Apocalipse 14
Sola NT (SOY_SIM) vs ACF
1 Am pɛɛ́ pɑí, ɑm Tisɑ́ŋpipi yɛnu tin Siyɔɔ riyɔpɛ kɛcɑ́ɑ́ nyɛnu, pisoi ɑ́kotokú pílɛ nɛ ɑfɛɛnɑ nɛ ɑnɑ (144.000) nyɛ̃ nɛ pɛ̃ nnɛ́í ɑtii kɛcɑ́ɑ́ kɛ tirinyiri nɛ Tiusɑɑ rinyiri ɑri n wɔ́lɑɑlɛ̃ pɔ́ɔn kɔ kei we.
1 E olhei, e eis que estava o Cordeiro sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, que em suas testas tinham escrito o nome de seu Pai.
2 Am kɛyómɛcɑɑ-pɔ mɛtẽ mɛnyinɛ komti yɑrɛ míni píimɑ mɛnyinɛ mɛɛ wɔ́lu nɛ́ɛ yɑrɛ ikónɛ yɛɛ mɛyɑ̃́ sɛmni. Nnɛ̃́ mmɛ̃ kɑm n kṍ yɛ we yɑrɛ kɛ pikéŋépepɛ ɑpi yɛ sikéŋé ḿ pépu nnɛ̃́ ncɔ.
2 E ouvi uma voz do céu, como a voz de muitas águas, e como a voz de um grande trovão; e ouvi uma voz de harpistas, que tocavam com as suas harpas.
3 Pi pɛɛ riyɔ́ɔpitũ nɛ lifɑ́ɑkɔ́ linɑ lɛ̃ nɛ piwɛ́ɛ́sɛ pɛ̃ kɛyu-i kɛyómɛ fɑlɛ kɛnyinɛ yomlɛ. Úkɑ úu yɛ pɛɛ fe ukɛ́ kɛyómɛ kɛ̃ peikɛɛ, insɑ́ pisoi ɑ́kotokú pílɛ nɛ ɑfɛɛnɑ nɛ pinɑ (144.000) pɛ̃ ɑyu kɛ Uléécɑɑ uu kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ ń lɔ mɛcirɛ pɛɛ yɛ fe.
3 E cantavam um como cântico novo diante do trono, e diante dos quatro animais e dos anciãos; e ninguém podia aprender aquele cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Pisoi pinyinɛ yɛ pi pɛɛ ɑ́pi pinɔ́siwɛ́lɑɑ nɛ pimɛcirɛ mɛ́kpɛrinkpɛ m pɔ́riinkɛɛ. Ápi pinɔ́si nyu. Tisɑ́ŋpipi kɑpi yɛ n tikilɛ̃ ḿpɑ́ yei kɑri sĩ́. Li pisoi kɛcɔpɛ piɑyu lɔlɛ rɛ pikɛ́ n we yɑrɛ mɛlukɛpipi foí kɑpi yɛ Uléécɑɑ nɛ Risɑ́ŋpipi n lɑɑnsɛ mɛcɔ.
4 Estes são os que não estão contaminados com mulheres; porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que vá. Estes são os que dentre os homens foram comprados como primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Nnɔ́ɔmɛsimɛ́ ńkɑ ńn kɔ piinɔɔ-i we. Ńkɑ ńn we kɑpi yɛ́ nɛ pi n cɛ́si.
5 E na sua boca não se achou engano; porque são irrepreensíveis diante do trono de Deus.
6 Am kɔ uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛnu un kɛléécɑɑ-pɔ yóósilɛ̃. Nsímɛ́ Kɛcirɛ tɛnɛcirɛ́ kuú pɛɛ mɑ́ ukɛ́ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ pisoi nɛ ḿpɑ́ isoipuri íye nɛ ḿpɑ́ kumɑ́rɛ kúye nɛ ḿpɑ́ mɛyu mɛ́ye nɛ ḿpɑ́ ɑyu ɑ́ye riyóó.
