João 4

Sola NT (SOY_SIM) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Pifɑrisi ɑpi kóm tɛ Yeesu yɛ pipirɛtiki mɛyɑ̃́ yɛnlɛ un kɔ pisoi mɛyɑ̃́ míni wolɛ ɑi tɔ́su Yohɑni pikɔ́.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 Asei kɛcɑ́ɑ́, Yeesu ricuruu úu pɛɛ úkɑ míni wolɛ. Upipirɛtiki pɛɛ yɛ pɛɛ pisoi wolɛ.
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 Kɛ Yeesu uu n kṍ tɛ lɛ̃ kɛ pisoi ɑpi símɑɑnkɛɛ, uu Yutee kɛteni-i yisi uu Kɑlilee kɛtẽ-mɛ̃ pɛlɛ.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Uncee yɛ pɛɛ kɔ Sɑmɑrii kɛtẽ-mɛ̃ cɔlɛ nń nɛ kei lompɔ.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Uu pɛɛ Sɑmɑrii kɛyupi kɛnyinɛ kɑpi yɛ n sée rɛ Sisɑɑ tulu. Ái kei nɛ kɛcɑrɛ kɛ̃ kɛ Yɑkupu uú pɛɛ uuŋmɑ́nɛ Yosɛfi n hɛ kɛtɑɑ we.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Kei kɛ Yɑkupu kɛlukɑnkɑ ɑkɛ́ pɛɛ́ we. Kɛtúŋɛ́ kɛfi nɛ mɛtɛ́ kumúŋɛ́ kɛ Yeesu uu kei tuipɔ, nsẽ́ nn u pelɑɑlɛ̃, uu pɛɛ kɛlúkɑnkɑ kɛ̃ kɛkúrí tonɛ.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 Sɑmɑrii kɛtẽ unɔsi unyinɛ uu pínilṹ hɑpɔ. Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A míni nɛ́ hɛ kɛ́ n ntí.
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 Upipirɛtiki pɔ̃́ nɛ pɛɛ likumúŋɛ́ kpɛ-i lilukɛ-lukɛ piwɛ́lɑɑ hɑlɛ kuyu-pɔ.
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Sɑmɑrii kɛtẽ unɔsi uyɛ̃ uu pɛɛ Yeesu mɑɑ rɛ: Íye kɛ pɔ̃́ Usuifi, ɑɑ yɛ́ fe ɑɑ nɛ̃́ Sɑmɑrii ukɔ́ mɑɑ rɛ kɛ́ míni pɔ́ hɛ pɔkɛ́ n ntí? Pisuifi nɛ Sɑmɑrii pikɔ́ ɑ́pi yɛ pɛɛ rikɔnɛ.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Yeesu uu u pɛsɛ rɛ: Pɔn pɛɛ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu yɛ n hɛ n nyu, pɔn kɔ pɛɛ uyɛɛ nní pɔ́ m pisɛ rɛ ɑ míni u hɛ n nyu, pɔ́ɔ yɛ pɛɛ u pisɛ rɛ ukɛ́ míni pɔ́ hɛ, uu pɛɛ míni mɛɛ yɛ nfɑ́ɑ n hɛ pɔ́ hɛ.
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Unɔ́si uyɛ̃ uu u mɑɑ rɛ: Upíimɑ, kɛlúkɑnkɑ nkɛ́ ɑ́kɛ kusɑ címú, ɑ́ɑ kɔ líkɑ mɑ́ pɔkɛ́ nɛ lṹ. Íye kɑɑ yɛ́ pɛɛ fe ɑɑ́ nɛ míni mɛɛ yɛ nfɑ́ɑ n hɛ yɛnu?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Urɔ́sɑ́ɑyɑhɑ Yɑkupu yɛɛ kɛlúkɑnkɑ nkɛ́ nɛ rɔ́ tíyɛ. U nɛ usipipi nɛ uɑsɛɛlee yɛɛ pɛɛ míni mɛ̃ n ntílɛ. Yɑrɛ pɔ músu rɛ pɔ Yɑkupu felɛ nɛ́ɛ?
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Yeesu uu u pɛsɛ rɛ: Nnírɛ́ yɛ́ usoi nkó yɛɛ míni mmɛ́ ń ntí piwɑi rikpɑ́.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Amɑ́ nnírɛ́ ńn píkɑi nkó kɛ nɛ́ɛ míni n hɛ uu mɛ níru piwɑi kpɑ́nɛ. Míni mɛ̃ kɑm u n hɛnɛ yɛ ukɛmɛɛ pɑnsɛnɛ ńnihɔi mɛɛ yɛ nfɑ́ɑ tɛnɛcirɛ́ n hɛ.
