Atos 26
Sola NT (SOY_SIM) vs NAA
1 Akiripɑ uu pɛɛ Pɔɔli mɑɑ rɛ: Pɔ nkpéni ncée mɑ́lɛ pɔkɛ́ ripɔ́yu hɛɛrɛ tɔkɛ́ kṍ. Pɔɔli uu pɛɛ kunípɛ síkɑ, uu nsímɛ́ kpísi uu rɛ:
1 A seguir, Agripa, dirigindo-se a Paulo, disse: — Você está autorizado a falar em sua defesa. Então Paulo, estendendo a mão, passou a defender-se nestes termos:
2 Uyɔ́ɔpi Akiripɑ, li nɛni kɛyɑ́ɑ nkɛ́ nɛ́ lɑ́ɑ́rú rɛ nɛ́ ncée yɛ̃ ɑm nsímɛ́ nnɛ́í kɛ Pisuifi ɑpí nɛ nɛ́ rinkpɑ́rɑ́ kɛpɔ́yu-i símisi.
2 — Tenho-me por feliz, ó rei Agripa, pelo privilégio de, hoje, na presença do senhor, poder produzir a minha defesa de todas as acusações que os judeus fazem contra mim,
3 Li we rɛ pɔ Pisuifi inyɛkii nɛ piisímɛ́ kɛcɑ́ɑ́ kɑpi n kɛ́ŋɛnɛntɛ mɛyíkíyiki ńsɔnɛ nyulɛ. Lɛ̃ nnyɑ, nɛ rikɔ́ŋ pɔ́ wúkulɛ rɛ ɑ niŋɛsi ɑɑ kutu nɛ́ cɔ.
3 especialmente porque o senhor é versado em todos os costumes e questões que há entre os judeus. Por isso, peço que o senhor me ouça com paciência.
4 Pisuifi nnɛ́í yɛ nyulɛ lɛ̃ kɑm hɑ́i inɛ́ŋmɑ́nɛ-mɛ nnɛ́puri pikɔ́ kɛcɔpɛ nɛ Yerusɑlɛm kɛ́mɛɛ inɛ́soi n li.
4 — Quanto à minha vida, desde a mocidade, como decorreu desde o princípio entre o meu povo e em Jerusalém, todos os judeus a conhecem;
5 Hɑ́i ɑ́i nɛni-mɛ kɑpi nɛ́ nyu. Pin n lɑ, piricuruu yɛ́ nɛ pinnɔɔ símisi rɛ nɛ pɛɛ Pifɑrisi kɛ́mɛɛ welɛ. Tɔ́ɔ yɛ ɑ́ri pɛɛ pirɔ́yómɛyɑ́hɑɑ isé nɛ ɑkpɛ́ri wɑi.
5 pois, na verdade, eu era conhecido deles desde o princípio, se assim o quiserem testemunhar, porque, na condição de fariseu, vivi conforme o partido mais rigoroso da nossa religião.
6 Kɑm n tɑ́lɛ̃ tɛ Uléécɑɑ yɛ́ lɛ̃ kuu pirɔ́sɑ́ɑyɑhɑ ḿ mɑ wɑ nnyɑ kɑpí nɛ nté nní nɛ́ túhɑɑnɛ.
6 E agora estou sendo julgado por causa da esperança da promessa feita por Deus aos nossos pais,
7 Isirɑyɛɛli pikɔ́ ipuri kɛfi nɛ itɛ́ iyɛ̃ pɔ̃́ nɛ kɔ mɛsɛ́rɛ kɛsinɛ nɛ kɛtúŋɛ́ Uléécɑɑ yɑ́ɑ́silɛ in nɛ tɑ́lɛ̃ tɛ i yɛ́ lɛ̃ kuu mɛkɛɛ-mɛ pirɔ́sɑ́ɑyɑhɑ ḿ mɑ yɛ̃. Kɑm likɛcɑ́ɑ́ n tɑ́lɛ̃ nnyɑ kɛ Pisuifi ɑpi pitele nɛ́ wɑi, uyɔ́ɔpi Akiripɑ!
7 a qual as nossas doze tribos, servindo a Deus fervorosamente, noite e dia, almejam alcançar. É por causa dessa esperança, ó rei, que eu sou acusado pelos judeus.
