Apocalipse 14

Sola NT (SOY_SIM) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Am pɛɛ́ pɑí, ɑm Tisɑ́ŋpipi yɛnu tin Siyɔɔ riyɔpɛ kɛcɑ́ɑ́ nyɛnu, pisoi ɑ́kotokú pílɛ nɛ ɑfɛɛnɑ nɛ ɑnɑ (144.000) nyɛ̃ nɛ pɛ̃ nnɛ́í ɑtii kɛcɑ́ɑ́ kɛ tirinyiri nɛ Tiusɑɑ rinyiri ɑri n wɔ́lɑɑlɛ̃ pɔ́ɔn kɔ kei we.
1 Olhei, e eis que o Cordeiro estava em pé sobre o monte Sião. Com ele estavam cento e quarenta e quatro mil, que tinham escrito na testa o nome do Cordeiro e o nome de seu Pai.
2 Am kɛyómɛcɑɑ-pɔ mɛtẽ mɛnyinɛ komti yɑrɛ míni píimɑ mɛnyinɛ mɛɛ wɔ́lu nɛ́ɛ yɑrɛ ikónɛ yɛɛ mɛyɑ̃́ sɛmni. Nnɛ̃́ mmɛ̃ kɑm n kṍ yɛ we yɑrɛ kɛ pikéŋépepɛ ɑpi yɛ sikéŋé ḿ pépu nnɛ̃́ ncɔ.
2 Ouvi uma voz do céu como som de muitas águas, como som de um forte trovão. A voz que ouvi era como de harpistas quando tocam as suas harpas.
3 Pi pɛɛ riyɔ́ɔpitũ nɛ lifɑ́ɑkɔ́ linɑ lɛ̃ nɛ piwɛ́ɛ́sɛ pɛ̃ kɛyu-i kɛyómɛ fɑlɛ kɛnyinɛ yomlɛ. Úkɑ úu yɛ pɛɛ fe ukɛ́ kɛyómɛ kɛ̃ peikɛɛ, insɑ́ pisoi ɑ́kotokú pílɛ nɛ ɑfɛɛnɑ nɛ pinɑ (144.000) pɛ̃ ɑyu kɛ Uléécɑɑ uu kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ ń lɔ mɛcirɛ pɛɛ yɛ fe.
3 Entoavam um cântico novo diante do trono, diante dos quatro seres viventes e dos anciãos. E ninguém podia aprender o cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Pisoi pinyinɛ yɛ pi pɛɛ ɑ́pi pinɔ́siwɛ́lɑɑ nɛ pimɛcirɛ mɛ́kpɛrinkpɛ m pɔ́riinkɛɛ. Ápi pinɔ́si nyu. Tisɑ́ŋpipi kɑpi yɛ n tikilɛ̃ ḿpɑ́ yei kɑri sĩ́. Li pisoi kɛcɔpɛ piɑyu lɔlɛ rɛ pikɛ́ n we yɑrɛ mɛlukɛpipi foí kɑpi yɛ Uléécɑɑ nɛ Risɑ́ŋpipi n lɑɑnsɛ mɛcɔ.
4 Estes são os que não se macularam com mulheres, porque são virgens. Eles seguem o Cordeiro por onde quer que ele vá. São os que foram comprados dentre todos os seres humanos, primícias para Deus e para o Cordeiro;
5 Nnɔ́ɔmɛsimɛ́ ńkɑ ńn kɔ piinɔɔ-i we. Ńkɑ ńn we kɑpi yɛ́ nɛ pi n cɛ́si.
5 e não se achou mentira na sua boca; não têm mácula.
6 Am kɔ uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛnu un kɛléécɑɑ-pɔ yóósilɛ̃. Nsímɛ́ Kɛcirɛ tɛnɛcirɛ́ kuú pɛɛ mɑ́ ukɛ́ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ pisoi nɛ ḿpɑ́ isoipuri íye nɛ ḿpɑ́ kumɑ́rɛ kúye nɛ ḿpɑ́ mɛyu mɛ́ye nɛ ḿpɑ́ ɑyu ɑ́ye riyóó.