6 E vi outro anjo voar pelo meio do céu, e tinha o evangelho eterno, para o proclamar aos que habitam sobre a terra, e a toda a nação, e tribo, e língua, e povo,
7 U yɛ pɛɛ́ mɑlɛ ɑi cɑ́ rɛ: Ani Uléécɑɑ n wuru ɑni yɛ kɔ ríyu u wɑisɛ rɛ ituŋɛ yɛ tulɛ ukɛ́ nɛ pisoi túhɑɑnɛ nnyɑ. Lɛ̃ nnyɑ, ɑni yɛ uyɛɛ kɛyómɛcɑɑ nɛ kɛtẽ nɛ mínimɑɑ nɛ ínihɔi n wɑ yɑ́ɑ́si ɑni wúlɑ!
7 Dizendo com grande voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória; porque é vinda a hora do seu juízo. E adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu mɛlírũ tiki, uu rɛ: Ku loolɛ, kuyu mɑɑ Pɑpilɔɔni yɛ loolɛ. Kpɛkpɛɛ ɑyu nnɛ́í kupitɑ nírisɛ. Kupitɑ pinírɛ́ pɛɛ kuiwɑ́sɑ́nkɑí píimɑ kɑku pisoi n tɑ̃.
8 E outro anjo seguiu, dizendo: Caiu, caiu Babilônia, aquela grande cidade, que a todas as nações deu a beber do vinho da ira da sua fornicação.
9 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu mɛtɑ́ɑ́nũ pi tiki, uú mɑlɛ ɑi cɑ́ rɛ: Úye un inɑ́mɛ nɛ ikɛyu kɑpi ń sɛrí n yɑ́ɑsi uu wúlɑ, ɑpi nwɔ́i uritii kɛcɑ́ɑ́ nɛ́ɛ kunípɛ kɛcɑ́ɑ́ u wɑi,
9 E seguiu-os o terceiro anjo, dizendo com grande voz: Se alguém adorar a besta, e a sua imagem, e receber o sinal na sua testa, ou na sua mão,
10 pi yɛ́ kɔ uyɛ̃ Uléécɑɑ kuwɔi pitɑ pɛɛ ɑ́pi líkɑ n cɔ́hɔnɛlɛ̃ kɛpóripi-i u súúnu uu níru ɑí hɑ pɛɛ nnɑ kɛ́mɛɛ nɛ linyinɛ yɑrɛ nfúrɔ̃ toi kɛ́mɛɛ piléécɑɑtumɛ pɛɛ n cɑ́kɑ́-cɑ́kɑ́lɛ̃ nɛ Risɑ́ŋpipi kɛyu-i u n wukɛi.
10 Também este beberá do vinho da ira de Deus, que se deitou, não misturado, no cálice da sua ira; e será atormentado com fogo e enxofre diante dos santos anjos e diante do Cordeiro.
11 Nnɑ mɛɛ pi n wúkɛi ɑnyɔ ɑɑ pɛɛ ḿpɑ́ píyei mɛsɛ́rɛ n likirɛlɛ̃, pɛpɛɛ inɑ́mɛ kɛyu-i nɛ ikɛyu kɑpi ń sɛrí n yɑ́ɑsi ɑpi wúlɑ nɛ nkó yɛɛ ritii nɛ́ɛ kunípɛ kɛcɑ́ɑ́ irinyiri nwɔi m mɑ́, ɑ́pi pɛɛ kɛtúŋɛ́ nɛ kɛsinɛ mɛwéntɛ mɑ́.
11 E a fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre; e não têm repouso nem de dia nem de noite os que adoram a besta e a sua imagem, e aquele que receber o sinal do seu nome.
12 Lɛ̃ nnyɑ kɛ Uléécɑɑ pikɔ́ pɛɛ Uléécɑɑ isé ḿ múílɛ̃ pin kɔ Yeesu nɛ kɛfɑ tɛnɛlɛ̃ ɑpi yɛ́ n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃.
12 Aqui está a paciência dos santos; aqui estão os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Am pɛɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ mɛtẽ mɛnyinɛ komti mɛn nɛ́ tee rɛ: A wɔi rɛ: Kɑí nɛ nɛni n kpísi, pɛpɛɛ Upíimɑ kupɛ́nɛcɔ kɛ́mɛɛ n kpíni yɛ pínɑrɛkomɛ lɛ. Uléécɑɑ Nfɑɑsɔnɛ yɛ rɛ lɛɛ ni mɛsei, li we rɛ piiwɛ nnɛ́í kɑpí nɛ nkpéni wéntɛ rɛ pikɛ́ pimɛwɑi ihɛ́ɛ́ yɔsí nnyɑ.
