João 4
Sola NT (SOY_SIM) vs NTLH
1 Pifɑrisi ɑpi kóm tɛ Yeesu yɛ pipirɛtiki mɛyɑ̃́ yɛnlɛ un kɔ pisoi mɛyɑ̃́ míni wolɛ ɑi tɔ́su Yohɑni pikɔ́.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 Asei kɛcɑ́ɑ́, Yeesu ricuruu úu pɛɛ úkɑ míni wolɛ. Upipirɛtiki pɛɛ yɛ pɛɛ pisoi wolɛ.
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Kɛ Yeesu uu n kṍ tɛ lɛ̃ kɛ pisoi ɑpi símɑɑnkɛɛ, uu Yutee kɛteni-i yisi uu Kɑlilee kɛtẽ-mɛ̃ pɛlɛ.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Uncee yɛ pɛɛ kɔ Sɑmɑrii kɛtẽ-mɛ̃ cɔlɛ nń nɛ kei lompɔ.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Uu pɛɛ Sɑmɑrii kɛyupi kɛnyinɛ kɑpi yɛ n sée rɛ Sisɑɑ tulu. Ái kei nɛ kɛcɑrɛ kɛ̃ kɛ Yɑkupu uú pɛɛ uuŋmɑ́nɛ Yosɛfi n hɛ kɛtɑɑ we.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Kei kɛ Yɑkupu kɛlukɑnkɑ ɑkɛ́ pɛɛ́ we. Kɛtúŋɛ́ kɛfi nɛ mɛtɛ́ kumúŋɛ́ kɛ Yeesu uu kei tuipɔ, nsẽ́ nn u pelɑɑlɛ̃, uu pɛɛ kɛlúkɑnkɑ kɛ̃ kɛkúrí tonɛ.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Sɑmɑrii kɛtẽ unɔsi unyinɛ uu pínilṹ hɑpɔ. Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A míni nɛ́ hɛ kɛ́ n ntí.
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 Upipirɛtiki pɔ̃́ nɛ pɛɛ likumúŋɛ́ kpɛ-i lilukɛ-lukɛ piwɛ́lɑɑ hɑlɛ kuyu-pɔ.
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Sɑmɑrii kɛtẽ unɔsi uyɛ̃ uu pɛɛ Yeesu mɑɑ rɛ: Íye kɛ pɔ̃́ Usuifi, ɑɑ yɛ́ fe ɑɑ nɛ̃́ Sɑmɑrii ukɔ́ mɑɑ rɛ kɛ́ míni pɔ́ hɛ pɔkɛ́ n ntí? Pisuifi nɛ Sɑmɑrii pikɔ́ ɑ́pi yɛ pɛɛ rikɔnɛ.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Yeesu uu u pɛsɛ rɛ: Pɔn pɛɛ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu yɛ n hɛ n nyu, pɔn kɔ pɛɛ uyɛɛ nní pɔ́ m pisɛ rɛ ɑ míni u hɛ n nyu, pɔ́ɔ yɛ pɛɛ u pisɛ rɛ ukɛ́ míni pɔ́ hɛ, uu pɛɛ míni mɛɛ yɛ nfɑ́ɑ n hɛ pɔ́ hɛ.
10 Então Jesus disse:
11 Unɔ́si uyɛ̃ uu u mɑɑ rɛ: Upíimɑ, kɛlúkɑnkɑ nkɛ́ ɑ́kɛ kusɑ címú, ɑ́ɑ kɔ líkɑ mɑ́ pɔkɛ́ nɛ lṹ. Íye kɑɑ yɛ́ pɛɛ fe ɑɑ́ nɛ míni mɛɛ yɛ nfɑ́ɑ n hɛ yɛnu?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Urɔ́sɑ́ɑyɑhɑ Yɑkupu yɛɛ kɛlúkɑnkɑ nkɛ́ nɛ rɔ́ tíyɛ. U nɛ usipipi nɛ uɑsɛɛlee yɛɛ pɛɛ míni mɛ̃ n ntílɛ. Yɑrɛ pɔ músu rɛ pɔ Yɑkupu felɛ nɛ́ɛ?
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Yeesu uu u pɛsɛ rɛ: Nnírɛ́ yɛ́ usoi nkó yɛɛ míni mmɛ́ ń ntí piwɑi rikpɑ́.