6 Vi outro anjo voando pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para pregar aos que habitam na terra, e a cada nação, tribo, língua e povo,
7 U yɛ pɛɛ́ mɑlɛ ɑi cɑ́ rɛ: Ani Uléécɑɑ n wuru ɑni yɛ kɔ ríyu u wɑisɛ rɛ ituŋɛ yɛ tulɛ ukɛ́ nɛ pisoi túhɑɑnɛ nnyɑ. Lɛ̃ nnyɑ, ɑni yɛ uyɛɛ kɛyómɛcɑɑ nɛ kɛtẽ nɛ mínimɑɑ nɛ ínihɔi n wɑ yɑ́ɑ́si ɑni wúlɑ!
7 dizendo com voz forte: — Temam a Deus e deem glória a ele, pois é chegada a hora em que ele vai julgar. E adorem aquele que fez o céu, a terra, o mar e as fontes das águas.
8 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu mɛlírũ tiki, uu rɛ: Ku loolɛ, kuyu mɑɑ Pɑpilɔɔni yɛ loolɛ. Kpɛkpɛɛ ɑyu nnɛ́í kupitɑ nírisɛ. Kupitɑ pinírɛ́ pɛɛ kuiwɑ́sɑ́nkɑí píimɑ kɑku pisoi n tɑ̃.
8 Seguiu-se outro anjo, o segundo, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia que fez com que todas as nações bebessem o vinho do furor da sua prostituição.
9 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu mɛtɑ́ɑ́nũ pi tiki, uú mɑlɛ ɑi cɑ́ rɛ: Úye un inɑ́mɛ nɛ ikɛyu kɑpi ń sɛrí n yɑ́ɑsi uu wúlɑ, ɑpi nwɔ́i uritii kɛcɑ́ɑ́ nɛ́ɛ kunípɛ kɛcɑ́ɑ́ u wɑi,
9 Seguiu-se a estes outro anjo, o terceiro, dizendo com voz forte: — Se alguém adora a besta e a sua imagem e recebe a sua marca na testa ou na mão,
10 pi yɛ́ kɔ uyɛ̃ Uléécɑɑ kuwɔi pitɑ pɛɛ ɑ́pi líkɑ n cɔ́hɔnɛlɛ̃ kɛpóripi-i u súúnu uu níru ɑí hɑ pɛɛ nnɑ kɛ́mɛɛ nɛ linyinɛ yɑrɛ nfúrɔ̃ toi kɛ́mɛɛ piléécɑɑtumɛ pɛɛ n cɑ́kɑ́-cɑ́kɑ́lɛ̃ nɛ Risɑ́ŋpipi kɛyu-i u n wukɛi.
10 também esse beberá do vinho do furor de Deus, preparado, sem mistura, no cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre, diante dos santos anjos e na presença do Cordeiro.
11 Nnɑ mɛɛ pi n wúkɛi ɑnyɔ ɑɑ pɛɛ ḿpɑ́ píyei mɛsɛ́rɛ n likirɛlɛ̃, pɛpɛɛ inɑ́mɛ kɛyu-i nɛ ikɛyu kɑpi ń sɛrí n yɑ́ɑsi ɑpi wúlɑ nɛ nkó yɛɛ ritii nɛ́ɛ kunípɛ kɛcɑ́ɑ́ irinyiri nwɔi m mɑ́, ɑ́pi pɛɛ kɛtúŋɛ́ nɛ kɛsinɛ mɛwéntɛ mɑ́.
11 A fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre. E os adoradores da besta e da sua imagem e quem quer que receba a marca do nome da besta não têm descanso algum, nem de dia nem de noite.
12 Lɛ̃ nnyɑ kɛ Uléécɑɑ pikɔ́ pɛɛ Uléécɑɑ isé ḿ múílɛ̃ pin kɔ Yeesu nɛ kɛfɑ tɛnɛlɛ̃ ɑpi yɛ́ n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃.
12 Aqui está a perseverança dos santos, os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Am pɛɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ mɛtẽ mɛnyinɛ komti mɛn nɛ́ tee rɛ: A wɔi rɛ: Kɑí nɛ nɛni n kpísi, pɛpɛɛ Upíimɑ kupɛ́nɛcɔ kɛ́mɛɛ n kpíni yɛ pínɑrɛkomɛ lɛ. Uléécɑɑ Nfɑɑsɔnɛ yɛ rɛ lɛɛ ni mɛsei, li we rɛ piiwɛ nnɛ́í kɑpí nɛ nkpéni wéntɛ rɛ pikɛ́ pimɛwɑi ihɛ́ɛ́ yɔsí nnyɑ.
