Romanos 4
Sola NT (SOY_SIM) vs NTLH
1 Tɔ́ nkpéni urɔ́sɑ́ɑyɑhɑ Apirɑhɑm pɔ̃́ nkɔ́ mɑɑ rɛ íye? Yo kuu Uléécɑɑ kɛ́mɛɛ yɛ̃́?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 In pɛɛ Apirɑhɑm liwɑiwɑi nnyɑ kɛ Uléécɑɑ uu u pɑnsɛsɛ ɑsei ute, Apirɑhɑm yɛ́ pɛɛ fe uu lirikɔkɔri n wɑi. Amɑ́ ɑ́i nkpɑ́ni lɛ̃ we Uléécɑɑ kɛ́mɛɛ.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Nléécɑɑsimɛ́ ritɛlɛ́ yɛ mɑɑ rɛ: Apirɑhɑm uú nɛ Uléécɑɑ kɛfɑ tɛnɛ, Uléécɑɑ uu lɛ̃ nnyɑ u pɑnsɛsɛ ɑsei ute.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ápi yɛ kɔ nkó yɛɛ pikɛi n wɑ uu liihɛ́ɛ́ yɔ́su mɑɑ rɛ fɑɑlɑɑ kɑpi u hɛ. Ulikɔ́ yɛ ni kɑpi u pɑ.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Amɑ́ nkó yɛɛ úu pikɛi píkɑ n wɑ ukɛ́ nɛ m pɑnsɛ ɑsei ute un pɛɛ́ nɛ uyɛɛ yɛ ukópɛkɔɔ́ m pɑnsɛsɛ ɑsei ute kɛfɑ tɛnɛlɛ̃, liute yɛ̀ɛ̀ unfɑtɛnɛ nnyɑ pɑnsɛlɛ ɑsei ute.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Lɛ̃ kɛ Tɑfiti uu tee rɛ nkó yɛɛ úu pikɛi píkɑ n wɑ, Uléécɑɑ uu pɛɛ́ nɛ u pɑnsɛsɛ ɑsei ute yɛ únɑrɛkomɛ lɛ.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 — ausente —
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 — ausente —
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Pikéké ŋmɑnɛ kɑpi tee rɛ pi pínɑrɛkomɛ lɛ nɛ́ɛ nɛ pikécirɛ́ pɔ̃́ kɔ? Tɔ pimɑ́ɑ mɑsilɛ rɛ kɛfɑ kɛ Apirɑhɑm uú nɛ Uléécɑɑ n tɛnɛ nnyɑ kɛ Uléécɑɑ uu u pɑnsɛsɛ ɑsei ute.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Íye kuú pɛɛ́ we Uléécɑɑ uú nɛ u kpísi rɛ ɑsei ute? U pɛɛ kélɛ̃ nɛ́ɛ úu kélɛ̃? Ápi pɛɛ kɑhɑnɛ u rinké. Úu pɛɛ kélɛ̃.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Kɛpirɛ kɑpi u riké ɑi nyísɛ rɛ Uléécɑɑ yɛ unfɑtɛnɛ nnyɑ u pɑnsɛsɛlɛ ɑsei ute ɑpi kɛlenɛ u ké. Apirɑhɑm yɛ lɛ̃ nnyɑ pɑnsɛlɛ pɛpɛɛ Uléécɑɑ nɛ kɛfɑ n tɛnɛlɛ̃ usɑɑ úu kɔ pɛɛ kélɛ̃. Yɑrɛ kɛ Uléécɑɑ uu Apirɑhɑm m pɑnsɛsɛ ɑsei ute úu kɔ pɛɛ kélɛ̃ mɛcɔ kuu kɔ pɛ̃ pɑnsɛsɛ.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Apirɑhɑm yɛ kɔ pikéké usɑɑ lɛ. Ái pɛɛ pikéké nnɛ́í. Amɑ́ u pɛpɛɛ nfɑtɛnɛ m mɑ́ yɑrɛ kuú m mɑ́ ɑpi kɛlenɛ u ké usɑɑ lɛ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Asei kɛcɑ́ɑ́, ɑ́i isé kɛ Apirɑhɑm uu pitíki fe nnyɑ kɛ Uléécɑɑ uu yekei rɛ u nɛ upipirɛ̃ yɛ́ mɑsí kɛtẽ nnɛ́í n te. Amɑ́ kuu nfɑtɛnɛ m mɑ́ Uléécɑɑ uú nɛ u pɑnsɛsɛ ɑsei ute nnyɑ yɛ ni.