13 Então Jesus disse:
14 Amɑ́ nnírɛ́ ńn píkɑi nkó kɛ nɛ́ɛ míni n hɛ uu mɛ níru piwɑi kpɑ́nɛ. Míni mɛ̃ kɑm u n hɛnɛ yɛ ukɛmɛɛ pɑnsɛnɛ ńnihɔi mɛɛ yɛ nfɑ́ɑ tɛnɛcirɛ́ n hɛ.
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Kei kɛ unɔ́si uyɛ̃ uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: Upíimɑ, ɑ mɛpɔ́ni mɛ̃ nɛ́ hɛ nnírɛ ńn kɑpɛ yɛ kɔ piwɑi nɛ́ rikpɑ́. Pɛɛ́ uyɛ-i, ɑ́i pɛɛ pisɛ rɛ kɛ́ yɛ kɔ nté pínilṹ pɛɛmɛ.
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A n ŋme ɑ hɑ upɔ́lɑ séemɛ ɑɑ́ weri.
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Unɔ́si uyɛ̃ uu u pɛsɛ rɛ: Ám ulɑ mɑ́. Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: Pɔ ɑlɑri mɑ́lɛ pɔkɛ́ rɛ ɑ́ɑ ulɑ mɑ́.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Pilɑ pinupũ kɑɑ pisɔ́ɔ̃ mɑsí. Nɔ́ nɛ utisi uyɛɛ kɔ nkpéni ń we úu kɔ upɔ́lɑ. Pɔ ɑsei mɑ́lɛ.
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Unɔ́si uu pɛɛ u pɛsɛ rɛ: Upíimɑ, nɛ yɛ̃ tɛ pɔ ɑntepu lɛ.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Tiyɔ́pɛ ntí kɛcɑ́ɑ́ kɛ tɔ̃́ pisɑɑyɑhɑ ɑpí pɛɛ Uléécɑɑ yɑ́ɑsi. Amɑ́ nɔ̃́ Pisuifi ɑni rɛ Yerusɑlɛm-i kɑi pisɛ rɛ pikɛ́ yɛ Uléécɑɑ yɑ́ɑ́si.
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A kõ tɛ nú unɔ́si, li ituŋɛ inyinɛ-i sɔ́ntilɛ, ɑ́i pɛɛ pisɛ rɛ riyɔ́pɛ ntí-i nɛ́ɛ Yerusɑlɛm-pɔ kɑni yɛ́ɛ́ Sɑ́ɑ Uléécɑɑ yɑ́ɑ́si.
21 Jesus disse:
22 Nɔ̃́ Sɑmɑrii pikɔ́, ɑ́ni Uléécɑɑ uyɛ̃ kɑni n yɑ́ɑ́si nyu. Tɔ̃́ Pisuifi yɛ Uléécɑɑ uyɛ̃ kɑri n yɑ́ɑ́si nyulɛ. Tɔ̃́ Pisuifi kɛ́mɛɛ kɛ píyulɑlɛ ɑpi léeri.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Amɑ́ li ituŋɛ inyinɛ-i sɔ́ntilɛ, ticuruu li pikɑ́mɛ mɑsilɛ. Pɛpɛɛ Sɑ́ɑ Uléécɑɑ n yɑ́ɑ́si yɛ́ɛ́ nɛ piisoi nnɛ́í u yɑ́ɑ́si nɛ ɑsei. Pɛpɛɛ lɛ̃ u n yɑ́ɑ́si kuu wɛ́ɛ́si.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Uléécɑɑ yɛ Nfɑ́ɑsɔnɛ lɛ. Lɛ̃ nnyɑ, li pisɛ rɛ pɛpɛɛ u n yɑ́ɑ́si pikɛ́ yɛ nɛ piisoi nnɛ́í ritiki ɑpí nɛ u yɑ́ɑ́si nɛ ɑsei.
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Unɔ́si uyɛ̃ uu pɛɛ Yeesu mɑɑ rɛ: Nɛ nyulɛ rɛ uyɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu n wɛ́ɛ yɛ wemɛlɛ. Uyɛ̃ kɑpi yɛ sée rɛ Kirisi. Un píyei n kɑ, u yɛ́ linnɛ́í tɔ́ riyóó.
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: Nɛ́ɛ nɛ nní pɔ́ n símisi, nɛ́ɛ liute uyɛ̃.
26 Então Jesus afirmou:
27 Yeesu pipirɛtiki ɑpi likumúŋɛ́ kpɛ-i tuipɔ, ɑi nnɔ́ɔ pi yipu rɛ pi u yɛ̃ un nɛ unɔ́si unyinɛ símisi nnyɑ. Amɑ́ piukɑ úu kɑhɑ ukɛ́ u pisɛ rɛ: Yo kɑɑ ukɛmɛɛ wɛ́ɛ́si nɛ́ɛ yo nnyɑ kɑɑ́ nɛ u símisi?