8 Yo nnyɑ kɛ nɔ̃́ Pisuifi ɑ́ni pɛɛ́ lɑ nɔkɛ́ ŋmurɛi rɛ Uléécɑɑ yɛ́ fe uu mɛyíkíyiki pikpɔkpɔ yukusɛ?
8 Por que se julga incrível entre vocês que Deus ressuscite os mortos?
9 Tinɛ́cúruu ŋmɑɑ yɛ pɛɛ́ musilɛ rɛ kɛ́ ńnɑŋɛ nɛ tɑ́pɑɑnkɛɛ úkɑ úu kɑpɛ Nɑsɑrɛti ukɔ́ Yeesu rinyiri nɛ kɛfɑ tɛnɛ.
9 — Na verdade, eu pensava que devia fazer muitas coisas contra o nome de Jesus, o Nazareno;
10 Lɛ̃ kɑm Yerusɑlɛm-pɔ n wɑ yɛ lɛ̃. Nɛ rinɛ́cúruu ŋmɑɑ Uléécɑɑ pikɔ́ mɛyɑ̃ kukpɑniilee tɑnlɛ. Pɛpɛɛ yɛ Uléécɑɑ inyɔ́ɔnsɛ n wɑ piwɛ́ɛ́sɛ pɛɛ yɛ ncée nɛ́ hɛ rɛ kɛ́ lɛ̃ wɑ. Pin kɔ n lɑ pikɛ́ pi kṍ, li yɛ pɛɛ́ nɛ nɛ́ risɑ́lɛ.
10 e foi exatamente o que fiz em Jerusalém. Havendo eu recebido autorização dos principais sacerdotes, encerrei muitos dos santos na prisão; e, quando os condenavam à morte, eu dava o meu voto contra eles.
11 Nɛ yɛ pɛɛ ɑyómɛyɑ́hɑɑlee rikɑlɛ ɑḿ hɑ kei íwɛ pi n wɑi, nɛn nɑ́ɑ́si rɛ pikɛ́ pinfɑtɛnɛ kɛsi. Kunɛ́fɑtoi yɛ pɛɛ pikɛcɑ́ɑ́ tɔsilɛ, hɑ́i ricuruu ɑm yɛ pi n wéékusɛlɛ̃ nɛ ɑcɔ̃yu-pɔ.
11 Muitas vezes, os castiguei por todas as sinagogas, obrigando-os até a blasfemar. E, demasiadamente enfurecido contra eles, eu os perseguia até em cidades estrangeiras.
12 Limɛkɔ́-i kɛ pɛpɛɛ yɛ Uléécɑɑ inyɔ́ɔnsɛ n wɑ piwɛ́ɛ́sɛ ɑpi kɛyɑ́ɑ kɛnyinɛ rítɛlɛ́ nɛ́ rimúísɛ ɑpi ncée nɛ́ hɛ ɑm yisi ɑm Tɑmɑɑsi sĩ.
12 — Com isto em mente, parti para Damasco, levando autorização dos principais sacerdotes e por eles comissionado.
13 Ituŋɛ kɛcírɛ kumúŋɛ́, nɛn ncée-i we, uyɔɔpi Akiripɑ. Kei kɑm mɛtɛ́í mɛnyinɛ yɛ̃ mɛn kɛyómɛcɑɑ-pɔ leeri, mɛn tɑpɑɑlɛ̃, mɛn ituŋɛ mɛtɛ́í fe ɑmɛ́ nɛ tɔ́ nɛ pinɛ́séncɔ kɔ́ɔ́nú.
13 Ao meio-dia, ó rei, enquanto eu seguia pelo caminho, vi uma luz no céu, mais resplandecente que o sol, que brilhou ao redor de mim e dos que iam comigo.
14 Ari ntɔ́nɛ́í kɛteni-i lólu, ɑm pɛɛ kóm, lin nɛ Mɛ-epiree nɛ́ tee rɛ: Sɔɔli, Sɔɔli, yo nnyɑ kɑɑ nɛ́ wéékusɛlɛ̃? Mɛ́woo kɑɑ́ nɛ nɛ́ tɔpiriinkɛɛ yɑrɛ kɛminɑɑ.
14 E, caindo todos nós por terra, ouvi uma voz que me falava em língua hebraica: “Saulo, Saulo, por que você me persegue? É duro para você ficar dando coices contra os aguilhões!”
15 Kei kɑm pɛɛ pisɛ rɛ: Pɔ́ɔ úye, Upíimɑ? Uu nɛ́ pɛsɛ rɛ: Nɛ́ɛ Yeesu kɑɑ ń we pɔn wéékusɛlɛ̃.
15 Então eu perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que o Senhor respondeu: “Eu sou Jesus, a quem você persegue.
16 A nkpéni yisi ɑɑ nyɛrɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɑm mɛnɛ́círɛ pɔ́ n nyísɛ yɛ nní: Nɛ lɑ rɛ ɑ pɑnsɛ unɛ́kɛikɔ́, ɑɑ yɛ kɔ́ɔ́nú ɑɑ lɛ̃ kɑɑ nɛni nní nɛ́ n yɛ̃́ nɛ lɛ̃ kɑm n sɔ́nti kɛ pɔ́ n nyísɛ picɔ símisi.
