Apocalipse 14

Sola NT (SOY_SIM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Am pɛɛ́ pɑí, ɑm Tisɑ́ŋpipi yɛnu tin Siyɔɔ riyɔpɛ kɛcɑ́ɑ́ nyɛnu, pisoi ɑ́kotokú pílɛ nɛ ɑfɛɛnɑ nɛ ɑnɑ (144.000) nyɛ̃ nɛ pɛ̃ nnɛ́í ɑtii kɛcɑ́ɑ́ kɛ tirinyiri nɛ Tiusɑɑ rinyiri ɑri n wɔ́lɑɑlɛ̃ pɔ́ɔn kɔ kei we.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Am kɛyómɛcɑɑ-pɔ mɛtẽ mɛnyinɛ komti yɑrɛ míni píimɑ mɛnyinɛ mɛɛ wɔ́lu nɛ́ɛ yɑrɛ ikónɛ yɛɛ mɛyɑ̃́ sɛmni. Nnɛ̃́ mmɛ̃ kɑm n kṍ yɛ we yɑrɛ kɛ pikéŋépepɛ ɑpi yɛ sikéŋé ḿ pépu nnɛ̃́ ncɔ.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Pi pɛɛ riyɔ́ɔpitũ nɛ lifɑ́ɑkɔ́ linɑ lɛ̃ nɛ piwɛ́ɛ́sɛ pɛ̃ kɛyu-i kɛyómɛ fɑlɛ kɛnyinɛ yomlɛ. Úkɑ úu yɛ pɛɛ fe ukɛ́ kɛyómɛ kɛ̃ peikɛɛ, insɑ́ pisoi ɑ́kotokú pílɛ nɛ ɑfɛɛnɑ nɛ pinɑ (144.000) pɛ̃ ɑyu kɛ Uléécɑɑ uu kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ ń lɔ mɛcirɛ pɛɛ yɛ fe.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Pisoi pinyinɛ yɛ pi pɛɛ ɑ́pi pinɔ́siwɛ́lɑɑ nɛ pimɛcirɛ mɛ́kpɛrinkpɛ m pɔ́riinkɛɛ. Ápi pinɔ́si nyu. Tisɑ́ŋpipi kɑpi yɛ n tikilɛ̃ ḿpɑ́ yei kɑri sĩ́. Li pisoi kɛcɔpɛ piɑyu lɔlɛ rɛ pikɛ́ n we yɑrɛ mɛlukɛpipi foí kɑpi yɛ Uléécɑɑ nɛ Risɑ́ŋpipi n lɑɑnsɛ mɛcɔ.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Nnɔ́ɔmɛsimɛ́ ńkɑ ńn kɔ piinɔɔ-i we. Ńkɑ ńn we kɑpi yɛ́ nɛ pi n cɛ́si.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Am kɔ uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛnu un kɛléécɑɑ-pɔ yóósilɛ̃. Nsímɛ́ Kɛcirɛ tɛnɛcirɛ́ kuú pɛɛ mɑ́ ukɛ́ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ pisoi nɛ ḿpɑ́ isoipuri íye nɛ ḿpɑ́ kumɑ́rɛ kúye nɛ ḿpɑ́ mɛyu mɛ́ye nɛ ḿpɑ́ ɑyu ɑ́ye riyóó.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 U yɛ pɛɛ́ mɑlɛ ɑi cɑ́ rɛ: Ani Uléécɑɑ n wuru ɑni yɛ kɔ ríyu u wɑisɛ rɛ ituŋɛ yɛ tulɛ ukɛ́ nɛ pisoi túhɑɑnɛ nnyɑ. Lɛ̃ nnyɑ, ɑni yɛ uyɛɛ kɛyómɛcɑɑ nɛ kɛtẽ nɛ mínimɑɑ nɛ ínihɔi n wɑ yɑ́ɑ́si ɑni wúlɑ!
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu mɛlírũ tiki, uu rɛ: Ku loolɛ, kuyu mɑɑ Pɑpilɔɔni yɛ loolɛ. Kpɛkpɛɛ ɑyu nnɛ́í kupitɑ nírisɛ. Kupitɑ pinírɛ́ pɛɛ kuiwɑ́sɑ́nkɑí píimɑ kɑku pisoi n tɑ̃.