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Kei kɛ unɔ́si uyɛ̃ uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: Upíimɑ, ɑ mɛpɔ́ni mɛ̃ nɛ́ hɛ nnírɛ ńn kɑpɛ yɛ kɔ piwɑi nɛ́ rikpɑ́. Pɛɛ́ uyɛ-i, ɑ́i pɛɛ pisɛ rɛ kɛ́ yɛ kɔ nté pínilṹ pɛɛmɛ.
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A n ŋme ɑ hɑ upɔ́lɑ séemɛ ɑɑ́ weri.
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Unɔ́si uyɛ̃ uu u pɛsɛ rɛ: Ám ulɑ mɑ́. Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: Pɔ ɑlɑri mɑ́lɛ pɔkɛ́ rɛ ɑ́ɑ ulɑ mɑ́.
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 Pilɑ pinupũ kɑɑ pisɔ́ɔ̃ mɑsí. Nɔ́ nɛ utisi uyɛɛ kɔ nkpéni ń we úu kɔ upɔ́lɑ. Pɔ ɑsei mɑ́lɛ.
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Unɔ́si uu pɛɛ u pɛsɛ rɛ: Upíimɑ, nɛ yɛ̃ tɛ pɔ ɑntepu lɛ.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Tiyɔ́pɛ ntí kɛcɑ́ɑ́ kɛ tɔ̃́ pisɑɑyɑhɑ ɑpí pɛɛ Uléécɑɑ yɑ́ɑsi. Amɑ́ nɔ̃́ Pisuifi ɑni rɛ Yerusɑlɛm-i kɑi pisɛ rɛ pikɛ́ yɛ Uléécɑɑ yɑ́ɑ́si.
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A kõ tɛ nú unɔ́si, li ituŋɛ inyinɛ-i sɔ́ntilɛ, ɑ́i pɛɛ pisɛ rɛ riyɔ́pɛ ntí-i nɛ́ɛ Yerusɑlɛm-pɔ kɑni yɛ́ɛ́ Sɑ́ɑ Uléécɑɑ yɑ́ɑ́si.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Nɔ̃́ Sɑmɑrii pikɔ́, ɑ́ni Uléécɑɑ uyɛ̃ kɑni n yɑ́ɑ́si nyu. Tɔ̃́ Pisuifi yɛ Uléécɑɑ uyɛ̃ kɑri n yɑ́ɑ́si nyulɛ. Tɔ̃́ Pisuifi kɛ́mɛɛ kɛ píyulɑlɛ ɑpi léeri.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Amɑ́ li ituŋɛ inyinɛ-i sɔ́ntilɛ, ticuruu li pikɑ́mɛ mɑsilɛ. Pɛpɛɛ Sɑ́ɑ Uléécɑɑ n yɑ́ɑ́si yɛ́ɛ́ nɛ piisoi nnɛ́í u yɑ́ɑ́si nɛ ɑsei. Pɛpɛɛ lɛ̃ u n yɑ́ɑ́si kuu wɛ́ɛ́si.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Uléécɑɑ yɛ Nfɑ́ɑsɔnɛ lɛ. Lɛ̃ nnyɑ, li pisɛ rɛ pɛpɛɛ u n yɑ́ɑ́si pikɛ́ yɛ nɛ piisoi nnɛ́í ritiki ɑpí nɛ u yɑ́ɑ́si nɛ ɑsei.
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Unɔ́si uyɛ̃ uu pɛɛ Yeesu mɑɑ rɛ: Nɛ nyulɛ rɛ uyɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu n wɛ́ɛ yɛ wemɛlɛ. Uyɛ̃ kɑpi yɛ sée rɛ Kirisi. Un píyei n kɑ, u yɛ́ linnɛ́í tɔ́ riyóó.
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: Nɛ́ɛ nɛ nní pɔ́ n símisi, nɛ́ɛ liute uyɛ̃.
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Yeesu pipirɛtiki ɑpi likumúŋɛ́ kpɛ-i tuipɔ, ɑi nnɔ́ɔ pi yipu rɛ pi u yɛ̃ un nɛ unɔ́si unyinɛ símisi nnyɑ. Amɑ́ piukɑ úu kɑhɑ ukɛ́ u pisɛ rɛ: Yo kɑɑ ukɛmɛɛ wɛ́ɛ́si nɛ́ɛ yo nnyɑ kɑɑ́ nɛ u símisi?
