisirɨ uthughun ishaman ikhɨvan khav gɨvaghtima, a Pita nigh gumasi rako amisira avhɨrira arɨmasi rɨfhaaŋn osɨmndɨsiva oraghava anda rɨkɨrir rɨphenan rarɨghaousua.
4 E, havendo-o prendido, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro grupos de quatro soldados cada um para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da páscoa.
5 Pita rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenana avhen itima Kraisɨna andarsi aŋmɨusua phuvɨra Gotɨn phorugha mbɨŋgɨvɨre iti.
5 Pedro, pois, estava guardado na prisão; mas a igreja orava com insistência a Deus por ele.
6 Uthughun khavɨn Herot Pita nighɨva osɨmndɨsiva oraghava anda rɨkɨrir rɨphenamɨusua maŋŋamɨusua uthughun mavɨ athɨ. Rɨmaaŋn khavɨn, amɨn thighar itima, mee ukuaghavan phuninin ana ikhesima am mbɨzorughan gumaghan phuniiŋnina arɨghana akui. Mauthughura igharisi mbɨzorsir gumasir marsi rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenan aŋmɨusua gara itɨmana akamaniiŋn iti.
6 Ora quando Herodes estava para apresentá-lo, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias e as sentinelas diante da porta guardavam a prisão.
7 Uzuamɨra Ikhɨvan enselo otosima, aŋn aŋaar rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenana avhen isɨra. Ensel Pitani ivherɨm mbɨsuegha aŋga aghuragha kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Nɨɨ uzuamɨra rɨkavi!” Maghɨra aŋna agharaniiŋ ikesi ukuakuaghavaniiŋ fhɨrighirɨgha unuaghɨnaŋgi irɨ.
7 E eis que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz resplandeceu na prisão; e ele, tocando no lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Mauthughura ensel aŋm mbɨŋgeeghi, “Shaara sharaghɨva aŋgarir shaaria shara.” An aŋm mbɨkemisima Pita kamagha amuigha gɨvasima ensel aŋm mbɨŋgeeghi, “Nɨɨ non shaaranɨ uruara thava sharagh nan gɨn zɨɨ.”
8 Disse-lhe ainda o anjo: Cinge-te e calça as tuas sandálias. E ele o fez. Disse-lhe mais; Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Mauthughura Pita rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphena thaegha, enselɨn gɨna akɨran zui. Aŋn nɨghɨnɨgh kamaghɨusue, “Khɨɨ irɨmɨn mɨn bisi gari.” A kamagh ikeeŋsi phatɨ. Ensel guisimbaaŋra bisir kharsi amuisi o phatɨ.
9 Pedro, saindo, o seguia, mesmo sem compreender que era real o que se fazia por intermédio de um anjo, julgando que era uma visão.
10 Aniiŋ gua, rɨvɨnan khɨrthɨgha rɨphenan garir mbɨzorsi gumasir marsighi indɨragha nom marsighi indɨragha gua rɨvɨnan kɨrthɨghan zuir ainɨn ithɨmana akamaniiŋno oto. Kha itɨm a uŋuuni ikhɨvan zui thav. Aniiŋ aŋn otosi, ithɨm nombɨra ukuighirɨsima, aniiŋ akɨran gua utuavɨn mavɨn zui. Aniiŋ mange sɨvagha gua, enselɨ uzuamɨra Pita thaegha gu.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e tendo saído, passaram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Mauthughura Pitan nɨghɨnɨgh nom zima, a kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Khɨɨ thighira guisimbaaŋra ikaaŋi, Ikhɨv non ensel amandasima a ze. A Herotɨna afharir nomthegha nan nii, Judarii bisir maghatɨsi nara amuamɨusua, mee andar nara amuighem phatɨ.”
11 Pedro então, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo dos judeus.
12 Pita bisir kharsi ikeeŋgava, Jonɨn inaghamuuŋ Maria rɨphenan gu. Jonɨn izɨɨn mav Mak. Uthughun khavɨn gumasi rako amisir avhɨrara nori akuvagha rɨphenan khavɨn ikava Gotɨn phorugham mbɨŋgeeghi.
12 Depois de assim refletir foi à casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitas pessoas estavam reunidas e oravam.
13 Mem mbɨŋgeema, Pita akɨran ikava rɨvɨnan itɨman akamaniiŋn akɨrani iti thavɨ afhughavhusima, iŋaaran amighan izɨɨ Roda, aŋmɨusua itɨma akharaousua zii.