16 Mas levante-se e fique em pé. Eu apareci a você para constituí-lo ministro e testemunha, tanto das coisas em que você me viu como daquelas pelas quais ainda lhe aparecerei.
17 Mpɔ́puri pikɔ́, Pisuifi kɛcɔpɛ kɑm pɔ́ lesɛnɛ kɛ́ mpuri sɑnɛ pikɔ́ kɛ́mɛɛ pɔ́ tũ.
17 Vou livrar você do seu próprio povo e dos gentios, para os quais eu o envio,
18 Nɛ pɔ́ tum tɛ ɑ hɑ piinipɛɛ wúkulɛ ɑɑ kuŋmɑhɑ-i pi lesɛ ɑɑ́ nɛ mɛtɛ́í-i pi sĩ. A kɔ Setɑni ɑnipɛ-i pi lesɛ ɑɑ́ nɛ Uléécɑɑ kɛ́mɛɛ pi sĩ. In tɛ pi nɛ kɛfɑ nɛ́ tɛnɛlɛ̃, Uléécɑɑ yɛ́ piɑkópɛ pi sɑ́rɛi uu kɔ lisɔnɛ kuú nɛ upikɔ́ m mɛ̃́ pi hɛ.
18 para abrir os olhos deles e convertê-los das trevas para a luz e do poder de Satanás para Deus, a fim de que eles recebam remissão de pecados e herança entre os que são santificados pela fé em mim.”
19 Lɛ̃ kɛ́mɛɛ, ɑ́m pɛɛ lɛ̃ kɑi kɛyómɛcɑɑ-pɔ nɛ́ n nyísɛmɛ kɛsi, uyɔ́ɔpi Akiripɑ!
19 — Assim, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial,
20 Amɑ́ Tɑmɑɑsi pikɔ́ nɛ Yerusɑlɛm pikɔ́ kɑm Nléécɑɑsimɛ́ mɛfoí riyóó, ɑm pɛɛ limɛmɑ́ɑ́ Yutee kɛtẽ tɔrɔɔ pikɔ́ nnɛ́í nɛ sitẽ sicɔ pikɔ́ yóó. Nɛ pi símisi rɛ pikɛ́ mɛfinɛ consɛ pikɛ́ Uléécɑɑ-mɛ̃ pɑnsɛpɔ ɑpí n wɑi likɛ́ n nyísɛlɛ̃ tɛ pi mɛfinɛ consɛlɛ.
20 mas anunciei primeiramente aos de Damasco e em Jerusalém, por toda a região da Judeia, e também aos gentios, que se arrependessem e se convertessem a Deus, praticando obras dignas de arrependimento.
21 Nsímɛ́ mmɛ̃ nnyɑ kɛ Pisuifi ɑpi Uléécɑɑ kɛyɔ-i nɛ́ tĩ́, pin wɛ́ɛ́si pikɛ́ nɛ́ kpu.
21 Por causa disto, alguns judeus me prenderam, quando eu estava no templo, e tentaram me matar.
22 Amɑ́ hɑ́i nɛ nɛni-mɛ, Uléécɑɑ yɛ nɛ́ nɛn nɛ we nɛn uiseérɑkɔɔ́ le, ḿpɑ́ úye, siwɑ̃́ nɛ piwɛ́ɛ́sɛ siyu-i. Ám yɛ nféé ńkɑ mɑ, lɛ̃ kɛ ɑntepuyɛ nɛ Moisi ɑpi mɛkɛɛ-mɛ n yɛ̃́ ɑpi símisi rɛ li wemɛ mɛmɑ́ɑ́.
22 Mas, com a ajuda de Deus, permaneço até o dia de hoje, dando testemunho, tanto a pequenos como a grandes, nada dizendo, a não ser o que os profetas e Moisés disseram que ia acontecer,
23 Nɛ yɛ mɑɑ rɛ: Uyɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu n wɛ́ɛ yɛ́ kɑm uu íwɛ le, uu kpi uu ufoí pikpɔkpɔ kɛ́mɛɛ yisi. Uyɛɛ yɛ́ nsímɛ́ mɛɛ mɛtɛ́í ḿ mɑ́ Pisuifi nɛ mpuri sɑnɛ pikɔ́ hɛ.
23 isto é, que o Cristo devia padecer e, sendo o primeiro da ressurreição dos mortos, anunciaria a luz ao seu próprio povo e aos gentios.