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu mɛtɑ́ɑ́nũ pi tiki, uú mɑlɛ ɑi cɑ́ rɛ: Úye un inɑ́mɛ nɛ ikɛyu kɑpi ń sɛrí n yɑ́ɑsi uu wúlɑ, ɑpi nwɔ́i uritii kɛcɑ́ɑ́ nɛ́ɛ kunípɛ kɛcɑ́ɑ́ u wɑi,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 pi yɛ́ kɔ uyɛ̃ Uléécɑɑ kuwɔi pitɑ pɛɛ ɑ́pi líkɑ n cɔ́hɔnɛlɛ̃ kɛpóripi-i u súúnu uu níru ɑí hɑ pɛɛ nnɑ kɛ́mɛɛ nɛ linyinɛ yɑrɛ nfúrɔ̃ toi kɛ́mɛɛ piléécɑɑtumɛ pɛɛ n cɑ́kɑ́-cɑ́kɑ́lɛ̃ nɛ Risɑ́ŋpipi kɛyu-i u n wukɛi.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Nnɑ mɛɛ pi n wúkɛi ɑnyɔ ɑɑ pɛɛ ḿpɑ́ píyei mɛsɛ́rɛ n likirɛlɛ̃, pɛpɛɛ inɑ́mɛ kɛyu-i nɛ ikɛyu kɑpi ń sɛrí n yɑ́ɑsi ɑpi wúlɑ nɛ nkó yɛɛ ritii nɛ́ɛ kunípɛ kɛcɑ́ɑ́ irinyiri nwɔi m mɑ́, ɑ́pi pɛɛ kɛtúŋɛ́ nɛ kɛsinɛ mɛwéntɛ mɑ́.
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Lɛ̃ nnyɑ kɛ Uléécɑɑ pikɔ́ pɛɛ Uléécɑɑ isé ḿ múílɛ̃ pin kɔ Yeesu nɛ kɛfɑ tɛnɛlɛ̃ ɑpi yɛ́ n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Am pɛɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ mɛtẽ mɛnyinɛ komti mɛn nɛ́ tee rɛ: A wɔi rɛ: Kɑí nɛ nɛni n kpísi, pɛpɛɛ Upíimɑ kupɛ́nɛcɔ kɛ́mɛɛ n kpíni yɛ pínɑrɛkomɛ lɛ. Uléécɑɑ Nfɑɑsɔnɛ yɛ rɛ lɛɛ ni mɛsei, li we rɛ piiwɛ nnɛ́í kɑpí nɛ nkpéni wéntɛ rɛ pikɛ́ pimɛwɑi ihɛ́ɛ́ yɔsí nnyɑ.
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Aḿ pɑí, ɑm ɑhɔ́ɔ tomɛ́ ɑnyinɛ yɛnu, unyinɛ un ɑhɔ́ɔ nyɛ̃ kɛcɑ́ɑ́ tṹ un nɛ Usoi kɛpipi mɛnyínɛ we. U pɛɛ ríyu kɛcɑ́ɑ́ wurɑ riyɔɔpikɔŋ kipilɛnlɛ un kɔ kɛ́nyɑlɛ yelekɔ́ kunípɛ-i múílɛ̃.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu Uléécɑɑ kɛyɔ-i léeri uu uyɛɛ ɑhɔ́ɔ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ mɑɑpɔ ɑi cɑ́ rɛ: A kɛpɔ́nyɑlɛ fõ ɑɑ́ kpɑsi. Ikpɑ́ɑtuŋɛ yɛ tulɛ, li we rɛ ilukɛ yɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ pipele mɑsilɛ.
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Uyɛɛ pɛɛ ɑhɔ́ɔ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ uu pɛɛ kɛ́nyɑlɛ fom, ɑi kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ ilukɛ kpɑsi.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu Uléécɑɑ kɛyɔ kɛɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ ń we kɛ́mɛɛ léeri. Uyɛ̃ nɛ pɛɛ kɔ kɛ́nyɑlɛ lɑri-lɑri múílɛnlɛ.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛɛ nnɑ kɛcɑ́ɑ́ ńnɑŋɛ m mɑ́ pɔ́ɔ kɛnyɔ́ɔnsɛ-i léeri uú nɛ uyɛɛ kɛ́nyɑlɛ lɑri-lɑri m mɑ́ símisi ɑi cɑ́ rɛ: A kɛpɔ́nyɑlɛ yelekɔ́ kɛ̃ fõ ɑɑ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ rɛɛsɛɛ sipúkípi túúni rɛ rɛɛsɛɛ yɛ pipele mɑsí nnyɑ.
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Uléécɑɑtumɛ uu ukɛnyɑlɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ fóm, uu kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ rɛɛsɛɛ kɛcɑrɛ ɑpipi túúni uu kupɔ́ri mɑɑmɑɑ kpɛ-i kɛ Uléécɑɑ kuwɔi ɑku ń we súúni.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Ai kupɔ́ri kpɛ̃ nɛ kuyu iyɑɑ leepɔ ɑi ku pulu ɑi cɛ́rii, mɛ́nyɛ ɑmɛ kupɔ́ri kpɛ-i léeri ɑmɛ́ tɑɑ́ hɑ́i nɛ isɑ̃ ɑkpɑlɑ́ɑ kɛcɑ́ɑ́-pɔ, ɑmɛ mɛcɑ́ɑ tɔ́ɔ́ri yɑrɛ kilomɛtiri pílɛ pílɛ mɛtɑɑni (300).
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.