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Unɔ́si uyɛ̃ uu pɛɛ ukɛnintúhu kei yɑ́ uu kuyu pɛlɛ uú hɑ pisoi símisi rɛ:
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 Ani kɑm ɑni usoi unyinɛ yɛ̃ yɛɛ mɛnɛ́wɑi nnɛ́í kɑm n wɑpisi nɛ́ n kɛ́ɛ́nkɛɛ. In n lɑ, ɑ́i nkpéni uyɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu wɛ́ɛ?
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Api pɛɛ kuyu-i léenti ɑpi símpɔ ɑpí hɑ Yeesu lɛɛpɔ.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Upipirɛtiki ɑpi pɛɛ likumúŋɛ́ kpɛ-i u kpukɛisɛ rɛ: Ucélɑɑ, ɑ kɑm ɑ li.
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Kei kuu pɛɛ pi pɛsɛ rɛ: Ilukɛ inyinɛ kɑ́ni n nyu kɑm mɛlukɛ mɑ́.
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Kei kɛ upipirɛtiki ɑpi pɛɛ pimɛcɔpɛcirɛ pipísɛinɛ lõ tɛ: Nɛ́ɛ unyinɛ yɛ nɛ ilukɛ u kɑlɛ uu le?
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Yeesu uu pɛɛ pi mɑɑ rɛ: Inɛ́lukɛ yɛɛ rɛ kɛ́ uyɛɛ nɛ́ n tummɛ mɛlɑ n wɑi, kɛ́ kɔ pikɛi pɛ̃ kuu nɛ́ n forii n wɑi nɛ kɛ́tɔ-pɔ.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Nɔ́rinɛ́cúruu nɔ́ɔ yɛ mɑɑ rɛ: Li tisɛ iwɑ́rɛ inɑ likɛ́ nɛ kúkpɑɑ tu. Kɛ́ nɔ́ símisi rɛ ɑni ńsɔnɛ ripɑí ɑni yɛ́nu rɛ ilukɛ yɛ sicɑrɛ-i pipele mɑsilɛ rɛ pikɛ́ i kpɑsi.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Ticuruu ukpɑ́ɑ yɛ welɛ un uihɛ́ɛ́ yɔ́su, un kɔ ilukɛ kuu n kpɑ́si cɑ́pinɛntɛ rɛ ikɛ́ nfɑ́ɑ tɛnɛcirɛ́ yɛ̃́. Kei kɛ ulukɑɑ nɛ ukpɑ́ɑ ɑpɔɔ ɑɑ yɛ́ pɛɛ kɛsẽ́ n lɑ́ɑ́rú.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Lɛ̃ kɛ́mɛɛ, mɛyu mmɛ́ yɛ ɑsei lɛ rɛ: Ucɔ yɛɛ yɛ lukɛsi, ucɔ uú kpɑsi!
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Nɛ nɔ́ tunlɛ rɛ ɑni hɑ kɛcɑrɛ kɛ-i kɑ́ni pikɛi píkɑ n wɑ kɛ́mɛɛ kpɑsi. Picɔ pɛɛ kei kɛisi, nɔ́ɔ nkpéni weri ɑni pipikɛi kulɑɑ n le.
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Sɑmɑrii pikɔ́ mɛyɑ̃ yɛ nɛ Yeesu kɛfɑ tɛnɛlɛ rɛ unɔ́si uyɛɛ mɑɑ rɛ: Lɛ̃ nnɛ́í kɑm n wɑ kuu nɛ́ símisi.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Lɛ̃ nnyɑ kɑpi Yeesu-i hɑ́pɔ ɑpi u pisɛ rɛ ukɛ́ pikɛkúrí kɛtónɛ rikpɑ́. Uu ŋmurɛi uu pikɛkúrí tonɛ siyɑ́ɑ sitɛ́.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Kɛ Yeesu uu uricuruu nɛ unnɔɔ nsímɛ́ pi n símisi nnyɑ, pisoi kulúi píimɑ picɔ ɑpi kɔ nɛ kɛfɑ u tɛnɛ.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Api yɛ pɛɛ unɔ́si uyɛ̃ mɑɑ rɛ: Ái nsímɛ́ mmɛ̃ kɑɑ rɔ́ n símisi ŋmɑnɛ nnyɑ kɑrí nɛ kɛfɑ Yeesu tɛnɛ. Amɑ́ tɔ uricuruu konlɛ un símisi, ɑri céru rɛ u mɛsei pisoi nnɛ́í Uyulɑlɛ lɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɑrí nɛ kɛfɑ u tɛnɛ.