13 Quando ele bateu ao portão do pátio, uma criada chamada Rode saiu a escutar;
14 A Pitan ithɨɨŋ mbaraegha, bar iphuigha, itɨma akharis phatɨgha nomthegha akhɨghavtɨgha avhen gugha, kamagh gumasi rako amisi vɨŋgɨ kamaghɨusue, “Pita muna, a zaa itɨman akamaniiŋn iti!”
14 e, reconhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu o portão, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava lá fora.
15 Mee kamagh aŋm mbɨŋgeeghi, “Nɨɨ oŋanighama ti.” Mauthughura a bar aghavagharigha kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Phatɨ. Guisimbaaŋra a iti.” Mee am mbɨŋgɨ kamaghɨusue, “Nɨɨti aŋn gari enselɨn ithɨɨŋ mbaraegha mati.”
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, assegurava que assim era. Eles então diziam: É o seu anjo.
16 Uthughun khavɨn Pita itɨmaŋga afhughavhusima, mee zaava itɨma akharigha aŋn garavɨra, rɨŋgavan maghatɨgha amui.
16 Mas Pedro continuava a bater, e, quando abriram, viram-no e pasmaram.
17 Mauthughura Pita nona afharaniiŋn mee rɨkhagharɨsima, mee nɨmɨre iti. Mauthughura aŋn Ikhɨv Judarii rɨphenan kɨrtɨghana avhen ana nigha akɨra athɨsir othevir gun men niazi. A kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Gee bisir kharsir gun Jems nona afhoghumasir phorugha ivhɨra mem mbɨkɨmɨri.” Gumughun Pita mee thaegha igharisira aŋanan gu.
17 Mas ele, acenando-lhes com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Amɨn itirasima, mbɨzorsir gumasi Pitaousua garava avheeŋi. Mee bar rɨŋgavan maghatɨgha amuigha norira, norira azaaŋsɨgha kamaghɨusue, “Pita manavɨn gu?”
18 Logo que amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria sido feito de Pedro.
19 Pita iti phatɨsima, Herot a gumasi vɨkemisima mee Pitaousua uruiisua gue. Mee thange aŋn ganisi bar phatɨ. Kamagha amuisima aŋm mbɨzorsir gumasi Pitan garav ikesi tharsi, Herot mee nigha osɨmndɨsiva oraghava anda rɨkɨrir rɨphenan athɨgha kamaghɨusue, “Mee aremighemi.” Herot gɨn Judian distrigha thaegha, Sisarianɨ uŋuuni ikhaousua gueghiri.
19 E Herodes, tendo-o procurado e não o achando, inquiriu as sentinelas e mandou que fossem justiçadas; e descendo da Judéia para Cesaréia, demorou-se ali.
20 Mee norivɨusua nira aghae bisi anda Herot ativagha garirɨ uŋuun iti. Herota avhesan ikɨvan Tair ri Saidonɨn gumasi rako amisir itima, mee kha bighaaŋmɨusua thighira nori akuvagha aŋn ganamɨusua zui. Mee ufhuaraghavɨra Blastusɨm mbɨkemisi a men phorugha navan amɨɨŋndɨgh nigha gɨva. Blastus, ana ativasir gumagh Herot akuira aŋanan garir gumagh. Gɨn Herot menɨ ukuarukuvighava andaran khava gɨvaousua mbɨkemisima, mee aŋn ganamɨusua zui.
20 Ora, Herodes estava muito irritado contra os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, camareiro do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Herotɨ uthughun mav atɨghava, ma uthughun a nona ativasir shaaria sharighava, nombɨ ativasir gumaghan ambirembii aŋga apheraghava, gumasi rako amisi vɨŋgeeghi.
21 Num dia designado, Herodes, vestido de trajes reais, sentou-se no trono e dirigia-lhes a palavra.
22 Mee mbɨghɨravɨra dɨɨva kamaghɨusue, “Khara gumagha thavɨ mbɨŋge phatɨ. Khara asaaŋn mavɨ mbɨŋgeeghi.”
22 E o povo exclamava: É a voz de um deus, e não de um homem.
23 Herot Gotɨni izɨɨ ufhii phatɨ, kamagha amuisima Ikhɨvan enselɨ uzuamɨra aŋm mbɨsoesima ana areeghi. Maghɨra aŋnɨ umuun itira aphisi aŋamɨra ana apha zuima, aŋna aremi.
23 No mesmo instante o anjo do Senhor o feriu, porque não deu glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Uthughun khavɨn Gotɨna akam bar ikhevigha barɨ uŋuimbar gue.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Mauthughura Barnabas ri Sol aniiŋ non iŋaar Jerusalemɨn ana gɨvagha, nomthegha Antioghɨn ze. Jon, aŋni izɨɨn mav Mak, aniiŋ ana nighava aŋn phorughavɨra ze.
25 Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando consigo a João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.