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Unɔ́si uyɛ̃ uu pɛɛ ukɛnintúhu kei yɑ́ uu kuyu pɛlɛ uú hɑ pisoi símisi rɛ:
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 Ani kɑm ɑni usoi unyinɛ yɛ̃ yɛɛ mɛnɛ́wɑi nnɛ́í kɑm n wɑpisi nɛ́ n kɛ́ɛ́nkɛɛ. In n lɑ, ɑ́i nkpéni uyɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu wɛ́ɛ?
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Api pɛɛ kuyu-i léenti ɑpi símpɔ ɑpí hɑ Yeesu lɛɛpɔ.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Upipirɛtiki ɑpi pɛɛ likumúŋɛ́ kpɛ-i u kpukɛisɛ rɛ: Ucélɑɑ, ɑ kɑm ɑ li.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Kei kuu pɛɛ pi pɛsɛ rɛ: Ilukɛ inyinɛ kɑ́ni n nyu kɑm mɛlukɛ mɑ́.
32 Jesus respondeu:
33 Kei kɛ upipirɛtiki ɑpi pɛɛ pimɛcɔpɛcirɛ pipísɛinɛ lõ tɛ: Nɛ́ɛ unyinɛ yɛ nɛ ilukɛ u kɑlɛ uu le?
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Yeesu uu pɛɛ pi mɑɑ rɛ: Inɛ́lukɛ yɛɛ rɛ kɛ́ uyɛɛ nɛ́ n tummɛ mɛlɑ n wɑi, kɛ́ kɔ pikɛi pɛ̃ kuu nɛ́ n forii n wɑi nɛ kɛ́tɔ-pɔ.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Nɔ́rinɛ́cúruu nɔ́ɔ yɛ mɑɑ rɛ: Li tisɛ iwɑ́rɛ inɑ likɛ́ nɛ kúkpɑɑ tu. Kɛ́ nɔ́ símisi rɛ ɑni ńsɔnɛ ripɑí ɑni yɛ́nu rɛ ilukɛ yɛ sicɑrɛ-i pipele mɑsilɛ rɛ pikɛ́ i kpɑsi.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Ticuruu ukpɑ́ɑ yɛ welɛ un uihɛ́ɛ́ yɔ́su, un kɔ ilukɛ kuu n kpɑ́si cɑ́pinɛntɛ rɛ ikɛ́ nfɑ́ɑ tɛnɛcirɛ́ yɛ̃́. Kei kɛ ulukɑɑ nɛ ukpɑ́ɑ ɑpɔɔ ɑɑ yɛ́ pɛɛ kɛsẽ́ n lɑ́ɑ́rú.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Lɛ̃ kɛ́mɛɛ, mɛyu mmɛ́ yɛ ɑsei lɛ rɛ: Ucɔ yɛɛ yɛ lukɛsi, ucɔ uú kpɑsi!
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Nɛ nɔ́ tunlɛ rɛ ɑni hɑ kɛcɑrɛ kɛ-i kɑ́ni pikɛi píkɑ n wɑ kɛ́mɛɛ kpɑsi. Picɔ pɛɛ kei kɛisi, nɔ́ɔ nkpéni weri ɑni pipikɛi kulɑɑ n le.
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Sɑmɑrii pikɔ́ mɛyɑ̃ yɛ nɛ Yeesu kɛfɑ tɛnɛlɛ rɛ unɔ́si uyɛɛ mɑɑ rɛ: Lɛ̃ nnɛ́í kɑm n wɑ kuu nɛ́ símisi.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Lɛ̃ nnyɑ kɑpi Yeesu-i hɑ́pɔ ɑpi u pisɛ rɛ ukɛ́ pikɛkúrí kɛtónɛ rikpɑ́. Uu ŋmurɛi uu pikɛkúrí tonɛ siyɑ́ɑ sitɛ́.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Kɛ Yeesu uu uricuruu nɛ unnɔɔ nsímɛ́ pi n símisi nnyɑ, pisoi kulúi píimɑ picɔ ɑpi kɔ nɛ kɛfɑ u tɛnɛ.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Api yɛ pɛɛ unɔ́si uyɛ̃ mɑɑ rɛ: Ái nsímɛ́ mmɛ̃ kɑɑ rɔ́ n símisi ŋmɑnɛ nnyɑ kɑrí nɛ kɛfɑ Yeesu tɛnɛ. Amɑ́ tɔ uricuruu konlɛ un símisi, ɑri céru rɛ u mɛsei pisoi nnɛ́í Uyulɑlɛ lɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɑrí nɛ kɛfɑ u tɛnɛ.