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Kɛ Yeesu uu siyɑ́ɑ sitɛ́ sɛ̃ kei n tónɛ, uu yisi uu Kɑlilee kɛtẽ-mɛ̃ tɔ́mpɔ.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Yeesu ricuruu yɛ pɛɛ́ mɑɑ rɛ: Ápi yɛ ɑntepu úkɑ ukɛtẽ cirɛ-i n wɑisɛlɛ̃.
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Amɑ́ kuu Kɑlilee kɛteni-i n tuipɔ, kei pikɔ́ yɛ kusɑ́nɛ u yɔsilɛ ńsɔnɛ, kɛ pɛ̃ ŋmɑɑ ɑpí pɛɛ Yerusɑlɛm-pɔ nkpɔ mɛlɔ́ɔ́ ɑnyɑ̃́ ń hɑ ɑpi lɛ̃ nnɛ́í kuu n wɑ yɛnu nnyɑ.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Yeesu uu pɛɛ Kɑlilee kɛtẽ-pɔ Kɑnɑɑ kuyu-i pɛlɛ. Kei kuú pɛɛ wɑ míni ɑmɛ pɑnsɛ pítɑ. Uyɔ́ɔpi usɔ́ɔ́cɑ wɛ́ɛ́sɛ unyinɛ yɛɛ pɛɛ Kɑpɛrinɑwum-pɔ we, uuŋmɑ́nɛ un pɔ́ɔ́lú.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Kuu n kṍ tɛ Yeesu yɛ Yutee kɛtẽ-pɔ yisi uu Kɑlilee kɛteni-i hɑpɔ, uu ukɛmɛɛ sĩ́ uú hɑ u welu rɛ ukɛ́ Kɑpɛrinɑwum hɑpɔ ukɛ́ uuŋmɑ́nɛ yɛɛ nɛ nkpɔ n nɑ́ɑ́si pɔisɛ.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Yeesu uu pɛɛ u pisɛ rɛ: Nɔnsɑ́ mɛwɑisɑŋɑ nɛ mɛwɑi píimɑ n yɛ̃, ɑ́ni yɛ́ fe nɔkɛ́ nɛ kɛfɑ nɛ́ tɛnɛ, nɛ́ɛ yo.
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Uyɔ́ɔpi usɔ́ɔ́cɑ uyɛ̃ uu Yeesu pɛsɛ rɛ: Upíimɑ, ɑ kɛnɛ́yɔ hɑ unɛ́ŋmɑ́nɛ ukɛ́ kɛlenɛ kpu.
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Kei kɛ Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A n ŋme ɑ kui, upɔ́ŋmɑ́nɛ yɛ nfɑ́ɑ mɑ́lɛ. Uu Yeesu nsímɛ́ mmɛ̃ ŋmurɛi, uu yisi uú kulu.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Kuu nkúlɛcee n kpísi, upikɛikɔ́ ɑpí nɛ u sɑ́nɛ ɑpi u mɑɑ rɛ: Upɔ́ŋmɑ́nɛ yɛ nfɑ́ɑ mɑ́lɛ.
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Uu pi pisɛ rɛ: Ituŋɛ íye kumúŋɛ́ kɛ uipiŋɛ ii kutɔsi piwɑi korɑɑnɛ? Api rɛ: Sé kɛtúŋɛ́, mɛsɛ kumúŋɛ́ kɛ kupiŋɛtoi ɑku ukɛcɑ́ɑ́ le.
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Usɑ́ɑ uyɛ̃ uu pɛɛ léisɛ rɛ ituŋɛ iyɛ-i ŋmɑɑ kɛ Yeesu uu sé u mɑɑ rɛ: Upɔ́ŋmɑ́nɛ yɛ nfɑ́ɑ mɑ́lɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɛ u nɛ ukɛyɔ pikɔ́ nnɛ́í ɑpi Yeesu nɛ kɛfɑ tɛnɛ.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Kɛ Yeesu uu Yutee kɛtẽ-pɔ n léemɛ uu Kɑlilee kɛteni-i pɛɛri, mɛwɑisɑŋɑ lírũ mɛcɔ kuu n wɑ yɛ mɛ̃.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.