24 Pɔɔli un lɛ̃ we un uriyu hɛɛrɛ, Fɛsituusi uu cɑ́ɑ́ipɔ rɛ: Pɔ isɔhɔ torilɛ, Pɔɔli! Mɛpɔ́nyuwɛ píimɑ yɛ isɔhɔ pɔ́ tóroisɛlɛ.
24 Quando Paulo estava dizendo estas coisas em sua defesa, Festo o interrompeu, gritando: — Você está louco, Paulo! Ficou louco de tanto estudar!
25 Kei kɛ Pɔɔli uu pɛɛ rinɔ́ɔ u yɔsí rɛ: Ám isɔhɔ tori, urɔ́sɑ́ɑ! Mmú kɑm nní n símisi yɛ mɛníŋɛ nsímɛ́ sɔnɛ lɛ nn kɔ ɑsei tikilɛ̃.
25 Paulo, porém, respondeu: — Não estou louco, ó excelentíssimo Festo! Pelo contrário, digo palavras de verdade e de bom senso.
26 Nɛ nyulɛ rɛ uyɔ́ɔpi Akiripɑ yɛ nní nnɛ́í lɛɛ nní ń wɑ pikómɛ mɑ́ɑ́lɛnlɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɑḿ nɛ rinɛ́pɔ́ɔ ukɛyu-i símisi. Ái mɛpíílú mɛnyinɛ-i kɑi kɛlõ kuŋmɑhɑ-i lɛ̃ wɑ.
26 Porque tudo isto é do conhecimento do rei, a quem me dirijo com franqueza, pois estou persuadido de que nenhuma destas coisas lhe é oculta, pois nada se passou em algum lugar escondido.
27 Pɔ ɑntepuyɛ nsímɛ́ nɛ kɛfɑ tɛnɛlɛ̃ɛ, uyɔ́ɔpi Akiripɑ? Nɛ nyulɛ rɛ pɔ nɛ kɛfɑ n tɛnɛlɛnlɛ.
27 — Por isso, pergunto: Rei Agripa, o senhor acredita nos profetas? Eu sei que o senhor acredita.
28 Akiripɑ uu pɛɛ Pɔɔli pɛsɛ rɛ: Pɔ lɑlɛ pɔkɛ́ nɛ́ feriyɛ kɛ́ nté nní pɑnsɛ Kirisi ukɔ́!
28 Então Agripa se dirigiu a Paulo e disse: — Por pouco você me convence a me tornar cristão.
29 Pɔɔli uu rɛ: Lin yɛ́ nfɑ́ɑni nɛ́ɛ lin yɛ́ píyei-pɔ, li kpére lɛ̃ wɑ! Nɛ Uléécɑɑ welu rɛ ɑ́i kɑpɛ pɔ̃́ ŋmɑnɛ, ɑmɑ́ likɛ́ nɔ́nnɛ́nɛ́í mmú nɔ́ɔ nɛni nní kutu nɛ́ n cɔ́lɛ̃, nɔ́ɔ yɛ́ mɛnɛ́cɔ n we. Akpɑnii nnyɛ́ ŋmɑnɛ ɑkɛ́ nɔ́ ripɑ́rí.
29 Paulo respondeu: — Peço a Deus que faça com que, por pouco ou por muito, não apenas o senhor, ó rei, mas todos os que hoje me ouvem venham a ser alguém como eu, mas sem estas correntes.
30 Kei kɛ uyɔ́ɔpi Akiripɑ nɛ uyɔ́ɔpi píimɑ Fɛsituusi nɛ Pereniisi nɛ pɛ̃ nnɛ́í pɛɛ kei kɛsẽ́ ń we ɑpi pɛɛ yisi,
30 A essa altura, levantou-se o rei, e também o governador, e Berenice, bem como os que estavam assentados com eles.
31 ɑpi iyɑɑ leepɔ, ɑpi pɛɛ pimɛcɔpɛcirɛ n tee rɛ: Usoi nkó úu líkɑ cɑɑi kɑpi yɛ́ nɛ usoi ń kpu nɛ́ɛ kɑpi yɛ́ nɛ ɑkpɑnii u n wɑ.
31 E, ao saírem, falavam uns com os outros, dizendo: — Este homem não fez nada passível de morte ou de prisão.
32 Kei kɛ Akiripɑ uu pɛɛ Fɛsituusi mɑɑ rɛ: Usoi nkó unsɑ́ pɛɛ́ m pisɛ rɛ pikɛ́ nɛ Rɔm uyɔɔpi Sesɑɑ kɛ́mɛɛ u hɑ, pi yɛ́ pɛɛ fe ɑpi u yɑ́pɔ.
32 Então Agripa se dirigiu a Festo e disse: — Este homem bem podia ser solto, se não tivesse apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.