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Kɛ Yeesu uu siyɑ́ɑ sitɛ́ sɛ̃ kei n tónɛ, uu yisi uu Kɑlilee kɛtẽ-mɛ̃ tɔ́mpɔ.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Yeesu ricuruu yɛ pɛɛ́ mɑɑ rɛ: Ápi yɛ ɑntepu úkɑ ukɛtẽ cirɛ-i n wɑisɛlɛ̃.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Amɑ́ kuu Kɑlilee kɛteni-i n tuipɔ, kei pikɔ́ yɛ kusɑ́nɛ u yɔsilɛ ńsɔnɛ, kɛ pɛ̃ ŋmɑɑ ɑpí pɛɛ Yerusɑlɛm-pɔ nkpɔ mɛlɔ́ɔ́ ɑnyɑ̃́ ń hɑ ɑpi lɛ̃ nnɛ́í kuu n wɑ yɛnu nnyɑ.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Yeesu uu pɛɛ Kɑlilee kɛtẽ-pɔ Kɑnɑɑ kuyu-i pɛlɛ. Kei kuú pɛɛ wɑ míni ɑmɛ pɑnsɛ pítɑ. Uyɔ́ɔpi usɔ́ɔ́cɑ wɛ́ɛ́sɛ unyinɛ yɛɛ pɛɛ Kɑpɛrinɑwum-pɔ we, uuŋmɑ́nɛ un pɔ́ɔ́lú.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Kuu n kṍ tɛ Yeesu yɛ Yutee kɛtẽ-pɔ yisi uu Kɑlilee kɛteni-i hɑpɔ, uu ukɛmɛɛ sĩ́ uú hɑ u welu rɛ ukɛ́ Kɑpɛrinɑwum hɑpɔ ukɛ́ uuŋmɑ́nɛ yɛɛ nɛ nkpɔ n nɑ́ɑ́si pɔisɛ.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Yeesu uu pɛɛ u pisɛ rɛ: Nɔnsɑ́ mɛwɑisɑŋɑ nɛ mɛwɑi píimɑ n yɛ̃, ɑ́ni yɛ́ fe nɔkɛ́ nɛ kɛfɑ nɛ́ tɛnɛ, nɛ́ɛ yo.
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Uyɔ́ɔpi usɔ́ɔ́cɑ uyɛ̃ uu Yeesu pɛsɛ rɛ: Upíimɑ, ɑ kɛnɛ́yɔ hɑ unɛ́ŋmɑ́nɛ ukɛ́ kɛlenɛ kpu.
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Kei kɛ Yeesu uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A n ŋme ɑ kui, upɔ́ŋmɑ́nɛ yɛ nfɑ́ɑ mɑ́lɛ. Uu Yeesu nsímɛ́ mmɛ̃ ŋmurɛi, uu yisi uú kulu.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Kuu nkúlɛcee n kpísi, upikɛikɔ́ ɑpí nɛ u sɑ́nɛ ɑpi u mɑɑ rɛ: Upɔ́ŋmɑ́nɛ yɛ nfɑ́ɑ mɑ́lɛ.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Uu pi pisɛ rɛ: Ituŋɛ íye kumúŋɛ́ kɛ uipiŋɛ ii kutɔsi piwɑi korɑɑnɛ? Api rɛ: Sé kɛtúŋɛ́, mɛsɛ kumúŋɛ́ kɛ kupiŋɛtoi ɑku ukɛcɑ́ɑ́ le.
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Usɑ́ɑ uyɛ̃ uu pɛɛ léisɛ rɛ ituŋɛ iyɛ-i ŋmɑɑ kɛ Yeesu uu sé u mɑɑ rɛ: Upɔ́ŋmɑ́nɛ yɛ nfɑ́ɑ mɑ́lɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɛ u nɛ ukɛyɔ pikɔ́ nnɛ́í ɑpi Yeesu nɛ kɛfɑ tɛnɛ.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Kɛ Yeesu uu Yutee kɛtẽ-pɔ n léemɛ uu Kɑlilee kɛteni-i pɛɛri, mɛwɑisɑŋɑ lírũ mɛcɔ kuu n wɑ yɛ mɛ̃.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.