13 Então ouvi uma voz do céu, dizendo: — Escreva: “Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor.” — Sim — diz o Espírito —, para que descansem das suas fadigas, pois as suas obras os acompanham.
14 Aḿ pɑí, ɑm ɑhɔ́ɔ tomɛ́ ɑnyinɛ yɛnu, unyinɛ un ɑhɔ́ɔ nyɛ̃ kɛcɑ́ɑ́ tṹ un nɛ Usoi kɛpipi mɛnyínɛ we. U pɛɛ ríyu kɛcɑ́ɑ́ wurɑ riyɔɔpikɔŋ kipilɛnlɛ un kɔ kɛ́nyɑlɛ yelekɔ́ kunípɛ-i múílɛ̃.
14 Olhei, e eis uma nuvem branca, e sentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, tendo na cabeça uma coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu Uléécɑɑ kɛyɔ-i léeri uu uyɛɛ ɑhɔ́ɔ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ mɑɑpɔ ɑi cɑ́ rɛ: A kɛpɔ́nyɑlɛ fõ ɑɑ́ kpɑsi. Ikpɑ́ɑtuŋɛ yɛ tulɛ, li we rɛ ilukɛ yɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ pipele mɑsilɛ.
15 Outro anjo saiu do santuário, gritando com voz forte para aquele que estava sentado sobre a nuvem: — Pegue a sua foice e comece a colher, pois chegou a hora da colheita, visto que os campos da terra já amadureceram!
16 Uyɛɛ pɛɛ ɑhɔ́ɔ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ uu pɛɛ kɛ́nyɑlɛ fom, ɑi kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ ilukɛ kpɑsi.
16 E aquele que estava sentado sobre a nuvem passou a sua foice sobre a terra e fez a colheita.
17 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu Uléécɑɑ kɛyɔ kɛɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ ń we kɛ́mɛɛ léeri. Uyɛ̃ nɛ pɛɛ kɔ kɛ́nyɑlɛ lɑri-lɑri múílɛnlɛ.
17 Então outro anjo saiu do santuário que se encontra no céu, tendo também ele uma foice afiada.
18 Uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛɛ nnɑ kɛcɑ́ɑ́ ńnɑŋɛ m mɑ́ pɔ́ɔ kɛnyɔ́ɔnsɛ-i léeri uú nɛ uyɛɛ kɛ́nyɑlɛ lɑri-lɑri m mɑ́ símisi ɑi cɑ́ rɛ: A kɛpɔ́nyɑlɛ yelekɔ́ kɛ̃ fõ ɑɑ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ rɛɛsɛɛ sipúkípi túúni rɛ rɛɛsɛɛ yɛ pipele mɑsí nnyɑ.
18 Ainda outro anjo saiu do altar, o anjo que tem autoridade sobre o fogo, e clamou com voz forte ao que tinha a foice afiada, dizendo: — Pegue a sua foice afiada e ajunte os cachos da videira da terra, porque as suas uvas estão maduras!
19 Uléécɑɑtumɛ uu ukɛnyɑlɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ fóm, uu kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ rɛɛsɛɛ kɛcɑrɛ ɑpipi túúni uu kupɔ́ri mɑɑmɑɑ kpɛ-i kɛ Uléécɑɑ kuwɔi ɑku ń we súúni.
19 Então o anjo passou a sua foice na terra, ajuntou os cachos da videira da terra e os lançou no grande lagar da ira de Deus.
20 Ai kupɔ́ri kpɛ̃ nɛ kuyu iyɑɑ leepɔ ɑi ku pulu ɑi cɛ́rii, mɛ́nyɛ ɑmɛ kupɔ́ri kpɛ-i léeri ɑmɛ́ tɑɑ́ hɑ́i nɛ isɑ̃ ɑkpɑlɑ́ɑ kɛcɑ́ɑ́-pɔ, ɑmɛ mɛcɑ́ɑ tɔ́ɔ́ri yɑrɛ kilomɛtiri pílɛ pílɛ mɛtɑɑni (300).
20 O lagar foi pisado fora da cidade. E correu sangue do lagar, chegando até a altura dos freios dos cavalos, numa extensão de cerca de trezentos quilômetros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.