13 E ouvi uma voz do céu, que me dizia: Escreve: Bem-aventurados os mortos que desde agora morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem dos seus trabalhos, e as suas obras os seguem.
14 Aḿ pɑí, ɑm ɑhɔ́ɔ tomɛ́ ɑnyinɛ yɛnu, unyinɛ un ɑhɔ́ɔ nyɛ̃ kɛcɑ́ɑ́ tṹ un nɛ Usoi kɛpipi mɛnyínɛ we. U pɛɛ ríyu kɛcɑ́ɑ́ wurɑ riyɔɔpikɔŋ kipilɛnlɛ un kɔ kɛ́nyɑlɛ yelekɔ́ kunípɛ-i múílɛ̃.
14 E olhei, e eis uma nuvem branca, e assentado sobre a nuvem um semelhante ao Filho do homem, que tinha sobre a sua cabeça uma coroa de ouro, e na sua mão uma foice aguda.
15 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu Uléécɑɑ kɛyɔ-i léeri uu uyɛɛ ɑhɔ́ɔ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ mɑɑpɔ ɑi cɑ́ rɛ: A kɛpɔ́nyɑlɛ fõ ɑɑ́ kpɑsi. Ikpɑ́ɑtuŋɛ yɛ tulɛ, li we rɛ ilukɛ yɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ pipele mɑsilɛ.
15 E outro anjo saiu do templo, clamando com grande voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice, e sega; a hora de segar te é vinda, porque já a seara da terra está madura.
16 Uyɛɛ pɛɛ ɑhɔ́ɔ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ uu pɛɛ kɛ́nyɑlɛ fom, ɑi kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ ilukɛ kpɑsi.
16 E aquele que estava assentado sobre a nuvem meteu a sua foice à terra, e a terra foi segada.
17 Uléécɑɑtumɛ ucɔ uu Uléécɑɑ kɛyɔ kɛɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ ń we kɛ́mɛɛ léeri. Uyɛ̃ nɛ pɛɛ kɔ kɛ́nyɑlɛ lɑri-lɑri múílɛnlɛ.
17 E saiu do templo, que está no céu, outro anjo, o qual também tinha uma foice aguda.
18 Uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛɛ nnɑ kɛcɑ́ɑ́ ńnɑŋɛ m mɑ́ pɔ́ɔ kɛnyɔ́ɔnsɛ-i léeri uú nɛ uyɛɛ kɛ́nyɑlɛ lɑri-lɑri m mɑ́ símisi ɑi cɑ́ rɛ: A kɛpɔ́nyɑlɛ yelekɔ́ kɛ̃ fõ ɑɑ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ rɛɛsɛɛ sipúkípi túúni rɛ rɛɛsɛɛ yɛ pipele mɑsí nnyɑ.
18 E saiu do altar outro anjo, que tinha poder sobre o fogo, e clamou com grande voz ao que tinha a foice aguda, dizendo: Lança a tua foice aguda, e vindima os cachos da vinha da terra, porque já as suas uvas estão maduras.
19 Uléécɑɑtumɛ uu ukɛnyɑlɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ fóm, uu kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ rɛɛsɛɛ kɛcɑrɛ ɑpipi túúni uu kupɔ́ri mɑɑmɑɑ kpɛ-i kɛ Uléécɑɑ kuwɔi ɑku ń we súúni.
19 E o anjo lançou a sua foice à terra e vindimou as uvas da vinha da terra, e atirou-as no grande lagar da ira de Deus.
20 Ai kupɔ́ri kpɛ̃ nɛ kuyu iyɑɑ leepɔ ɑi ku pulu ɑi cɛ́rii, mɛ́nyɛ ɑmɛ kupɔ́ri kpɛ-i léeri ɑmɛ́ tɑɑ́ hɑ́i nɛ isɑ̃ ɑkpɑlɑ́ɑ kɛcɑ́ɑ́-pɔ, ɑmɛ mɛcɑ́ɑ tɔ́ɔ́ri yɑrɛ kilomɛtiri pílɛ pílɛ mɛtɑɑni (300).
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até aos freios dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.