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 In tɛ isé kɛ usoi uu yɛ ritiki uú nɛ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu n yekei rɛ u yɛ́ wɑ yɛnu, nfɑtɛnɛ ńn pɛɛ líkɑ yoriyɛ, urinɔɔ kuu n yekei yɛ pɛɛ mɛ́woo wɑlɛ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Li we rɛ isé yɛ Uléécɑɑ kuwɔi yukusɛlɛ. Isé insɑ́ n we, ɑ́pi yɛ mɑɑ rɛ pi i rilɔ́ɔ́.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Lɛ̃ nnyɑ, nfɑtɛnɛ mɛɛ yɛ tíyɛsɛ usoi uú nɛ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu n yekei rɛ u yɛ́ wɑ yɛnu. Ípɛɛlɛ́ɛ ihɛɛ yɛ nyi. Lɛ̃ nnyɑ, rinɔ́ɔ yekei yekei tɛ̃ pɔ̃́ nɛ kɔ Apirɑhɑm pipirɛ̃ nnɛ́í rikɔ́ lɛ, ɑ́i pɛpɛɛ isé n tíkilɛ̃ ŋmɑnɛ, ɑmɑ́ nɛ pɛpɛɛ urɔ́sɑ́ɑ Apirɑhɑm mɛcɔ nfɑtɛnɛ m mɑ́ yɛ pi. U ntɔ́nɛ́í usɑɑ lɛ.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Li Nléécɑɑsimɛ́ kɛ́mɛɛ ukɛcɑ́ɑ́ wɔ́lɑɑlɛ̃ tɛ: Nɛ pɔ́ kpísilɛ ɑm wɑisɛ isoipuri kulúi usɑɑ. U ntɔ́nɛ́í usɑɑ lɛ Uléécɑɑ kuú nɛ kɛfɑ n tɛnɛ kɛyu-i. Uléécɑɑ uyɛɛ yɛ pikpɔkpɔ nfɑ́ɑ n hɛ, uu wɑi lɛlɛɛ ɑ́i pɛɛ ń we, ɑí weri.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 U pɛɛ́ nɛ Uléécɑɑ tɑ́lɛnlɛ un nɛ mɛ̃́ tɛ Uléécɑɑ yɛ́ u wɑisɛ isoipuri kulúi usɑɑ. Li we rɛ Uléécɑɑ yɛ pɛɛ u mɑɑ rɛ: Pipɔ́pírɛ̃ yɛ́ mɑsí kulúi n we. Ái kɔ pɛɛ lɛ̃ kutɑ́ we ukɛ́ nɛ m mɛ̃́.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Apirɑhɑm nfɑtɛnɛ yɛ pɛɛ́ nɛ welɛ nn pɑ́ɑ́pú, ɑmɑ́ un kɔ nɛ ɑŋmɛ̃ pílɛ kumúŋɛ́ mɑ́. U kɔ pɛɛ nyulɛ rɛ u nɛ nkpɔ nnyɑ́ɑ̃ piwɑi mɑsilɛ, úu yɛ́ nkpéni fe ukɛ́ kɛwɑ̃́ yɛ̃. Unɔ́si Sɑrɑ pɑ́ɑ kɔ nkpéni kuwɑ́nmɑrɛ we.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Amɑ́ ḿpɑ́ nɛ lɛ̃, úu Uléécɑɑ rinɔɔ kɛsi, ɑmɑ́ u mɛníŋɛ nfɑtɛnɛ píimɑ nɛ Uléécɑɑ ríyu wɑisɛlɛ úu nkpɑ́ni ritiŋɑ-tiŋɑ.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 U nɛ kɛfɑ tɛnɛlɛ rɛ Uléécɑɑ yɛ ńnɑŋɛ mɑ́lɛ ukɛ́ nɛ lɛ̃ kuu n yekei rɛ u yɛ́ wɑ wɑ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Lɛ̃ nnyɑ kɛ Uléécɑɑ pɔ́ɔ kɔ u pɑnsɛsɛ ɑsei ute.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Tinɔ́ɔ ntí kɑpi nní ń wɔ́i rɛ: Uléécɑɑ yɛ u pɑnsɛsɛ ɑsei ute, ɑ́i uyɛ̃ ŋmɑnɛ nnyɑ kɑpi wɔ́i rɛ Uléécɑɑ yɛ u pɑnsɛsɛ ɑsei ute.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Tɔ́ mpí kuu nní ḿ pɑnsɛsɛ ɑsei pite, tɔ̃́ nnyɑ kɑpi kɔ lɛ̃ wɔi rɛ tɔ Uléécɑɑ uyɛɛ Urɔ́píimɑ Yeesu pikpɔkpɔ kɛ́mɛɛ n yukusɛ nɛ kɛfɑ tɛnɛ nnyɑ.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Arɔ́kópɛ nnyɑ kuu tíyɛ ɑpi u kopu, Uléécɑɑ uu u yukusɛ rɛ ukɛ́ rɔ́ pɑnsɛsɛ ɑsei pite.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.